writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

TAKBIR (15)

door koyaanisqatsi

'Ik had de indruk dat de meeste meisjes niet al te enthousiast waren over de toespraak van de imam.'
Hassan keek door het raam van het theehuis naar een passerende vrouw met een kinderwagen, blies door zijn neus en antwoordde: 'Ik weet het niet. Ze konden net zo goed diep onder de indruk geweest zijn. Weet je, als iemand aan de kern van een zaak raakt, wekt hij emoties in je los die dieper liggen dan de snaren die populistische sprekers weten te bespelen. Daardoor wordt je enthousiasme getemperd maar je vastberadenheid aangewakkerd.'
Hij nipte voorzichtig van zijn nog tamelijk hete muntthee, zuchtte en zei: 'Ik hoop dat je gelijk hebt, Hassan. Echt, ik hoop dat je gelijk hebt. Want dit wil ik je wel verklappen: ik vind de nieuwe imam een bijzondere kerel. Een openbaring als het ware, in vergelijking met de meeste imams die ik al gekend heb.'
Hassan wendde zijn blik van het raam, grijnsde samenzweerderig, boog zich lichtjes naar hem toe en vroeg met gedempte stem: 'Wist je dat hij de neef is van oude imam?'
'Nee, dat wist ik niet. Maar ja, Hassan, ik hou me niet in met het reilen en zeilen van de moskee. Ik kom er alleen voor het dhuhrgebed en bij speciale gelegenheden. Men had me verteld dat hij een heel ander voorkomen had dan de oude imam en daar kan je inderdaad maar moeilijk om heen. Hij is zo mager als zijn voorganger dik was, bijna eens zo lang, zijn sikje stelt niets voor tegenover de baard van de oude imam en ondertussen weten zowel jij als ik dat hij een weinig alledaagse kijk op het geloof heeft.'
'Hij was nochtans een modelleerling in de madrassa,' zei Hassan, nu bijna fluisterend als een zich van zijn ondeugd bewuste roddelaar. 'En dat is ook de reden waarom hij verkozen werd om zijn oom te vervangen. Ik zou wel eens willen weten hoe die er nu over denkt. Misschien is het maar goed dat hij al is teruggekeerd naar zijn geboortestad.'
'Wees maar gerust, hij zal al wel op de hoogte gebracht zijn van de capriolen van zijn neef.'
Hassan knikte en zei, terwijl hij zijn goedlachsheid opnieuw bovenhaalde: 'Precies, en ik kan me niet inbeelden dat die oude baas nu vreugdedansjes staat te maken.'
'Zal ik wat bekennen, Hassan? Daarstraks, toen de meisjes op die bende idioten toe stapten, kneep ik ze behoorlijk. En toen ik jouw dochter tekeer hoorde gaan, begon ik echt het ergste te vrezen. Maar naarmate ze verder op die struise kerel in hamerde, herwon ik mijn vertrouwen en leek het wel alsof mijn hele lichaam zich begon te vullen met vloeibare trots. Hassan, laten we wel wezen: onze dochters, onze vrouwen, zijn zoveel sterker, zoveel moediger dan wij.'
Hassan staarde zijn tafelgenoot zwijgend aan, slikte een paar keer en zei: 'Ik zal je ook wat bekennen; iets wat ik nog met niemand gedeeld heb. Bij de diploma-uitreiking op de lagere school bleek Rania de eerste van de klas te zijn. Met een straatlengte voor op de tweede. Toen ze op het podium stapte om haar diploma in ontvangst te nemen, wierp ik een vluchtige blik op mijn vrouw. Die gaf geen krimp en sloeg met strakke ogen het aantreden van haar enige dochter gade. Dat bracht me volkomen in verwarring, want ik kon niet uitmaken of ze dacht dat ze droomde, of ze verteerd werd door de pijn van haar eigen ongeletterdheid, die ze maar met mondjesmaat had overwonnen, of ze verlamd werd door fierheid, of dat ze in de greep zat van een draaikolk van uiteenlopende emoties.
Na afloop van de ceremonie wist ik met mezelf geen blijf. Ik voelde me, tussen al die ouders, kinderen en leerkrachten net zo trots als klein. Een heel bizarre ervaring. Toen Rania ons tegemoet kwam, met haar diploma stevig tegen haar borst geklemd, besefte ik dat mijn vrouw net zo zeer van de kook was als ik. We omhelsden ons kind maar kregen geen woord over onze lippen. Net als Rania trouwens, die straalde als de poolster aan een heldere hemel. We namen afscheid van Rania's leerkracht en de schooldirecteur en liepen zwijgend, Rania tussen mij en mijn vrouw in, naar de uitgang van de school. Toen we op het punt stonden de poort uit te lopen, werd ik op de schouder getikt door een blonde man die in het gezelschap verkeerde van één van de laatstejaarskleuters, die ook een soort diploma-uitreiking hadden gehad.
'Mag ik u en uw dochter van harte feliciteren,' zei hij, zo spontaan dat het bijna dreigend overkwam. 'En nog veel geluk met uw verdere studies, juffrouw.'
Mijn vrouw en ik waren zo overrompeld dat geen spier van onze gezichten vertrok. Gelukkig slaagde Rania er wel in enige dankbaarheid te tonen en de man vriendelijk toe te lachen. Maar zelf bleef ik zo lang van de kaart dat het niet eens in me op kwam kwaad te worden op mijn onbeholpenheid. Onderweg naar huis begonnen mijn vrouw en Rania te praten maar ik geraakte steeds dieper onder de indruk van het besef van de immense impact die een eenvoudige uiting van respect op een mens kan hebben; zodanig zelfs dat ik haastig voor mijn vrouw en dochter uit ging lopen om enkele tranen te verbergen.'
Er viel een abrupte stilte. Hassan wendde zijn gezicht naar het raam en veinsde aandacht voor een bestelwagen die aan de overkant van de straat aan het parkeren was.
'Nog een glaasje muntthee, Broeder?' vroeg hij.
'Ja, graag,' zei Hassan, zich terug tot zijn tafelgenoot richtend, met een glimlach van opluchting op zijn lippen.

 

feedback van andere lezers

  • ivo
    schitterend
    koyaanisqatsi: auteur buigt nederig... ;-)
  • tessy
    mooi
    koyaanisqatsi: waarvoor dank, dichtende dame.
  • Ghislaine
    Een man die samen met zijn vrouw en dochter loopt? Koyaan, waar heb je dat vandaan? Ik zie hier in de straat de meeste mannen met een sjokkende vrouw achter hen aan al dan niet in het gezelschap van hun dochter. Marokkaanse mannen willen geen gestudeerde vrouw. Ze noemen ze een diamant, die ze moeten beschermen met als gevolg dat die vrouw en idem dito, dochters zelden het huis uit mogen. Dat is hier onder mijn neus een harde realiteit. En nee, geen uitzonderingen. Hier wonen vijftig Marokkaanse gezinnen en alle vijftig sluiten ze hun vrouwen en dochters op. Onvrijwillige vrijheidsberoving noem ik het. Al mag ik er geen donder aan veranderen, want wettelijk is dit strafbaar. De jongens in die gezinnen, dat is een heel ander verhaal, maar nog minder fraai. Ik snap ze niet, en heb daar nog het minste zin meer in na 24 jaar. Ziek word je daarvan. En onze politiek, doet die heren dan nog een pamperke extra aan. Terwijl een schop onder hun kloten beter op z'n plaats is. Goddank kunnen de dochters nog naar school door hun leerplicht. De wat oudere zussen zijn minder goed af.
    koyaanisqatsi: Vreemd, mijn Marokkaans buurmeisje gaat naar de unief...
  • Mephistopheles
    Eens met de eerste twee feedbackers, niet met de derde.

    Voor de rest is 't zooitje verdomd goed geschreven

    hij die gaat slapen groet u!
    koyaanisqatsi: Zou ik ook moeten gaan doen.
    THNKS
  • jack
    Knap stukje.
    Je bent goed op dreef met je verhaal he!
    koyaanisqatsi: Het begint... (De schoolscène is trouwens licht autobiografisch)

    chukran!
  • ppe
    meer dan goed, ik zou zeggen helemaal op dreef :)

    even andere blz kijken of die bestelwagen nog in verhaal komt
    koyaanisqatsi: thnks.
    nee, de bestelwagen was maar achtergrondversiering
  • Wee
    Wat een mooi stukje!
    xxx
    koyaanisqatsi: Min of meer gebaseerd op feiten dan nog... ;-)
Er zijn 3 bezoekers online, waarvan 0 leden: .