writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

TAKBIR (17)

door koyaanisqatsi

Sinds haar man een gevangenisstraf van twee jaar uitzat voor deelname aan een overval zag Samia, Halima's jongere zus, zwarte sneeuw. Haar inkomen van verkoopster volstond amper om rond te komen en dus bleef er meestal zo goed als niets over om zichzelf of haar twee kinderen, één jongen van acht en één van zes, ook maar iets extra's te bezorgen.
Noodgedwongen was ze al verhuisd naar zowat de armste buitenwijk van de stad, waar ze veel vaker dan haar lief was geconfrontreerd werd met typische symptomen van de zelfkant van de maatschappij zoals huiselijk geweld, alcoholisme, drugsverslaving, hoge criminaliteit, vechtpartijen en verwaarlozing.
Hoewel hij de buurt tamelijk goed kende was hij er, zeker wanneer het donker was, extra op zijn hoede. Hij parkeerde zijn wagen zo dicht mogelijk bij de woonkazerne waar Samia een piepklein appartement betrok, verzekerde zich ervan niets in de auto achter te laten dat kon leiden tot een inbraak en begaf zich, omdat hij een hekel had aan de smerige, naar urine stinkende lift, langs de trapzaal naar de derde verdieping.
Het duurde even voor Samia hem kon binnenlaten. Ze had twee extra sloten op de deur laten installeren waarvan er één al eens durfde te haperen.
Toen Samia eindelijk opendeed, voelde hij zich door de aanblik van haar duidelijk door tranen getekende ogen meteen ongemakkelijk worden. Het liefst van al had hij haar het geld willen overhandigen om meteen weer te verdwijnen, maar zijn beleefdheid haalde het van zijn lafheid en deed hem besluiten haar uitnodiging om even binnen te komen te aanvaarden.
'Muntthee?' vroeg ze, al onderweg naar de keuken.
'Ja, graag,' antwoordde hij, terwijl hij zich in een krakende sofa liet zakken.
Zijn oog viel op het portret van Suleiman, Samia's echtgenoot, dat bovenop een klein teeveetoestel stond. Zijn schoonbroer was niet meteen een schoft, maar was jammer genoeg wel zo dom geweest zich door een bende recidivisten waarmee hij nog op school had gezeten, te laten overhalen om mee een nachtwinkel te beroven. Een onderneming die van bij het begin uitdraaide op een regelrechte ramp want net toen één van Suleimans kompanen een pistool op de Pakistaanse uitbater richtte, passeerde er een politiepatrouille die meteen alarm sloeg en de overvallers enkele meters voorbij de nachtwinkel opwachtte. Tegen de tijd dat de bende zich uit de voeten wilde maken, krioelde het al van blauwe zwaailichten in de buurt.
'Ik hoop dat er genoeg suiker in is.'
Samia kwam uit de keuken gesloft. Haar versleten slippers staken schril af tegen de gitzwarte met goudborduursel versierde djellaba die ze een paar weken tevoren van Halima cadeau had gekregen. Ze zette het dienblad met het glas muntthee en een flacon oranjebloesem op het salontafeltje en ging zitten in de armstoel tegenover de sofa.
'Ben je Suleiman nog gaan bezoeken?' vroeg hij, nadat hij met een hoofdknikje had bedankt voor de thee.
'Afgelopen zondag,' antwoordde Samia droog.
'Hoe vergaat het hem?'
'Heeft Halima het niet gezegd?'
'Nee.'
'Hij kan zijn vervroegde invrijheidsstelling wel vergeten. Er was een relletje in de eetzaal en hij was zo onverstandig zich ermee te gaan bemoeien. Volgens hem kwam hij niet verder dan wat trekken en duwen met een cipier, maar dat blijkt wel gerapporteerd te staan als geweldpleging...'
'Het spijt me dat te horen, Samia. Echt, het spijt me.'
Samia sloot de ogen en slikte. Hij zag hoe haar handen, die ze in elkaar gevouwen hield, begonnen te trillen.
'Ik moest dit aan je geven van je zuster,' zei hij haastig, uit angst dat ze zou gaan huilen. 'Voor het schooluitstapje van de jongens. Halima zei dat je hen van het overschot maar wat zakgeld moest meegeven.'
Hij legde het geld op het salontafeltje, merkte te laat dat de biljetten erg verfrommeld waren en begon ze onhandig glad te strijken.
Samia boog zich voorover, nam het geld in ontvangst en stopte het in haar djellaba.
'Ik weet niet hoe ik mijn zus ooit zal kunnen terugbetalen,' zei ze, een huilbui onderdrukkend. 'Zonder haar, zonder jullie, zou ik er al lang onderdoor gegaan zijn. De jongens schamen zich vreselijk. Ik mag er niet aan denken als één van de kinderen op school ter ore komt dat hun vader in de gevangenis zit.'
'Zal ik eens met ze praten?' stelde hij voor, waar hij al meteen spijt van had omdat hij er geen flauw idee van hoe hij de jongens hun eigenwaarde zou kunnen opkrikken.
'Als je dat een keer zou willen doen.'
'Natuurlijk.'
Samia glimlachte droef. Hij nipte van zijn thee, die lauw was, en was van oordeel dat het gelaat van zijn schoonzus steeds bleker wegtrok. Haar handen trilden nog steeds en ze leek ook alsmaar moeilijker te ademen. Hij wilde vragen of er wat scheelde, of ze zich soms onwel voelde, maar opeens sprong ze recht en liep ze naar de keuken, om meteen weer terug in de woonkamer te verschijnen, naar de teevee te lopen en opnieuw te gaan zitten.
'Moet je nog wat thee?' vroeg ze met een hese stem.
'Nee, bedankt,' antwoordde hij. 'Ik denk dat ik maar eens opstap. Het is een drukke dag geweest.'
'Kan je niet nog even blijven?'
Samia's stem klonk ditmaal zo verwrongen, zo hees, dat ze wel van een onbekende afkomstig leek. Hij keek haar aan, op een manier die hij in feite onwelvoeglijk vond, een gevoel dat nog versterkt werd door de wijdopen gesperde ogen waarmee zij weerwerk bood.
'Als je wil… Kan ik nog wel even blijven,' zei hij nauwelijks hoorbaar.
Samia's ademhaling werd zwaarder en sneller. Hij wilde niets liever doen dan van haar wegkijken maar hij vreesde dat ze door een afgewende blik het bewustzijn zou verliezen, alsof hij in de veronderstelling verkeerde dat zijn ogen haar als twee stevige armen moesten ondersteunen. Op haar voorhoofd verschenen zweetdruppeltjes, hoewel het zeker niet overdreven warm was in de kamer, zeker niet wat hem betrof, want hij voelde de ene koude rilling na de andere over zijn lichaam lopen.
Plots stond Samia recht.
'Wacht even,' zei ze, op het gebiedende af.
Ze begaf zich naar de hal en ging een kamer binnen. Welke kon hij niet zien omdat hij zich er toe gedwongen had zijn aandacht op het teeveescherm, waar net een nieuwsuitzending van Al Jazeera begonnen was, te vestigen. Een presentator haalde de hoofdpunten aan, een reeks weinigzeggende gebeurtenissen uit de Golfregio, waar hij tevergeefs een grote mate van interesse probeerde voor op te wekken. In zijn binnenste begon hij te hopen dat Samia niet meer terug zou komen, maar zijn gedachten waren nog niet uitgesproken of hij hoorde haar een deur sluiten en terug de woonkamer binnenkomen.
'Achmed,' zei ze, waarop hij zich naar haar toekeerde en zijn wereld op zijn grondvesten begon te daveren.

 

feedback van andere lezers

  • ivo
    schitterend menselijk mooi
    koyaanisqatsi: Dat beschouw ik als een mooi compliment, aangezien dat de bedoeling van TAKBIR is.
  • Ghislaine
    Dit benaderd al een stuk beter de realiteit ofschoon er toch nog een foutje inzit. Een man zal nooit met een alleenstaande vrouw binnen gaan, tenzij ze Belgisch is. Zelfs niet bij familie. Die eer is alleen weggelegd voor vader en schoonvader en ook zij zullen die taak delegeren naar kinderen toe. Hetgeen bovenaan staat klopt van geen kanten. Marokkaanse vrouwen mogen niet werken. Het OCMW zal haar moeten onderhouden met een terugbetaalbaar leefloon.
    koyaanisqatsi: Mijn buurvrouw werkt, en ik stap bij haar binnen, zelfs wanneer haar man niet aanwezig is. Omgekeerd komt zij ook ons huis binnen, of ik nu alleen thuis ben of niet. Mijn echtgenote heeft verschillende vrouwelijke Marokkaanse collega's en zelf heb ook verschillende Marokkaanse collega's van het vrouwelijke geslacht. Het zal u misschien verbazen maar sommige Marokkanen leven wel degelijk al in de 21ste eeuw.
  • jack
    Je stukjes worden merkelijk langer, alweer een teken dat je goed op dreef bent ;-)
    En het wordt steeds interessanter!
    koyaanisqatsi: Misschien had ik gewoon wat meer tijd... :-)
  • Mephistopheles
    Yep het blijft boeien.
    koyaanisqatsi: Let's hope so.
  • ppe
    super!
    koyaanisqatsi: thnks again!
  • manono
    Ik herken die intimiteit ook niet waar ik woon maar uitsluiten doe ik zeker niet. Ik heb al een idee wat er gaat gebeuren. Spannend!
    koyaanisqatsi: thnks
  • Wee
    O jee!
    x
    koyaanisqatsi: ;-)
Er zijn 5 bezoekers online, waarvan 0 leden: .