writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

TAKBIR (21)

door koyaanisqatsi

De ochtendzon begon doorheen de gordijnen te dringen. Met weemoed dacht hij terug aan de betoverende stem van de moezzin in het geboortedorp van zijn vader, waar hij tijdens de vakanties in zijn jeugd vijf keer per dag met kinderlijke belangstelling naar uitkeek. De helderheid, oprechtheid en sobere passie waarmee de man de woorden van de azan als beschermende sterren over het dorp uitstrooide, werd wat hem betrof door niemand te geëvenaard. En later, toen zijn vader gestorven was en er geen geld meer was om de nog in het dorp overgebleven familieleden te bezoeken, en hij vernam dat de moezzin ook overleden was en vervangen werd door een tape en een luidspreker, was in zijn ogen het zoveelste bewijs geleverd dat de termen "eenvoud" en "zuiverheid" in de moderne wereld alsmaar meer van hun waarde verloren.

Zijn rusteloze slaap had geen soelaas gebracht. Hij verkeerde nog steeds in een opperste staat van verwarring, zag zijn leven op zijn kop gezet en was er rotsvast van overtuigd dat daar onmogelijk verandering in te brengen viel. Zijn begrip voor Samia was er nog, maar zijn nachtelijke gepieker had er ook voor gezorgd dat hij zijn standpunt ten opzichte van haar had bijgestuurd. Want hoe groot haar wanhoop ook was, hoe zwaar haar eenzaamheid ook mocht wegen, ze had hem wel trachten te bewegen tot één van de schandelijkste vormen van overspel die een mens zich kon bedenken.
Hij vroeg zich af wat er zou gebeurd zijn als hij niet als een volkomen overdonderde, passieve kluns op haar uitnodiging zou gereageerd hebben. Zou zij in dat geval ook overvallen geworden zijn door misselijkheid en hem, alsnog vol walging van zowel zichzelf als hem, van zich hebben afgeduwd? Of zouden ze zich allebei in een net zo afkeurenswaardige als passionele relatie gestort hebben waarvan de gevolgen niet te overzien waren? Gelukkig kon hij zichzelf de antwoorden op die vragen schuldig blijven, wat hem plots, bij het aanbreken van de dag, opnieuw moed gaf om te trachten alsnog een diepe slaap te vatten.

Gestommel in de gang en de badkamer beslisten er anders over. Nieuwsgierig naar het heen- en weergeloop en het nerveuze, iets te luide gemompel van Zainab en Farida, stond hij op.
De meisjes schrokken niet eens, toen ze hem suf en nors door slaapgebrek, op de trap tegen het lijf liepen.
'Ga je ook mee, papa?' vroeg Zainab met een verraste glimlach.
'Naar waar?'
'Heeft mama het je dan niet verteld?' vroeg Farida.
Hij trok een vragend gezicht en zei: 'Waar hebben jullie het over?'
'Over Rania natuurlijk,' antwoordde Zainab, op een toon alsof haar antwoord alle mysteries van het leven verklaarde.
'Wat?!' bromde hij, nu duidelijk geïrriteerd, 'wat is er dan van Rania?!'
'Ze komt op teevee!' zei Farida. 'Ze wordt binnen drie uur in de studio van de Stadstelevisie verwacht, om deel te nemen aan het zaterdagochtenddebat, dat geheel gewijd zal zijn aan het hoofddoekenverbod.'
'En zetten jullie daarom nu al in vol ornaat het huis op stelten?' vroeg hij, terwijl hij een vragende blik op de meisjes hun, duidelijk voor de gelegenheid geselecteerde kleren wierp.
'We gaan in het publiek zitten,' zei Zainab.
'Maar eerst willen we Rania thuis nog wat helpen met de voorbereiding van haar interview,' vulde Farida aan.
'Hoe laat is het precies?' vroeg hij.
'Even na zeven,' antwoordde Farida somber, omdat ze de bui al voelde hangen.
'Even na zeven,' herhaalde hij veelzeggend, 'op een zaterdagochtend. Er bevindt zich nog geen hond op straat.'
'Kan jij ons dan niet brengen, papa?' vroeg Zainab zonder aarzelen, 'tenslotte woont Rania maar een paar straten ver.'
Hij dacht even na, kon niet naast de door grootse verwachtingen stralende ogen van zijn dochters kijken en zei, weliswaar met enige tegenzin: 'Geef me tien minuten.'

 

feedback van andere lezers

  • ivo
    schitterend het diep menselijke dat blijft spelen
    koyaanisqatsi: Dank dank dank. Het moet ook natuurlijk, anders ben ik eraan voor de moeite.
  • Mephistopheles
    Ik heb geen probleem met hoofddoeken. En er zijn zelfs mensen die wat mij betreft beter een zak van de Lidl over hun kop zouden treken.
    In elk geval benieuwd naar dat debat
    koyaanisqatsi: Ben zelf zo geen Lidl fan. Eerder den... Aldi... :-)
  • jack
    Inderdaad, een debat uitschrijven lijkt me geen kattepis. Ik vermijd gewone gesprekken al... ;-)
    De nieuwsgierigheid naar de mening van je vrouw was uiteraard omdat je daar net schrijft dat je (of je hoofdpersonage) haar bijna bedroog met haar eigen zus he... mocht mijn wederhelft zoiets schrijven, ik zou toch een beetje wantrouwig worden... :-)
    koyaanisqatsi: Dit is wel een verhaal hé... ;-)
  • Ghislaine
    Ik heb zo'n vermoeden dat jij Koyaan je in het goede van de Islamitische samenleving zit. Als ik dit lees, komt het me zo ongeloofwaardig over, dat ik erom moet lachen. Hoe vaak zou ik interventies gedaan hebben, bijna ontelbaar in gezinnen waar meisjes geslagen worden door hun nukkige norse vader die zijn roes uit ligt te slapen op zaterdag en zondag ochtend. Meisjes waarvan je niet denkt dat het achter de deur van hun ouderlijk huis alles behalve veilig is, omdat ze als meisje( lees ongeschikt wezen) geboren zijn.
    koyaanisqatsi: Ik kan helaas niet lachen met het omgekeerde (jouw ervaringen) omdat ik maar al te goed weet DAT DAT OOK GELOOFWAARDIGE feiten zijn. Alleen, er zijn net zo goed niet-moslims die hun vrouwen en dochters zo behandelen. En hier gaat het verhaal nu net over: wantoestanden hebben niet de religie of ethnische afkomst maar de mentaliteit van bepaalde individuen als grondslag. Meisjes zijn in de islam helemaal geen ongeschikte wezens,; als mannen hen zo beschouwen zijn ze heel onislamitisch bezig. Ik ken genoeg moslimvaders die net zo veel van hun dochters als van hun zonen houden. En net zo zeer ken ik Europese macho's die hun vrouwen alleen maar beschouwen als huismeiden en lustobjecten. Om nog te zwijgen van wat ik in Zuid-Oostazië en in de Caraïben gezien heb. Maar beweren dat moslims tout court vrouwhatende beesten zijn is net zo onjuist als beweren dat alle Duitsers in de oorlog nazi's waren. (De eerste concentratiekampslachtoffers waren Duitsers) Je beroep (waar ik in tegenstelling tot de meeste 'burgers' veel respect voor heb) confronteert je nu eenmaal met de zelfkant en de shit van samenlevingen. Maar een dokter zegt toch ook niet dat alle mensen ziek zijn omdat hij dagelijks met zieken geconfronteerd wordt. Nog een laatste voorbeeld: In Italië heb ik ooit in een hotel gelogeerd waarvan de uitbater een machozwijn was die zijn vrouw als een beest behandelde en voor de ogen van al zijn klanten bedroog. Maar ik heb ook (toeval?) ooit in een Italiaans hotel gelogeerd waar een nog jonge weduwnaar de boel alleen runde. Hij had twee nog jonge dochters en die meisjes waren zijn godinnen. Nu dus de vraag: zijn Italianen katholieke machozwijnen, doetjes van mannen of misschien gewoon mensen zoals anderen? ;-)
  • tessy
    de verwarring van de mens die aan verleiding bloot staat is hier heel mooi beschreven.
    koyaanisqatsi: thnks tessy ;-)
  • ppe
    knap

    en jouw antwoord op Ghislaine vind ik bijna even knap
    koyaanisqatsi: ;-)
  • manono
    Het blijft spannend.

    Ik begrijp Ghislaine nochtans zeer goed 'Alle dit' en 'alle dat' daar doe ik niet aan mee (mijn woorden). Maar je beschrijft wel een heel evenwichtig en harmonieus gezin tot nu toe. Hassan en Achmed spreken niet zoals de man in de straat. Je beschrijft dus eerder mensen in een hogere sociale klasse dan deze die je doorgaans vindt in sociale huurwoningen.
    Verder zit ik te wachten op enig contact met de maatschappij, de autochtonen. Misschien komt dat er nu wel aan.
    koyaanisqatsi: De man in de straat spreekt duizend talen en verkondigt op zijn minst evenveel meningen. Ik heb 'in een vorig leven' een jaar in de sociale woningbouw gewerkt en kan boeken schrijven over de "autochtonen" die daar woonden. (maar dat zal voor een andere keer zijn)
    Ik woon letterlijk tussen twee Marokkaanse gezinnen, net zo harmonieus als het mijne. En als het er twee huizenblokken verder helemaal anders aan toegaat kunnen mijn buren niet helpen. Net zoals ik het niet kan helpen dat het er in sommige Belgische gezinnen ook allesbehalve harmonieus aan toegaat.
    Zo zit het leven nu eenmaal in mekaar. ;-)
  • Wee
    Vaders zijn watjes, ik had er ook zo één. Ik mis hem nog iedere dag.
    Prachtig stukje weer, en je repliekjes zijn top!
    xxx
    koyaanisqatsi: xxx
Er zijn 6 bezoekers online, waarvan 0 leden: .