writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

TAKBIR (25)

door koyaanisqatsi

In de verte opdagende, donkergrijze wolken kondigden regen aan. Hij riep Imane dat ze moesten vertrekken, wat haar na een half uurtje ravotten niet leek te deren.
'Je hebt de bloemetjes toch nog?' vroeg ze, terwijl ze haar linkerhand in zijn rechter legde.
'Hier,'zei hij.
'Oh…' De vier boterbloempjes die in zijn linker handpalm rustten, begonnen al te verwelken. 'Die moeten we thuis meteen in water zetten.'
'Dat zullen we zeker doen.'
Onderweg naar huis bleef hij zoeken naar de gepaste persoon om zijn geheim aan toe te vertrouwen. Familieleden waren vanzelfsprekend uitgesloten. Een vriend of een kennis was ook niet geraadzaam vanwege te dicht in de buurt van Halima. Je wist maar nooit hoe zo'n relaties evolueerden. Een akkefietje volstond om het vuur aan de lont te leggen. Heel even overwoog hij alles aan zijn vrouw op te biechten -dus ook zijn opgewekte opwinding- maar algauw liet hij het idee als volkomen waanzinnig varen. Het hiermee geleverde bewijs dat volstrekte eerlijkheid niet te verzoenen viel met het leven gaf hem een beklemmend gevoel, alsof hij plots opgesloten zat in een nauwe, rechtopstaande kist.
'Zouden Zainab en Farida al thuis zijn?' kwam Imane hem onbewust te hulp.
'Ik weet niet, meisje. Misschien wel.'
'Ik zal hen zeggen dat ik niet boos op hen ben.'
'Da's flink van je,' zei hij.
'En ik zal zeggen dat ik het spijtig vind dat ze niet op de teevee mochten komen.'
'Dat is heel lief.'
Een eerste donderslag bevestigde het nakende onweer.
'Kom,' zei hij, 'we moeten ons haasten, anders worden we nat.'
Imane begon op een drafje naast hem te lopen. Ze keek naar haar vader en glimlachte. Wat hem betrof was ze een engel die hem bij de hand hield om te vermijden dat hij in de auto zou springen om regelrecht naar Samia te rijden.

Zainab en Farida waren nog niet teruggekeerd. Halima had net thee geschonken en begon een appel voor Imane te schillen.
'Wat wil jij eten voor lunch?' vroeg ze, terwijl haar blik op de scherende bewegingen van het aardappelmesje gericht bleef.
'Ik heb geen honger,' antwoordde hij. 'Thee is genoeg.'
'Samia heeft gebeld,' zei ze. 'Ze vroeg of je vandaag tijd had om met de jongens te praten; zoals je had beloofd.'

 

feedback van andere lezers

  • ivo
    knap ... zeer knap zelfs ..
    koyaanisqatsi: Dat was snel... :-)

    THNKS AGAIN!
  • jack
    In je eerste zin ontbreekt de "aan" van aan-kondigen, geloof ik.
    Je weet het gezinsleven op een mooie, niet-saaie manier te omschrijven! :-)
    Ook interessant dat je verschillende verhaallijnen hebt.
    koyaanisqatsi: Hartelijk dank, Jackske, voor de commentaar én de correctie.
    ;-)
  • ppe

    Samia heeft gebeld... dit belooft :)

    helemaal mee eens met Jack dat het heel interessant blijft dat je verschillende verhaallijnen hebt en bij sommige andere aspecten van de menselijke relaties naar boven komen
    koyaanisqatsi: Dank!
  • Mephistopheles
    zo gaat-ie goed...
    koyaanisqatsi: Jiehaa! (riepen ze dan in de Far West -naar het schijnt)
  • manono
    Ben het eens met alle vorige feedbackers
    koyaanisqatsi: ;-)
  • Wee
    O o, caution!
    xxx
    koyaanisqatsi: xxx
Er zijn 6 bezoekers online, waarvan 0 leden: .