writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

TAKBIR (30)

door koyaanisqatsi

Op het ogenblik dat hij bij Samia aanbelde, werd hij een verrassend gevoel van rust gewaar, alsof hij een klip had omzeild die hij liever had gemeden maar noodgedwongen moest trotseren.
'Hallo?'
Hij herkende de stem van Nordin, Samia's oudste zoontje, een in vergelijking met zijn jongere broertje, eerder bedeesde jongen.
'Nordin, het is oom Ahmed,' antwoordde hij, zijn mond zo ver mogelijk van de smerige parlofoon houdend.
De voordeur sprong open, Nordin riep nog voor hij had ingelegd: 'Het is oom Ahmed!'
Onderweg in de trapzaal liep hij twee stiekem rokende knapen tegen het lijf. EÚn van hen probeerde nog haastig zijn sigaret in een half dichtgevouwen hand weg te moffelen, maar zijn kompaan stoorde zich niet in het minst en blies zelfs een uitdagende rookwolk in zijn richting.
De deur van Samia's appartement stond op een kier. Uit de televisie klonken kinderstemmen, waaruit hij opmaakte dat Nordin en Ayub naar een kinderprogramma zaten te kijken, maar nog voor hij bij de deur was verscheen Nordin in de deuropening om hem te verwelkomen.
'Asalaam aleikum, Nordin,' zei hij.
'Aleikum salaam, oom Ahmed,' antwoordde de jongen terwijl hij een slap handje gaf.
Hij hoopte ieder ogenblik oog in oog te staan met een volkomen herstelde Samia, een Samia die het gebeurde als een fait divers van zich had afgeschud en opnieuw door het leven stapte als de trotse jonge vrouw die ze altijd was geweest. Maar nadat hij de hal was ingestapt sloeg zijn hoop om in een bang voorgevoel dat het helemaal anders zou uitdraaien. En toen Jamila, de oudste tante van Halima en Samia, in de woonkamer verscheen, begon er een grote en daardoor bijna ondraaglijke ontgoocheling op zijn schouders te drukken.
'S'laam aleikum, Tante,' zei hij, nog net een zucht inhoudend.
'Aleikum salaam, Ahmed.'
Zonder enig besef wisselde hij de vanzelfsprekende plichtplegingen uit. Hij wilde vragen waar Samia was maar kreeg haar naam niet over zijn lippen, alsof hij vreesde daarmee een gedetailleerde getuigenis van het voorval af te leggen.
'Samia is Suleiman gaan bezoeken,' verduidelijkte Jamila haar afwezigheid.
Ze sprak Suleimans naam uit met een lichte kreun die haar machteloze afkeuring voor hem onderstreepte en gebaarde Ahmed dat hij in de sofa moest plaatsnemen.
'Thee?'
'Graag.'
Nordin ging verlegen op de leuning van een armstoel zitten en probeerde zijn nieuwsgierigheid te verbergen voor de plastiekzak met het logo van een sportzaak die zijn oom naast zich op de sofa had gelegd.
'Hoe gaat het op school, Nordin?' vroeg hij.
'Goed,' antwoordde Nordin zonder overtuiging.
Jamila kwam terug uit de keuken. Ze hield een dienblad met een theepot en een glas in haar handen met een nonchalance die niet bij haar ernstige uiterlijk paste.
'Waar zit je kleine broer, Nordin?' vroeg ze.
'Op het toilet, Tante,' antwoordde de jongen nagelbijtend.
'Hier, Nordin,' zei hij, 'da's voor jou.'
Hij haalde het shirt van Chelsea uit de zak en reikte het Nordin aan. Op slag lichtte de jongen zijn gezicht op en verscheen er een brede glimlach op zijn lippen. Hij hapte even naar adem, nam zijn geschenk in ontvangst en zei, terwijl zijn ogen zich als door een magneet aangetrokken aan het shirt vastzogen: 'O, dank u wel, oom Ahmed, dank u wel!'
De kleine Ayub kwam de woonkamer binnen en liet zich met een stille 'Asalaam aleikum,' op de schoot van zijn oom schoot vallen.
'Asalaam aleikum,' antwoordde hij, Ayub plagend op de rug kloppend. 'Hier, en dit is voor jou, jongeman.'
Ayub krabbelde overeind, slaakte een zucht van verwondering en nam zijn spierwitte Real Madridshirt in ontvangst.
'Zou je je oom eens niet bedanken?!' beval Jamila.
Ayub keek haar nors aan maar gehoorzaamde toch maar gauw.
'Dank u, oom Ahmed.'
'Kom, Ayub,' zei Nordin, 'we gaan ze aantrekken.'
Hij pakte zijn jongere broertje bij de schouder en trok hem mee naar hun kamer.
Jamila ging in de armstoel zitten, schudde het hoofd en zei: 'Wat een ellende toch, met die Suleiman.'
Hij nipte van zijn thee en knikte beamend.
'Ik heb die man nooit gemoeten,' kloeg Jamila. 'De onbetrouwbaarheid valt van zijn gezicht af te lezen. Ahmed, Samia verdient veel beter. Ze is een meisje met een gouden hart, net als Halima. Alleen heeft Halima het geluk gehad jou te leren kennen, terwijl Samia met een leegloper zit opgescheept.'
'Och, Tante,' zei hij sussend, 'Suleiman heeft een grote stommiteit begaan waar hij nu voor boet. Ik geloof niet dat hij in wezen een slechte man is.'
Jamila sloot haar ogen veelzeggend en na een korte pauze, alsof ze haar volgende woorden voor alle zekerheid wilde wikken en wegen, zei ze: 'Dat denk je maar, Ahmed, dat denk je maar. Er doen verhalen over hem de ronde die je niet wil weten, neem dat maar van mij aan.'
'Verhalen zijn verhalen, Tante,' zei hij, niet omdat hij zijn schoonbroer van alle blaam wilde zuiveren maar omdat dat nu eenmaal zijn mening was.
'Waar rook is, is vuur,' zeggen ze hier, 'en in het geval van Suleiman komt de rook recht uit de hel.'
'Tante,' reageerde hij nu lichtjes ge´rriteerd, 'als het echt ernstig is, dan zou ik waarderen dat je het vertelt.'
Jamila wees met haar kin naar de hal, waar Nordin en Ayub trots als een pauw tevoorschijn kwamen in hun voetbalplunje, en antwoordde: 'Een andere keer, misschien.'
Hij draaide zich om en kreeg al meteen spijt dat hij geen volledige uitrusting voor de jongens had gekocht. Hun shorts waren tot op de draad versleten -die van Nordin in feite ook te klein- en voetbalkousen hadden ze duidelijk niet.
'Mogen we niet even gaan voetballen op het plein om de hoek, Tante?' vroeg Nordin.
'Je weet wat jullie moeder gezegd heeft,' antwoordde Jamila bars, 'van de straat blijven!'
'Ik ga wel even met ze mee om een oogje in het zeil te houden,' zei hij.
Jamila knikte, met tegenzin, en bromde: 'Maar drink dan eerst je glas leeg.'

 

feedback van andere lezers

  • jack
    Goed stuk, niets op aan te merken. Het leest als een trein!
    koyaanisqatsi: En treinen zijn de specialiteit van Jackske, nietwaar? ;-)
  • ivo
    dit is denderend goed ... ik hoor de wielen op de rails en het gaat op kruissnelheid zeer comfortabel ..
    koyaanisqatsi: helaas geen TGV, het gaat dus wat traag...

    thnks Ivo
  • ppe
    ik heb echt doorheen het hele stuk het gevoel gehad dat ik daar in dezelfde kamer zat

    maw dit is superb
    koyaanisqatsi: Doet me veel plezier. (want ik heb zelf soms de indruk dat de inhoud nogal "kaal" aanvoelt)
  • Magdalena
    amaai, zeer goed geschreven!

    ik vind het soms zo erg dat ik tijd te kort heb. Boekvorm zou beter zijn: dan past het in mijn handtas...
    koyaanisqatsi: Ik zal proberen een uitgever te vinden.
    Bedankt alvast.
  • Mephistopheles
    Sterk!
    koyaanisqatsi: Doomo arigato!
  • manono
    Boekvorm zou indd beter zijn.
    koyaanisqatsi: Ik zal eens met een uitgever gaan praten. ;-)
  • Wee
    Niks kaal, geniaal :))
    xxx
    koyaanisqatsi: Nou nou... ;-) (maar toch bedankt)
Er zijn 2 bezoekers online, waarvan 0 leden: .