writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

TAKBIR (34)

door koyaanisqatsi

De telefoon rinkelde.
'Ik neem hem wel,' zei Ahmed, maar Jamila kwam al uit de badkamer gesneld en gebaarde dat hij kon blijven zitten.
Hij maakte van de onderbreking gebruik om de draaikolk van gedachten die zijn hoofd deed tollen te laten uitrazen. Mohammed sloeg met een zijdelingse blik zijn vrouw gade die de telefoon opnam en zich met haar rug naar hem keerde. Op dat ogenblik verscheen er een droefheid in de ogen van de oude man die Ahmed met enige ontzetting verklaarde als zijn pijnlijke besef dat hij met de loop der jaren te oud voor zijn vrouw was geworden en dat er daardoor een onoverbrugbare kloof tussen hen geslagen was.
Zo meedogenloos werkten grote leeftijdsverschillen dus, dacht hij. Ze spelen geen rol als beide partners nog betrekkelijk jong zijn, maar ze worden fataal van zodra de oudste een bepaalde leeftijd heeft overschreden. Uitzonderingen moesten er beslist zijn, maar daarvan was in dit geval duidelijk geen sprake.
Uit Jamila's woorden viel algauw op te maken dat het Samia was die belde. Het zag er dus niet naar uit dat ze spoedig zou thuiskomen.
Nu, als hij alles op een rijtje zette had het er veel van weg dat ze hem bewust meed. Eerst was ze Suleiman gaan bezoeken, nadien, toen ze was thuisgekomen en bleek dat hij met de jongens was gaan voetballen en dus nog zou terugkomen, moest ze plots een vriendin gaan bezoeken, en nu belde ze, ongetwijfeld om te informeren of hij nog in huis was.
Haar houding bleef de tweestrijd in hem aanwakkeren. Opluchting om haar niet te moeten ontmoeten, ontgoocheling omdat de situatie daardoor niet opgeklaard geraakte, ze sprongen op en neer zoals kinderen op een wip.
'Het was Samia,' bevestigde Jamila zijn vermoedens met een zucht. 'Ze blijft nog even weg.
Hij wachtte tot Jamila zich terug in de badkamer bevond om het gesprek opnieuw op gang te brengen.
'Maar, oom Mohammed, wie kan Samia garanderen dat die vrouw het bij het rechte eind had? Ze kan zich toch vergist hebben. Als ze beweerde dat Suleiman toen negentien was, zijn de feiten ondertussen zelfs al verjaard.'
'Wie zegt dat hij toen negentien was, als hij zelfs over zijn identiteit gelogen heeft? Wie zegt dat hij toen al niet getrouwd was met Samia? Vergeet niet dat Suleiman er nog steeds als een snotneus uitziet. Tenminste, toch de laatste keer dat ik hem zag, wat ondertussen al wel geruime tijd geleden is. Ben jij hem al gaan bezoeken?'
'En keer, toen hij nog niet zo lang vastzat,' bekende hij met een licht schuldgevoel.
'En?'
'Tja, Suleiman is Suleiman. Hij zal ondertussen al wel wat verouderd zijn -ik denk niet dat er veel mensen zijn die een gevangenisstraf als een verjongingskuur ervaren-, maar'
'Hoe dan ook, Ahmed,' onderbrak Mohammed, 'bespaar jezelf de kopbrekens of Suleiman al dan niet diegene was waar die vrouw het over had. Samia heeft hem met het verhaal geconfronteerd en hij heeft het toegegeven. Hij beweerde dat de zaak dateerde van voor hij haar leerde kennen en dat hij haar nooit zou aandoen wat hij dat meisje heeft aangedaan. Maar wat kan je nog van zo'n man geloven?'
'In dat geval,' zuchtte hij, 'zie ik niets meer dat in zijn voordeel pleit.'
Mohammed knikte instemmend. Zijn zware oogleden zaten langzaam naar beneden, zoals dat alleen kan bij een vermoeid en versleten mens.
Jamila keerde terug uit de badkamer en zei: 'De jongens zijn zo meteen klaar. Het voetballen heeft hen beslist goed gedaan.'
'Ze moeten naar buiten kunnen,' merkte hij op. 'Kinderen moet zich kunnen uitleven. Zeker kinderen die gebukt aan onder een last zoals diegene die zij moeten dragen.'
'Maar deze buurt,' reageerde Jamila hoofdschuddend.
'Ik heb Ahmed op de hoogte gebracht,' kwam Mohammed tussenbeide.
Jamila keek Ahmed aan.
'Ik had het nooit kunnen denken, tante,' zei hij, zijn machteloosheid demonstrerend door zijn handen te heffen en op zijn dijen te laten neerkomen, 'ik was altijd van mening dat hij slechts een stommiteit had begaan.'
Jamila onthield zich van verdere commentaar. Ze had eerder op de dag al te kennen gegeven hoe zij over Suleiman dacht, en daar had ze niets meer aan toe te voegen.
'Wil je thee?' vroeg ze.
'Nee, tante, bedankt. Ik moet maar eens gaan,' zei hij.
Nordin en Ayub kwamen de woonkamer binnen. Ze hadden schone kleren aangetrokken en geurden naar zeep en shampoo.
'Dat bad heeft deugd gedaan zo te zien,' lachte hij terwijl hij overeind kwam.
De jongens knikten en ging aan tafel zitten.
'Bedank oom Ahmed nog maar eens, voor alles wat hij voor jullie gedaan heeft,' zei Jamila streng.
'Bedankt oom Ahmed,' klonk het in koor.
'Zullen we nog een keer gaan voetballen?' vroeg Ayub, bedroefd omdat hij besefte dat zijn oom hem ging verlaten.
'En van de volgende weken, als het past,' antwoordde hij.
Hij schudde Mohammed en de jongens de hand en liet zich door Jamila naar de voordeur begeleiden. Ayub kwam hem achternagelopen en sloeg zijn kleine, tengere armen om zijn middel.
'Niet vergeten h, oom Ahmed, niet vergeten,' snikte hij.
'Nee, m'n jongen,' zei hij, met een krop in de keel, 'ik zal het niet vergeten; dat is beloofd.

 

feedback van andere lezers

  • jack
    Mooi.
    Een verhaal met heel veel lagen, erg boeiend om te lezen!
    koyaanisqatsi: Door die lagen begint het stilaan wel een heuse trilogie te worden.
    :-) Chukran en ma'assalama.
  • ivo
    schitterend hoor het is echt de moeite om te lezen, ik kijk er zelfs naar uit om het vervolg te zien
    koyaanisqatsi: En ik om het te schrijven... :-)
    Bedankt Ivo.
  • ppe
    weer een knap stuk

    ik zou aanraden dat je soms ook zelf wat meer intervenieert (dus misschien minder dialoog) het laat zien dat je zelf betrokken bij het verhaal bent

    en ben ook benieuwd hoe je uzelf soms positioneert (in het verhaal of course :) )
    koyaanisqatsi: Gelukkig ben ik niet persoonlijk bij het verhaal betrokken... :-)
  • Mephistopheles
    Sta weer achter, op naar de volgende
    koyaanisqatsi: Ga gerust uw gang. (maar werk ondertussen verder aan Dolle Gekruisigden aub)
  • manono
    Als dit een boek in de bibliotheek was, dan zou ik het in n ruk uitlezen.
    koyaanisqatsi: Ik zal het doorgeven aan de uitgever... ;-)
  • Wee
    H, zucht, en ik ben al zo wenerig vandaag.
    Mooi, Koyaanisqatsi.
    x
    koyaanisqatsi: Had ik beter iets grappigs geschreven... :-)
Er zijn 7 bezoekers online, waarvan 0 leden: .