writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

TAKBIR (40 -1)

door koyaanisqatsi

'Ik kom uit een grote, gegoede familie die iedere generatie wel op zijn minst een paar imams aflevert. Dankzij de relaties die mijn familie in een deel van Arabische wereld onderhoudt kon ik na mijn studies al meteen op diverse plaatsen aan de slag. Maar ik bedankte, met het argument dat ik, opgegroeid in een beschermd milieu, nauwelijks wat van het leven afwist en eerst iets van de wereld moest zien.
Als logistiek medewerker van de Rode Halve Maan heb ik een hele tijd doorgebracht in Gaza, de Westelijke Jordaanoever en Irak. Tussendoor heb ik de hadj en de oemra verricht en Egypte, SyriŽ en een enkele Golfstaten bezocht. Wel, ik kan u verzekeren, Broeder, de man die hier voor u zit, is slechts een schim van de pas afgestudeerde student die met een hoofd vol boekenwijsheid aan deze onderneming begon. Ik zal u de details besparen -de verschrikkingen van de oorlog zullen u dankzij de televisie wel niet vreemd zijn- maar ik overdrijf niet wanneer ik zeg nog iedere ochtend wakker te worden met de smaak van de diepste menselijke ellende in mijn mond en de stank van rottende wonden en lijken in mijn neus. Als ik de straat op ga voel ik nog steeds de schaduw van de terreur in mijn rug terwijl mijn woede omwille van de decadentie van de oliemagnaten en de hypocrisie van de Arabische machthebbers nog steeds met de regelmaat van een klok als een vlijmscherpe bijl op mijn door machteloosheid gefrustreerde ziel in hakt.
Dit alles, beste Broeder, heeft me het vermogen ontnomen als normale figurant in het theater van het gewone leven te fungeren. Nu, als imam ben ik van mening dat dat ook mijn taak niet is; integendeel. Als imam is het mijn taak, mijn plicht, om aan de kant van de maatschappij post te vatten en de boodschap van de Profeet, Vrede zij met Hem, aan de passanten over te brengen. De vraag is alleen: hoe breng je die boodschap over? Doe je dat door de gelovigen nog wat verder in slaap te wiegen door ze met soera's en hadiths om de oren te slaan, of doe je dat door hen aan te sporen tot zelfstandig denken, zodat ze spontaan op zoek gaan naar de waarheid?'
Ahmed moest even nadenken. De imam had overschot van gelijk, maar zijn strategie werkte niet, zoveel was duidelijk. Samia schoot als een korte storing door zijn hoofd maar hij voelde zich te zeer schatplichtig aan de imam om zijn gedachten nog maar eens door haar te laten inpalmen.
'Misschien maakt u het de mensen wat te moeilijk,' antwoordde hij voorzichtig.
Op de lippen van de imam verscheen een vreemde glimlach; een glimlach waar niet het minste plezier maar des te meer ernst in gebeiteld lag.
'De Islam is een intellectuele denkoefening, Broeder,' zei hij met dwingende overtuiging, 'anders heeft het allemaal geen zin.'
Zelf had Ahmed het nooit zo zwaarwichtig geformuleerd, maar hij kon de imam weer geen ongelijk geven. Tegelijkertijd drong het besef door dat de man die voor hem zat ongetwijfeld eenzaam moest zijn, waardoor zijn medeleven met hem alleen maar toenam.
'Weet u, Broeder,' zei de imam, 'na een paar weken Gaza klapte het verwende mannetje in mij in mekaar. Ik kon niets meer uitrichten, liep van 's ochtends tot 's avonds als een slaapwandelaar kriskras door te straten en wachtte in feite zo goed als onbewust op het ogenblik dat ze me terug naar huis zouden sturen.
Tot ik in een koffiehuis in gesprek geraakte met een tachtigjarige man die als kind de naqba had meegemaakt. Hij vertelde me hoe hij samen met zijn familie en honderden andere Palestijnen door de zionisten uit HaÔfa verdreven werd, hoe zijn zorgeloze kindertijd ineenstortte en zijn familie van de ene op de andere dag een vrij welstellende status moest inruilen voor een bestaan in onzekerheid en armoede. In de oorlogen die volgden verloor hij een broer en een neef, en tijdens een zogenaamde vergeldingsactie van het IsraŽlische leger een paar jaar geleden, lieten zijn vrouw en zijn dochter het leven. Hij bleef achter met twee zonen, waarvan er ťťn zo'n jaar later toevallig in een straatgevecht tussen twee rivaliserende Palestijnse fracties terecht kwam en door een verdwaalde kogel in het hoofd werd geraakt. Die zoon is sindsdien zo goed als volledig verlamd.
Zijn andere zoon had een dochtertje dat aan een hartafwijking leed. Op zeker ogenblik moest het kind een operatie ondergaan die enkel in IsraŽl kon uitgevoerd worden. De IsraŽlische autoriteiten bleven zijn zoon wekenlang de toestemming weigeren om met het kind Gaza te verlaten. En toen hij eindelijk een reisvergunning te pakken kreeg, voor zijn vrouw en hun dochtertje, was het te laat. Het meisje stierf op de dag dat ze zich klaarmaakten om te vertrekken; ze was de week voordien drie jaar geworden. Sindsdien slepen zijn zoon en schoondochter zich van de ene depressie naar de andere, ze zijn ondertussen trouwens gescheiden, en de man vreest iedere dag het nieuws te zullen vernemen dat ťťn van hen een eind aan zijn leven heeft gemaakt.
Toen hij zijn verhaal had afgerond, zei ik hem iets in de aard van: "Mijn Broeder, ik denk dat Allah de mensheid heeft opgegeven," waarop hij me diep in de ogen keek met zwarte ogen die glansden van de ingehouden tranen en repliceerde: "Nee, mijn Broeder, ik denk eerder dat de mensen zichzelf hebben opgegeven."

 

feedback van andere lezers

  • ivo
    een mooi overdenking die aansteekt om verder te denken ... een verhaal van twee zijden doet altijd meer relativeren ..
    koyaanisqatsi: thnks ivo
  • ppe
    een specialist in afsluiters ;)
    sterk die laatste zin
    koyaanisqatsi: ja, als de rest ook zo makkelijk ging... ;-)
  • jack
    ... relaties die mijn familie onderhoudT :-)
    Zwaar stukje dit, maar het zit goed in elkaar, en inderdaad: mooie afsluiter!
    koyaanisqatsi: een -dt fout!! Onvergeeflijk voor een schrijver!!!
    Thnks
  • Mephistopheles
    Inderdaad een goede eindzin, heb zelf ook de mensen opgegeven (met enkele uitzonderingen natuurlijk)
    koyaanisqatsi: Je zou van minder natuurlijk...
  • manono
    Weet je dat heel veel westerlingen de aanleiding van de Palestijns-Joodse kwestie niet kennen? Dat is me al meermaals opgevallen.
    Ikzelf dacht dat de Palestijnen in de jaren tachtig criminelen waren (gijzelaarsacties en zo) tot ik druppelsgewijs en dankzij achtergrondinformatiedocumentaires laat op de avond de oorsprong van die conflicten leerde kennen. heel veel mensen weten dus niet wat er in den beginne van het conflict gebeurd is.
    Ik begrijp dat onrecht niet. Ik begrijp die arrogantie van de Joden ook niet en nog minder de vanzelfsprekendheid waarmee ze hun gelijk keer op keer halen. Wat een triestig verhaal!
    koyaanisqatsi: Join the club! Ik ben zelfs (in een vorig leven zeg maar) nog als pro-IsraŽlfanaticus in IsraŽl op vakantie geweest. We werden (en WORDEN) hier schandalig belogen! Het vreselijke is: de IsraŽli's en de Joden in het algemeen worden net zo zeer voorgelogen (door de zionisten).
    Voor mij is het niet alleen triest, het is weerzinwekkend! Op het eerste gezicht is de toestand hopeloos, maar godzijdank beginnen steeds meer Joden en IsraŽli's in te zien dat er wat fout zit met de zionistische doctrine. Alleen, tot op heden worden deze mensen systematisch verketterd of in het beste geval doodgezwegen.
    (Al eens over nagedacht hoe de systematische demonisering van de moslimwereld IsraŽl in de kaart speelt?)
Er zijn 4 bezoekers online, waarvan 0 leden: .