writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

TAKBIR (46)

door koyaanisqatsi

Van Moussa's nakende bruiloft maakte hij melding tijdens het avondmaal, het minder fraaie zaakje dat Rania was overkomen hield hij voor 's avonds laat bij de televisie, toen de meisjes al naar bed waren.
Halima reageerde met stilzwijgen waardoor hij onmogelijk kon inschatten hoe dit staaltje van intimidatie bij haar overkwam. Hij wachtte geduldig op een reactie, maar omdat die er niet kwam werd hij ongemakkelijk. Was zijn vrouw zo preuts dat ze het ongepast vond met zo'n zaken geconfronteerd te worden? Hij kon het zich moeilijk inbeelden, alleen al omdat daaruit zou voortvloeien dat hij haar na al die jaren nog niet goed kende. En toch leek het er op, temeer omdat ze plots recht stond en zich naar boven begaf, zonder een woord te zeggen.
Toen ze enkele minuten later terug in de salon verscheen en weer ging zitten, kon hij zich niet langer houden en vroeg hij, in feite naast de kwestie, wat ze was gaan doen.
'Gaan opzoeken wat "beurette" betekent,' antwoordde Halima droogweg.
Onverwacht verlost van zijn ongemak vroeg hij half lachend: 'Dat had je ook aan mij kunnen vragen.'
'Jij zegt toch altijd tegen de meisjes dat ze zelf dingen moeten opzoeken, zodat ze alles beter zullen onthouden…'
Halima trakteerde hem op een strakke blik, waaruit zowel haar kracht als haar intelligentie straalde. Als ze zo naar hem keek, wat gelukkig niet vaak gebeurde, voelde hij zich gewurgd door het besef dat ze veel sterker was dan hij; dat hij, als het erop aankwam de dominante helft van hun huwelijk te zijn, aan het kortste eind trok. Halima leek zich daar niet van bewust, wat haar des te sterker maakte, maar er tegelijkertijd ook voor zorgde dat hun relatie nooit ontaardde in een machtsstrijd en rustig voortkabbelde als een rivier zonder stroomversnellingen of dreigende cascades.
Aangespoord door Halima's enigszins plagerige gedrag vroeg hij tenslotte: 'En wat vind je er nu van?'
'Van dat boekje?'
Ahmed knikte.
'Of van Hassans reactie op Rania's houding?'
'Van allebei,' lachte hij opnieuw.
'Mijn eerste reactie was: het is beangstigend dat ze Rania weten wonen, maar achteraf gezien is het achterhalen van iemands adres nu niet meteen een zware opgave. Wat het boekje zelf betreft: als je Hassan mag geloven, heeft het zijn doel, Rania intimideren, compleet gemist, al wil ik daar wel aan toevoegen dat ik helemaal anders zou reageren indien één van onze meisjes iets dergelijks moest toegestuurd krijgen.'
Ahmed knikte. Hij kon Halima alleen maar gelijk geven. Sinds Hassan vertrokken was, voelde hij zich schuldig omwille van zijn betoonde gebrek aan betrokkenheid. Of Rania nu geschokt was of niet, de boodschap was sexueel geladen, wat ze, zeker ten opzichte van een meisje van haar leeftijd, net zo intimiderend maakte als een doodsbedreiging.
'Ik had met Hassan moeten meegaan, in plaats van de zaak te relativeren,' zuchtte hij.
'Ach jij,' klakte Halima, terwijl ze dichter naar hem toeschoof, 'jij moet altijd strenger zijn voor jezelf dan voor een ander.'
Ze legde een hand op zijn dij, waardoor er een lichte schok door hem heen ging. Hij keek naar haar slanke vingers, die gaaf als porselein op zijn been rustten en legde op zijn beurt een hand op de hare.
Halima had haar aandacht weer op de teevee gericht, althans zo dacht hij, want opeens vroeg ze, zonder haar ogen van het scherm te halen: 'En was het een interessant boekje?'
'Het is maar wat je interessant noemt,' antwoordde hij, tot zijn eigen verbazing, zonder aarzelen.
Halima glimlachte.
'Je gaat me toch niet vertellen dat het je koud liet…'
Tweemaal na elkaar gevat repliceren was voor Ahmed teveel gevraagd. Hij slikte zijn antwoord, dat het hem onder de gegeven omstandigheden inderdaad niet had kunnen boeien, in nog voor hij het goed en wel in zijn hoofd had geformuleerd. Snel denken was de boodschap, maar zorgde slechts voor verwarring omdat de waarheid spreken een optie was die Halima op diverse manieren kon interpreteren.
'Wat wil je dat ik zeg?' probeerde hij zich er uiteindelijk vanaf te maken, waarop Halima meteen antwoordde: 'Dat het je behoorlijk heeft opgewonden, komediantje.'
'Als je een man was, zou je me wel begrijpen,' bromde hij gepikeerd, terwijl hij zijn hand terugtrok.
Halima schoot in de lach, klapte in de handen, keek hem recht in de ogen, waaruit een lachwekkende, verongelijkte blik droop en zei: 'Daar hoef ik, na al die jaren met jou getrouwd te zijn, geen man voor te zijn.'

 

feedback van andere lezers

  • jack
    Ik kende het ook niet, beurette. We leren bij... :-)
    koyaanisqatsi: Nog iedere dag... ;-)
  • ppe
    heel mooi stuk
    intiem en meeslepend
    koyaanisqatsi: Had nochtans zo mijn twijfels. Dus bij deze, hartelijk dan. ;-)
  • ivo
    jep recht in de roos ...
    koyaanisqatsi: :-)
  • Mephistopheles
    Haar eindrepliek is geweldig. Groot gelijk, je niet laten doen.
    Dat woord 'beurette' heeft zo'n vreemde naklank. Het doet me aan iets vies denken. Uitgesmeerde boter of zoiets..
    koyaanisqatsi: Als je het op Google intikt smeren ze het in een andere vorm uit...
  • manono
    Grappig.

    Ik zal dat woord eens op Google zoeken.
    koyaanisqatsi: Kom je in 99% van de gevallen weinig eerbiedwaardigs tegen.
  • Wee
    Mooi en gevoelig.
    (Bijna onderaan: komediantje?)
    x
    koyaanisqatsi: juist

    xxx
Er zijn 5 bezoekers online, waarvan 0 leden: .