writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

TAKBIR (51)

door koyaanisqatsi

'Ik was een jaar of vijf, als ik het me goed herinner. Ik liep tussen mijn vader en moeder in en we hielden halt bij het schietkraam omdat mijn vader nu eenmaal verzot was op schieten -hij wilde dolgraag lid worden van een schietclub, maar om één of andere reden kwam het er nooit van.
Hij nam kogeltjes voor een tamelijk groot bedrag, wat bij mijn moeder behalve een zucht ook de beslissing ontlokte om al verder te slenteren langs de rest van de kermisattracties.
Gefascineerd als ik als kind zelf door het schietkraam was, bleef ik bij mijn vader.
Hij mikte niet echt goed die dag en won ondanks de vele verschoten kogeltjes maar een erg bescheiden prijs -een asbak met één of andere gekke inscriptie, als ik me niet vergis-, wat hem enigszins knorrig maakte en waarschijnlijk meespeelde met wat er even later gebeurde.
Nadat hij zijn prijs in ontvangst had genomen, gingen we op zoek naar mijn moeder, die enkele kramen verder door een man werd aangeklampt die vreemd genoeg sterk op mijn vader geleek. Ik weet nog dat ik dacht dat ik droomde omdat ik ervan overtuigd was dat mijn vader zich zowel bij haar als naast mij bevond.
Maar een oogwenk later kregen mijn vader en de man een woordenwisseling en voor ik het goed en wel besefte gingen ze met mekaar op de vuist; een vreselijk schouwspel waarvan ik behalve de vieze geluiden van slaande vuisten vooral het onophoudend hoge gegil van mijn moeder herinner. Het gevecht leek een eeuwigheid te duren en rolde zich voor mijn ogen af als een tergend trage film. Tot mijn vader plots neerplofte en bewusteloos bleef liggen terwijl het bloed uit zijn neus begon te gutsen. Ik stond erbij, verstijfd van angst, terwijl mijn moeder naast mijn vader op haar knieën viel, zijn hoofd op haar schoot pakte en om een ziekenwagen begon te schreeuwen.
De omstaanders, die bij de aanvang van de vechtpartij uiteengestoven waren, kwamen vervolgens alsmaar dichterbij, niet om hulp te bieden maar om mijn vader als een circusattractie aan te gapen of koudweg commentaar te geven.
"Twee vreemdelingen, wat had je gedacht?! Altijd hetzelfde…"
Ik hoor die nasale vrouwenstem het nog altijd boven het gemompel uit oreren.'
Costas zette zich neer op de vensterbank en begon door het raam te kijken.
'Waarom vertel je me dit?' vroeg Ahmed.
Hij sloeg zijn agenda dicht en zag hoe de interimkracht in de gang langs de glazen wand passeerde zonder hem een blik te gunnen. Ze had zich opvallend strak gekleed, waardoor er onmogelijk naast haar goed geproportioneerde lichaam te kijken viel, wat ze volgens Ahmed met opzet had gedaan om haar vrije kledingkeuze te demonstreren.
Costas blies door zijn neus, draaide zich naar Ahmed en zei, haperend: 'Omdat ik maar al te goed beseft hoe jij je voelt.'
'Oh ja? Hoe voel ik me dan?' lachte Ahmed.
'Komaan, man, maak het me niet moeilijker dan het al is. Dat voorvalletje van gisteren zit nog behoorlijk in mijn maag.'
'Costas, wat kunnen wij volgens jou het beste doen om te assimileren?'
'Hé?'
'Je hoorde me wel. Wat kunnen wij, moslimmigranten, het beste doen om ons aan te passen aan de samenleving hier?'
Costas keek Ahmed plompverloren aan. Hij wipte van de vensterbank maar besefte dat het volkomen belachelijk was om op de vlucht te slaan en stamelde schouderophalend: 'Boh, ik weet niet… Gewoon…'
'Gewoon doen?'
'Euh… Ja, misschien wel, ja. Gewoon doen.'
Er klonk een hoge toon van opluchting in Costas' reactie, alsof hem totaal onverwacht een antwoord voor de voeten was geworpen waarmee hij een fortuin kon winnen.
'Doe ik niet gewoon, Costas?'
'Ja, natuurlijk.'
'En mijn vrouw, en mijn kinderen? Doen zij niet gewoon?'
'Ik veronderstel van wel', lachte Costas ongemakkelijk.
'En de uitbaters van de pitatent aan de overkant van de straat?'
'Jaja, ik begrijp al waar je naar toe wilt.'
Costas probeerde zich er met een wuivend gebaar vanaf te maken en schuifelde naar de deur.
'Costas…' zuchtte Ahmed.
'Ahmed…'
'Lig niet meer wakker van gisteren, waarde collega. Ik weet best dat je geen verkeerde bedoelingen had.'
Costas knikte, gaf een knipoogje en zei: 'Toch mijn excuses, waarde collega,' waarna hij met een glans van bevrijding op zijn gelaat naar zijn eigen kantoor terugkeerde.

 

feedback van andere lezers

  • ppe
    prachtig
    vooral het begin van de verhaal
    koyaanisqatsi: thnks ppe
  • Mephistopheles
    oké, achterstand is ingehaald *zucht*
    Je bent de vijftig voorbij inmiddels. op naar de honderd zou ik zo zeggen..
    koyaanisqatsi: Dat klopt als een bus! Sinds 14 april van dit jaar ben ik de 50 gepasseerd. :-)
  • Ghislaine
    Ik zou je wel een paar tips kunnen geven hoor, waardoor integratie geen loze woorden op dood papier zijn, maar levendig worden en vreugde kunnen brengen. Dan zou multicul alle kleuren van de regenboog bevatten tot vreugde van alle volkeren die hier samen wonen.
    Hoofddoeken af, een vrouw is geen relikwie maar een mens dat gezien mag worden.
    De mannen laten ons vrouwen met oneerbare voorstellen met rust. Wippen liefst bij je eigen vrouw en dan luidt de boodschap: kweek niet tot je vrouwen er bij neervallen.
    Jongens zijn niet heiliger dan de meisjes. Uit met het gescheiden sociaal leven. Kiezen voor een nationaliteit zodat klagen bij een ambassade uitgesloten wordt.
    Ik kan nog uren zo doorgaan en dan heb je echte integratie.
    koyaanisqatsi: Laat nu even dat hoofddoek letterlijk vallen. Als ik die andere condities zo lees, is op zijn 70% van de Belgische mannen niet geïntegreerd. En ik kan het weten, want ik ben er één.
    :-)
  • ivo
    dit is echt knap hoor facinerend zelfs
    koyaanisqatsi: Waarvoor dank, alweer, ivo.
  • jack
    Hahahaha, de commentaren zijn weer eens bijna even leuk om lezen als het verhaal zelf. U blijft controverse opwekken! (en controverse is positief) :-)
    koyaanisqatsi: Hoe zeggen ze dat ook alweer? De knuppel in het hoenderhok smijten?! ;-)
  • manono
    Ik ben ook bijgebeend in sneltempo maar dat was geen moeite.


    koyaanisqatsi: Waarvoor oprechte dank! ;-)
Er zijn 5 bezoekers online, waarvan 0 leden: .