writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

TAKBIR (52)

door koyaanisqatsi

Ahmed besloot om onderweg van het werk naar huis even bij Hassan langs te gaan. Hij wilde weten hoe het Rania ondertussen verging en hoopte zo het eerder getoonde gebrek aan medeleven een beetje te kunnen goedmaken.
Hassans blik bij de begroeting voorspelde weinig goeds. Er brandde een woede in zijn heldere ogen die onheilspellend licht ontvlambaar leek, zelfs in die mate dat Ahmed amper durfde te vragen hoe het hem verging.
'Huh, één of andere smeerlap heeft mijn dochter in het gezicht gespuugd,' zei Hassan terwijl alle kleur uit zijn gelaat wegtrok.
Ahmed kreeg koude rillingen. Hij besefte tot in de fijnste vezel van zijn lichaam hoe Hassan zich voelde: machteloos, woedend, tekortgeschoten als vader om zijn kind te beschermen; een verpletterend gevoel dat niet alleen zijn mannelijkheid maar ook zijn menswaardigheid aantastte.
'Hier, om de hoek, toen ze van school kwam,' zuchtte Hassan terwijl hij Ahmed gebaarde plaats te nemen in de salon.
'Wie?' vroeg Ahmed, om maar iets te vragen.
Hassan haalde de schouders op en schudde het hoofd.
'"Een doodgewone vent," meer kon Rania niet kwijt,' zuchtte Hassan opnieuw. 'Ze was te zeer uit haar lood geslagen.'
'Dat kan ik begrijpen,' zuchtte Ahmed op zijn beurt.
'"Hier, pak vast, smerige terrorist," snauwde die schoft haar toe alvorens hij in haar gezicht spuwde, waarna hij zijn weg vervolgde alsof het de normaalste zaak van de wereld is dat je een mens in zijn gezicht spuugt.'
Klootzak, dacht Ahmed. Hij had moeite om het woord in te slikken en dacht dat het soms wel handig was niet al te vroom te willen leven, zodat men er tenminste op los kon schelden wanneer men zich in het nauw gedreven voelde.
'En denk maar niet dat er iemand gereageerd heeft,' gromde Hassan. 'Maar ja, zo'n helden kiezen natuurlijk ook altijd het geschikte moment uit om hun slag te slaan…'
'Denk je dat het dezelfde kerel zou kunnen zijn die haar die envelop heeft gestuurd?' vroeg Ahmed.
'Wie weet,' klakte Hassan. 'In ieder geval, ik laat haar niet meer alleen de deur uitgaan. Ik heb mijn broers en neven al gevraagd om haar te begeleiden wanneer ik daar niet toe in staat ben.'
'Wat zei de politie trouwens over die envelop?'
Hassan keek Ahmed beteuterd aan; zijn gelaat kreeg zelfs, ondanks de ernst van de situatie, iets komisch.
'Ik ben niet naar de politie gegaan,' mompelde hij, starend naar zijn voeten, 'ik dacht dat het wel zou overwaaien, dat het bij die ene zieke grap zou blijven…'
'Zou je dan niet alsnog gaan? Als je wil ga ik wel met je mee,' stelde Ahmed, die door dit tweede voorval leek te zijn wakker geschud, vastberaden voor.
'Ik heb die vuiligheid al weggesmeten,' zei Hassan, 'dus daarvan heb ik geen bewijzen meer.'
Ahmed begreep er niks van, maar het enige dat hierop door zijn gedachten schoot, was dat hijzelf nooit de discipline zou gehad hebben om het bewuste pornoboekje zo gauw weg te smijten. Hassan was er bewonderenswaardig genoeg wel in geslaagd het meteen te behandelen zoals het hoorde: als voer voor het stort. Maar dan bedacht hij zich en groeide het besef dat hij wel degelijk hetzelfde zou gehandeld hebben, niet omwille van het tonen van karakter maar omwille van het feit dat het boekje een heel andere dimensie kreeg wanneer het als vulgaire intimidatie aan je dochter werd gestuurd.
'Nu, dat maakt toch niks uit,' drong hij daarop aan, 'ik kan getuigen van die envelop, en een klacht tegen onbekenden is toch al een begin. Per slot van rekening -en je gaf zonet zelf al aan daar ook rekening mee te houden- kan er nog meer volgen.'
Hassan richtte een nadenkende blik naar de grond, begon nerveus op zijn onderlip te bijten, siste tussen zijn tanden en zei: 'Je hebt gelijk, Broeder, je hebt gelijk. Ook al haalt het waarschijnlijk geen zier uit… Ik had trouwens al met dat boekje moeten gaan.'
Op dat ogenblik verscheen Rania in de woonkamer. Ze droeg een okergele djelaba en een bijpassende hoofddoek die zo strak rond haar hoofd zat dat enkel haar gelaat zichtbaar was. Ze groette Ahmed met een uitdrukkingsloos gezicht en straalde een boosheid uit die in tegenstelling tot de machteloze woede van haar vader barstte van de strijdlust.
'Ik heb de imam gebeld,' zei ze, uitdrukkelijk tegen haar vader, 'want ik stap naar politie en daarna naar de pers.'
Hassan leek compleet verrast, stamelde een paar onverstaanbare woorden en richtte zich met een vragende blik tot Ahmed.
'Is dat wel een goed idee, Rania?' vroeg Ahmed, zonder overtuiging en enkel en alleen om de radeloze Hassan te hulp te komen. 'Je wordt nu al persoonlijk geviseerd…'
'Die klok valt toch niet meer terug te draaien,' antwoordde Rania, waarbij ze Ahmed met een zodanig volwassen vrouwelijke blik aankeek dat deze overvallen werd door een schokkende overtuiging: de verhalen die de ronde deden over Rania en de imam waren meer dan zomaar geruchten.

 

feedback van andere lezers

  • manono
    Het verhaal zit heel goed in elkaar.
    koyaanisqatsi: Thnks manono. Ik moet alleen oppassen niet te struikelen over de verschillende verhaallijnen. ;-)
  • ppe
    it was about time

    ik blijf genieten van je verhaal
    koyaanisqatsi: leuk om te horen (lezen) ;-)
  • jack
    Zit inderdaad heel goed in elkaar. Blijft spannend. Mja, anders dan pastoors mogen imams een vrouw hebben he, dus ... :-)
    koyaanisqatsi: Arme pastoors... :-)
  • ivo
    verbazend goed geschreven, daar blijf ik bij
    koyaanisqatsi: Thnks ivo.
  • Mephistopheles
    De imams hebben het inderdaad wat beter voor mekaar dan de pastoors. Alhoewel dertig jaar huwelijk één van hen misschien al wat anders begint te denken..
    koyaanisqatsi: Dertig jaar dwangarbeid... Tja, dat MOET hoe dan ook een weerslag hebben op een mens zijn denkvermogen. ;-)
  • Wee
    Great!
    x
    koyaanisqatsi: Ik weet het toch niet hoor. Als ik het nalees klinkt het allemaal zo voorspelbaar en naïef... Gekunsteld ook. En veel te belerend.
Er zijn 4 bezoekers online, waarvan 0 leden: .