writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

TAKBIR (59)

door koyaanisqatsi

Het ontwaken ging gepaard met naïeve ontgoocheling; de nacht had niets anders gebracht dan een rusteloze slaap. Ahmed keek met een half geopend oog naar de klok die kwart over acht wees. Hij tastte met een voet naar Halima maar begreep algauw dat ze niet langer in bed lag. Hij spitste de oren om enige bedrijvigheid in het huis op te vangen maar er viel niets anders waar te nemen dan de typische, lege stilte van een zondagochtend.
Hij herinnerde zich een rommelige droom waarin mensen met donkere kappen over hun hoofd hem fruit probeerden te verkopen dat meteen nadat hij hun aanbod had afgeslagen veranderde in water zo blauw als inkt, dat langs de muren van een nauwe straat met raamloze, okergele huizen begon te lopen. Om te vermijden dat het gekleurde water zijn schoenen zou bevuilen, haastte hij zich weg langs steile trappen die de steeg naar een hoger gelegen niveau brachten. Halfweg de trappen begonnen er honderden aardappelen vanuit het niets naar beneden te rollen waardoor hij zich in allerlei bochten moest wringen om niet onderuit te gaan. Toen hij op het punt stond toch zijn evenwicht te verliezen ging er rechts van hem een houten deur open van waarachter een oude vrouw hem naar binnen wenkte. Hij aarzelde om op haar uitnodiging in te gaan tot hij merkte dat zij niemand anders was dan zijn moeder, maar dan veel ouder dan ze in werkelijkheid was geworden.
Dit laatste, waarmee de droom trouwens abrupt was geëindigd, dompelde hem onder in een diepe droefheid. Zijn moeder was onverwacht gestorven, nauwelijks enkele weken voor de geboorte van Imane. De combinatie van het plotse verlies en de blijde verwachting had voor een halfslachtig rouwproces gezorgd waardoor hij nog steeds bij de minste herinnering aan zijn moeder met onverwerkt verdriet werd geconfronteerd. Na deze weerkerende confrontaties stelde hij zich vaak de vraag wat zijn moeder voor de kleine Imane betekende. Zou het kind haar te vroeg overleden oma beschouwen als een onbereikbare geest, zoals hij zelf zijn grootmoeder, die hij slechts kende van foto's van povere kwaliteit, had beschouwd tot ze met het vorderen der jaren zo goed als in het oneindige was opgelost? Of slaagde hij er in om zijn moeder aan de hand van anekdotes en waargebeurde verhalen zodanig levend te houden dat ze diep genoeg in Imane's geheugen zou gegrift geraken om meer te blijven dan een schim van weinig betekenis?
Hij keek opnieuw naar de klok. De wijzers hadden amper bewogen, zijn zin om op te staan was zo goed als onbestaande. Hij draaide zich om, keek met een lichte pijn in het hart naar de plek waar Halima normaal lag, trok de deken wat hoger en probeerde opnieuw in te slapen.
Zijn gedachten beslisten er anders over. Een cruciale dag was aangebroken. Farida zou vandaag te weten komen of ze al dan niet terecht een beroep had gedaan op haar tante. Ahmed vreesde van wel en slaagde er niet in de gevolgen ervan te overzien. Zijn hart begon ongemeen fel te bonzen en hij vreesde dat het huis ieder ogenblik uit zijn voegen zou barsten. In zijn verbeelding zat Halima in de salon met gekruiste armen te wachten op Farida, vastberaden haar de levieten te lezen en haar te overdonderen met apocalyptische dreigementen. Dat was immers de prijs die Farida zou betalen, niet voor haar heimelijke verlangens, maar voor het negeren van de persoon die het meest intens met haar verbonden was.
Ahmed dacht plots aan Hind, een buurmeisje uit zijn jeugdjaren, dat het ouderlijke was ontvlucht omdat haar ouders haar aan een dertig jaar oudere man wilden koppelen. Niet lang nadat ze was weggelopen, geraakte ze door toedoen van een vriendje op het slechte pad. Ze stapte in de prostitutie, wat letterlijk het hart van haar moeder brak en van haar vader een dochtermoordenaar maakte. Een vreselijk drama dat in de buurt nazinderde als de inslag van een geweldige bom en een zodanig verdeling binnen de familie en de gemeenschap zaaide dat het nooit meer goed zou komen tussen de betrokkenen.
Zo ver zou hij het niet laten komen! Farida had een leeftijd bereikt waarop onberekenbaarheid een grote rol speelde, wat geen ruimte liet voor het hanteren van principes hoe gerechtvaardigd die ook mochten zijn. En dus sprong hij uit bed met de bedoeling Halima tot de andere gedachten te brengen, ook al wist hij niet hoe hij dat voor mekaar moest krijgen.

 

feedback van andere lezers

  • ivo
    wat een beeld en een verhaal schitterend hoor
    koyaanisqatsi: waarvoor (alweer) oprechte dank
  • manono
    Hier schort het één en het ander, sorry hoor!
    Volg mee :

    1° Dat was immers de prijs die Farida...voor haar minachting...
    2° Hind
    3° Zover zou hij het niet laten komen..

    Ik zie geen enkel verband.
    Meer nog voel ik een soort beklemming als lezer die de gedachte krijgt : Los dat eens op, zo moeilijk is dat toch niet...iets in die aard.
    Achmed gaat hier kopje onder. Als lezer krijg ik ook de indruk dat Achmed verschillende types belichaamt : de ene keer is hij wijs en doordacht, de andere keer een puberjongen die je zou willen wakker schudden.

    Jij weet meer, hoop ik.

    koyaanisqatsi: 1 = ondertussen aangepast want (terecht opgemerkt) zwak en onduidelijk uitgedrukt
    2 is een flashback, voortspruitend uit gepieker (hier zie ik het probleem niet)
    3 ook al kan een mens wijs en doordacht zijn, daarom handelt hij nog niet zoals het zou moeten in alle situaties. Feit is dat hij geconfronteerd wordt met een vraagstuk waarop hij niet is voorbereid (wat hij zichzelf in een vorig hoofdstuk trouwens verwijt). En vergeet niet: Ahmed is een man, en mannen blijven toch altijd pubers, niet? ;-)
    Bedankt voor de feedback.
  • mephistopheles
    Heb ook zo'n buurmeisje van vroeger waar ik af en toe eens aan terugdenk. Ze was het eerste meisje dat me aan haar borsten liet voelen. Ik geloof dat we een jaar of tien waren, dus de term 'borsten' moet je uiteraard heel licht nemen...
    koyaanisqatsi: Ja, de klassieke buurmeisjes... Wie kent (had) ze niet... (zucht)
  • ppe
    nog pittiger
    koyaanisqatsi: Gepeperd?
  • Wee
    De angsten en twijfels die alle ouders hebben, vaders én moeders.
    Alhoewel je natuuurlijk wel gelijk hebt, dat mannen immer pubers blijven.
    Ik had een buurjongen, niet klassiek, alleen zijn skelter boeide mij ;)
    Mooi stukje!
    x


    koyaanisqatsi: xxx
Er zijn 5 bezoekers online, waarvan 0 leden: .