writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

TAKBIR (61)

door koyaanisqatsi

Ahmed was van oordeel dat iedereen een verzetje kon gebruiken en nam de hele familie voor het avondeten mee naar het visrestaurant om de hoek. Het was enige tijd geleden dat hij er was geweest -meestal alleen met Halima- maar de eigenaar begroette met hem met een hartelijkheid alsof hij een regelmatige klant was en merkte nogal luidruchtig complimenterend op dat hij een prachtige familie had. Met enige verlegenheid bedankte Ahmed voor het compliment, dat tegelijkertijd zijn drie dochters deed stralen. Hij bestelde een gevarieerde schotel gefrituurde vis en zeevruchten, liet de meisjes zelf een frisdrank kiezen en nam voor zichzelf en Halima een grote fles bruiswater.
'De drank voor de prinsessen is op kosten van het huis!' lachte de uitbater, wat de meisjes nog meer deed glunderen.
Ahmed lette daarbij vooral op Farida, die net zoals haar jongere zusjes gecharmeerd was maar er tegelijkertijd niet in slaagde de droefheid van een gebroken hart te verbergen. Haar aanblik verteerde hem met medelijden en deed hem ernaar verlangen haar te troosten, maar omdat hij al de ganse dag tevergeefs naar gepaste woorden zocht, dompelde hij zich tegenover haar in ongelukkig stilzwijgen.
'Komt mijn broeder zich ook volstoppen met lekkernijen uit de oceaan?!'
Ahmed draaide zich verrast om. De brede glimlach van Moussa leek hem bijna op te slokken.
'Asalaam'aleikum, Broeder!'
''Slaam'leikum.'
Moussa ging zodanig in zijn omhelzing op dat Ahmed nog nauwelijks voldoende lucht kreeg om zijn begroeting te beantwoorden.
'Mag ik je mijn verloofde voorstellen!?' bulderde Moussa trots.
Ahmed herkende de vrouw meteen van de foto die Moussa in het theehuis had lieten zien. Ze zag er in werkelijkheid iets ouder uit, iets meer getekend door het leven, maar was nog steeds behoorlijk aantrekkelijk. Ze begroette Ahmed met een discrete glimlach die hij ditmaal met een klaar en duidelijke 'Aleikum'salaam' kon beantwoorden.
'Nadia, dit is Ahmed, de meest authentieke moslim die ik ken,' sprak Moussa plechtig.
'Oh,' lachtte Nadia, 'en ik al de tijd maar denken dat ik daarmee in het huwelijksbootje ging stappen.'
Ze richtte tegelijkertijd een naar verstandhouding zoekende blik op Halima, alsof ze de mannen erop wilde wijzen dat ze hen maar beter eerst aan mekaar konden voorstelden.
'Misschien moeten ze maar eens een wedstrijdje houden…' grapte Halima richting Nadia.
'Dat zou nog zo geen slecht idee zijn, zo'n wedstrijd,' reageerde deze met een mix van spot en ernst, 'en misschien zijn ze wel de enige twee geschikte kandidaten…'
Moussa en Ahmed wisselden een samenzweerderige, geamuseerde grimas uit; de twee vrouwen zaten al meteen op dezelfde golflengte, ze konden maar beter de rangen sluiten.
Nadat Ahmed Halima en de kinderen had voorgesteld kwamen ze overeen om met zijn alleen aan één tafel plaats te nemen. Dat bracht wel wat praktische aanpassingen met zich mee, want het restaurant was tamelijk klein en bovendien druk bezocht. Toch slaagden de mannen er in, in samenwerking met de jongen die de tafels bediende, om twee tafels zodanig te schikken dat ze er een gezellig onderonsje van konden maken.
Moussa's opgewekte aard werkte aanstekelijk, bracht de kinderen, inclusief Farida, regelmatig aan het lachen en deed Ahmed met vlagen zijn hangende zorgen vergeten. Nadia slaagde er duidelijk in hetzelfde bij Halima te bereiken. Ze mocht er dan wel bijlopen als een extreem vrome vrouw -behalve haar mooie gelaat hield ze werkelijk alles verborgen-, dat nam niet weg dat ze zich in het juiste gezelschap tot een ware spraakwaterval ontpopte die niet te verlegen was om om de haverklap met een grappige kwinkslag voor de dag te komen.
Het deed Ahmed plezier te zien dat Halima goed met haar overeenkwam. Hij koesterde al een hele tijd het plan zijn vriendschapsband met Moussa wat strakker aan te halen en zonder er echt een reden voor te vinden was hij van mening dat het daarom mooi meegenomen was als hun wederzijdse vrouwen het ook goed met elkaar konden vinden.
'Nu we hier toch bij mekaar zitten,' begon Moussa ernstig, precies op het ogenblik dat Ahmed hem de vraag wilde stellen of hij in staat was langer dan vijf seconden serieus te zijn, 'zou ik je iets willen vragen.'
'Laat maar komen,' grijnsde Ahmed ongemakkelijk, uit angst dat het uit was met de pret.
'Zou jij mijn getuige willen zijn op ons huwelijk?'
Ahmed stond perplex, dacht verkeerd gehoord te hebben en zei: 'Je meent het niet?'
'Toch wel,' beaamde Moussa fel, 'zeker weten!'
Halima had onbewust meegeluisterd en liet haar aandacht van Nadia wegglijden.
'Heb je Moussa gehoord?' vroeg Ahmed.
Halima knikte en glimlachte.
'Ha, heeft hij het eindelijk gevraagd!,' merkte Nadia op. 'Bismillah!' Ze gaf Halima een vriendschappelijk klapje op de arm en vervolgde: 'Al een hele week zit hij zich suf te piekeren. "Zou ik het Ahmed vragen? Zou ik het Ahmed vragen? Tenslotte kennen we mekaar niet echt zo goed? Zou ik het hem wel vragen? Wie weet durft hij niet te weigeren uit beleefdheid? Zou ik niemand anders vragen?"'
'Je ziet dat ik niet de enige twijfelaar ben,' merkte Ahmed op.
'Maar hierover ga je toch niet twijfelen?' vroeg Halima, op haar beurt met een mengeling van spot en ernst.
Ahmed keek Moussa in de ogen. Zoals altijd straalden ze van levensvreugde, van de typische vitaliteit die de blik van een mens die zijn geluk niet op kan, doet schitteren als een ster aan een wolkenloze hemel.
'Ik voel me zeer vereerd, Broeder, zeer vereerd.'
Moussa knikte meer dan tevreden, sloeg Ahmed op de schouder en richtte zich tot de meisjes, die er een beetje beteuterd bij zaten omdat ze niet meteen begrepen welke taak hun vader op zich genomen had.
'Jullie moge Allah dankbaar zijn, met zo'n vader!' zei hij, op een voor zijn doen zodanig plechtige toon dat de meisjes er van schrokken.
Ahmed's hoofd wikkelde zich in een warme gloed, een mengsel van trots en verlegenheid, en dwong hem de ogen neer te slaan, wat jammer was omdat hem daardoor de instemming die zich in de vorm van een niet te omschrijven sereniteit op Halima's gelaat had gelegd, ontging.

 

feedback van andere lezers

  • ivo
    het moslim habitude spreekt het handelen zoals ik het in de films en ook bij de families die ik ken speelt en is ...
    koyaanisqatsi: en ivo's reacties zijn zo snel als... (overtoom?)
    ;-)
  • manono
    't Is op eieren lopen als je in gezelschap bent van koppels die elkaar treffen.
    Dit is universeel.

    Dit boek verdient uitgegeven te worden.
    koyaanisqatsi: Ik zal deze feedback in copie naar de potentiële uitgevers sturen.
    Alvast hartelijk dank voor het compliment.
  • ppe
    'meest authentieke moslim' haha goeie deze :)
    koyaanisqatsi: Om maar te benadrukken dat je 'ze' in soorten hebt... ;-)
  • Wee
    Heerlijk, als het zo klikt tussen mensen. En wat een eer voor Ahmed!
    x
    koyaanisqatsi: ;-)
Er zijn 5 bezoekers online, waarvan 0 leden: .