writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

TAKBIR (65)

door koyaanisqatsi

Samia deed open en verwelkomde hem met een neutrale glimlach. Ze ademde de frisheid uit van iemand die nog maar pas een bad met geparfumeerde zeep had genomen en droeg een djelaba die door zijn eenvoud de indruk wekte enkel dienst te doen als kamerjas.
Omdat er geen spoor van de jongens viel te bekennen wilde Ahmed vragen waar ze waren maar hij zag van de vraag af omdat hij vreesde dat zijn ingeoefende woorden erdoor zouden vervagen.
Door hetgeen hij was te weten gekomen kon hij niet anders dan Samia met andere ogen bekijken, wat vooral effect had op het registreren van haar bewegingen en de taal die haar ogen spraken. Ze bewoog zich niet langer voort met de langzame gratie van een eenzame weduwe maar met de berekende elegantie van een diva, terwijl haar ogen niet langer de droefheid van melancholie kregen ingefluisterd maar luisterden naar het zwoele gezang van een opwindend geheim. Dit vertaalde zich in Ahmeds gedachten naar de veronderstelling dat zij niet langer gebukt ging onder een harde strijd voor het dagelijks bestaan, maar een pad bewandelde dat zich een onbepaald eind verder opsplitste in wegen die diverse richtingen uitgingen, gaande van voorspoedige tot regelrecht rampzalige.
Hij ging zitten, nam zoals gewoonlijk zijn muntthee in ontvangst en stak, niet zonder enige aarzeling, van wal. Van zijn voorgenomen strengheid was evenwel geen sprake. Hij wikte en woog zijn woorden, zoals hij altijd deed wanneer het hem ernst was en hij ten allen prijze wilde vermijden zijn gesprekspartner te kwetsen, ook al had de onverbloemde waarheid het meeste recht om uitgesproken te worden.
Samia luisterde, eerst aandachtig, nadien wegdromend omdat hij, ondanks het diplomatische karakter van zijn taalgebruik, haar hart zodanig verzwaarde dat het haar te veel kracht kostte om geconcentreerd te blijven.
Omdat hij geen gepaste manier vond om zijn betoog af te sluiten, onderbrak hij zichzelf abrupt door van zijn thee te nippen en het glas, gevolgd door een bestuderende blik van het erop afgebeelde motief van bladvormige krullen, sloom terug op tafel te zetten.
Samia slaagde er niet in meteen te reageren. Het verwerken van hetgeen haar was voorgelegd, in combinatie met het bijeenzoeken van woorden die een gepaste respons moesten vormen, vergde enige tijd. Toen ze uiteindelijk klaar was om te spreken, hief ze aan met een diepe zucht waaruit zowel bezorgdheid als bevrijding ademde.
'Suleiman is wel op de hoogte van mijn scheidingsplannen, Ahmed. Al een hele tijd zelfs. Alleen… Hij weigerde niet alleen iedere medewerking, maar dreigde er ook mee me kapot te maken als hij vrijkomt… Moet ik Halima… Moet ik jullie daar al op voorhand mee belasten? Bezorg ik jullie nog niet genoeg kopzorgen?'
Samia's woorden stroomden als water zwaar als lood over Ahmed heen. Schaamte, omdat hij als een gedwee schaap zijn eigen standpunt had laten varen om zich achter Halima te scharen, deed zijn hoofd gloeien terwijl angst en woede slag begonnen te leveren om zijn daadkracht, die zich op de proef gesteld zag door Suleimans ongehoorde dreigement.
'En wat die andere mannen betreft,' hervatte Samia haar repliek na een korte onderbreking, 'dat is er slechts één, en dan nog één van jouw kaliber…'
'Van mijn kaliber?' herhaalde Ahmed, alsof hij die mogelijkheid in vraag wilde stellen aangezien hij het niet met haar had aangelegd.
Samia keek hem aan met een blik die getuigde van het diepste respect en zei: 'Je weet wel wat ik bedoel…'
'Half en half,' reageerde Ahmed, in een poging druk die op het gesprek begon te wegen te verlichten.
Samia ging verzitten, streek de djellaba over haar dijen glad en zei, op een toon die de afsluiting van haar pleidooi aankondigde: 'De man waarvan sprake is een belangrijke leverancier op het werk. Hij had al lang een oogje op me maar ik heb de boot altijd afgehouden, tot enige tijd geleden; om precies te zijn: tot een week nadat ik die stommiteit in jouw bijzijn heb uitgehaald. Want na die uitschuiver, die me bijna in de goot van mijn eigen leven deed belanden, heb ik voor me uitgemaakt dat ik van Suleiman zou scheiden, zodat ik deze man een kans kon geven. Hij is behoorlijk ouder dan ik -hij is weduwnaar en heeft twee dochters die mijn jongere zussen kunnen zijn- maar dat kan me niet schelen. Hij gedraagt zich als een heer tegenover me en zijn warme blik alleen al boezemt me zoveel vertrouwen in hem in dat ik bereid ben hem naar Marokko te volgen.'
'Naar Marokko?' vroeg Ahmed, ervan overtuigd verkeerd gehoord te hebben.
Maar Samia knikte.
'Hij heeft een fabriek in Casablanca en is van plan het beheer van zijn filiaal hier over te laten aan een neef, zodat hij zich definitief in Marokko kan vestigen. Ik krijg een betrekking op de fabriek, zodat ik geld voor mezelf kan verdienen. Dat, en nog een paar andere voorwaarden die ik heb gesteld, zijn de condities die hij zonder aarzelen in ons huwelijkscontract zal laten opnemen.'
'En de Ayub en Nordin?' vroeg Ahmed.
Hij stelde de vraag op een manier alsof het een uitgemaakte zaak was dat Samia door de namen van haar zoontjes te horen van gedachten zou veranderen. Niet dat zijn jaloezie, een absurde opstoot van egoïsme of wat dan ook haar wilde tegenhouden, want hij voelde zich gelukkig in haar plaats, maar omdat hij maar al te goed besefte hoezeer Halima haar jongere zus zou missen.
'Ze hebben allebei nog een ouderdom waarop ze zich tamelijk snel aan een totaal nieuwe omgeving kunnen aanpassen. Op dat vlak zou ik zelfs durven zeggen dat het een ideaal moment is om deze stap te zetten.
'En Suleiman? Ik bedoel: en zijn dreigement?'
'Als alles goed verloopt, inch'allah, zijn we al in Casablanca voor hij vrijkomt. De kans bestaat natuurlijk altijd dat hij me daar komt opzoeken, maar…'
Samia maakte haar zin niet af, alsof ze de vloek van de hypothese dat Suleiman daadwerkelijk tot in Marokko achter haar aan zou gaan, niet over zich wilde afroepen.
Maar ondanks deze donkere wolk, die haar waarschijnlijk tot het einde van haar dagen zou blijven achtervolgen, begon ze, nu ze haar hart had gelucht, een ingetogen rust uit te stralen. Een rust die het evenwichtige besef in zich droeg dat eenvoudig geluk net zo kostbaar als fragiel was, waardoor ze zich gesterkt wist door een uiterst weerbare gemoedstoestand.


 

feedback van andere lezers

  • ivo
    spannend mooi
    koyaanisqatsi: ;-)
  • manono
    Ik had dit stuk echt nog niet gelezen. Als lezer ben ik weer tevreden gesteld!
    koyaanisqatsi: ;-)
  • Mephistopheles
    een blijvende belevenis!
    koyaanisqatsi: Hoe zeiden ze dat ook alweer? Wie schrijft, die blijft?
  • ppe
    interessante ontwikkelingen :)
    koyaanisqatsi: Als het zo maar blijft...
  • Wee
    Oef, wat een wending. Je blijft pakken en raken, super!
    xxx
    koyaanisqatsi: xxx
Er zijn 9 bezoekers online, waarvan 0 leden: .