writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

ondernemen

door verf

Ik kocht tien kleine krokante broodjes, wat beleg en servetten die ik met
elastiekjes rond de broodjes hield. Ik hees me in een koksmaatjeskostuum en
verkocht de tien broodjes in een nabijgelegen café. Met de winst kocht ik er
twintig, en dan veertig.
Na een jaar zo te hebben rondgelopen kreeg ik een aanbod. Een bekend en
berucht café was de tijdsgeest van dat moment niet zo genegen. De boîte,
waar een tijdje terug rijkelijk spenderende achtenzestigers vervuld van
liefde hadden rondgelopen, was nu gevuld met de nieuwe generatie agressief
uitziende jongeren met hoog opgekamde haren vol zeepresten. De ouderen, die
in vreedzame meditatie verkeerden, vluchtten resoluut de deur uit. Een
slechte zaak voor de eigenaar. Zijn leningen moesten immers worden
afbetaald. "Als je gebruik maakt van het raam, kun je zowel buiten als
binnen je broodjes verkopen," zei hij. Er waren twee ramen. "Als het lukt,
dan bouw ik je een keuken."

Een jaar lang stond ik daar. Op een dag zag ik in de Japanse keizer en zijn
keizerin in twee aparte wagens op twee meter van mijn raam voorbijsnellen.
Twee dames die in Amsterdam logeerden kwamen eventjes een koffie drinken.

Een jaar lang stond ik daar iedere dag. Ik opende mijn venster stipt om
twaalf uur 's middags. Ik bleef tot de laatste man. Kotsbeu werd ik het.
De redder in nood, de witte ridder op het witte paard, verscheen in de
gedaante van de eigenaar van een ruïne op het Zuid. In een van de
leegstaande pakhuizen had die man een studentenfeestzaal ingericht. Of ik
daar mijn handeltje wilde verder zetten. Het beloofde keukentje was er nog
altijd niet.
Ik gooide al het aanwezige vlees in de diepvries en trok de stekker uit.

Twee jaar lang verkocht ik hamburgers in de feestzaal.
Op een dag vroeg iemand me of ik wilde meewerken aan De Laatste Nacht. Als
ik eten maakte voor de artiesten, mocht ik broodjes verkopen op het
evenement. Na enige navraag leek het me doenbaar. Het jaar ervoor waren er
op een uur tijd vijfhonderd broodjes verkocht. Ik mikte op tweeduizend
broodjes. Voor de artiesten dacht ik aan lamsribbetjes met frieten en
salade. Maar het was nieuwjaar, en in Antwerpen bleek geen enkele lamsrib
meer te krijgen. Varkensribben dan maar, gestoofd in kruiden, uien, look en
ander lekkers. Wie zou het merken.
Om tien uur stond alles klaar toen de organisator mij kwam melden dat
de heren nog eventjes wensten te wachten. Mij goed. En alles werd koud.
Om twaalf uur stond alles opgewarmd klaar. De kleur van de varkensribben was
veranderd. Zeker de aanhechting van het vlees aan het been was problematisch
geworden. De organisator kwam mij verwittigen dat de groep wel honger zou
hebben over een uur, nadat ze nieuwjaar hadden doorgezwolgen.
Ze hadden honger.

Ondertussen was lamsrib totaal uit mijn woordenschat verdwenen. Een paté
kregen ze, met krokante frieten en verlepte in de dressing verdronken sla.

Een tijdje later werd ik getrakteerd op champagne, ik werd de eetzaal bijna

rondgedragen. Omdat het zo lekker had gesmaakt.

In totaal verkocht ik vijftig broodjes.



 

feedback van andere lezers

  • MarieChristine
    En voor de kok was dit waarschijnlijk ook De Laatste Nacht.
    Met plezier gelezen.
    Maar wat kwam de Japanse keizer doen?
    M-Ch.
    verf: de keizer toen hij in a'pen op bezoek kwam op twee meter van mij
    dank u voor uw fb en voor uw opmerkingen
    groeten ed
    PS googel eens cobratv dan ziet u een van mijn filmpjes
  • hettie35
    Ook ik heb dit graag gelezen,
    groetjes Hettie
    verf: dank u voor
    UW
    FB
    GR....ed
  • manono
    Mooi verslag van ondernemingszin.
    Heel graag gelezen, Verf!
    verf: dank u voor
    UW
    FB
    GR....ed
Er zijn 9 bezoekers online, waarvan 0 leden: .