writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Pruisisch Blauw (10)

door koyaanisqatsi

Voor hij het goed en wel besefte stond Max opnieuw op het met bomen omzoomde plein. Samen met zijn opluchting wakkerde een sprankje hoop dat hij zijn achtervolger opnieuw in de gaten zou krijgen, maar Tildy gaf een korte ruk aan zijn hand en zei: 'Niet treuzelen, we hebben nog een eind te gaan.'
'Zo ver kan het niet meer zijn,' stribbelde Max tegen, 'want één ding is zeker: ik heb daarstraks geen grote afstand afgelegd.'
Tildy richtte haar kleine hoofd schuin omhoog, trok haar ogen tot nauwe spleetjes en antwoordde: 'Als ik u was zou ik de nog af te leggen weg maar niet onderschatten.'
Max slaagde er niet in een glimlach te onderdrukken. Kinderen beleefden tijd en ruimte nu éénmaal anders dan volwassenen maar daar zou het meisje toch niets van begrijpen.
'Ik weet wel wat u denkt,' zei Tildy echter terwijl ze, loodrecht voor zich uit kijkend, verder liep, 'maar ik ga er niet van wakker liggen. U beschouwt mij als een kind, en natuurlijk ben ik dat ook, maar ik beschik over vaardigheden waar sommige volwassen vrouwen het bestaan niet eens van afweten.'
'Dat wil ik best geloven,' antwoordde Max, Tildy's op zijn minst merkwaardig te noemen oriënteringsvermogen indachtig.
Plots hield Tildy halt. Ze liet Max' hand schieten, stampte met haar rechtervoet op de grond en riep: 'Ik heb het over vaardigheden waar u geen idee van hebt! Vaardigheden die mensen met verstomming slaan! Zelfs mensen die het één en ander gewend zijn!'
'Rustig maar, rustig maar,' probeerde Max Tildy tot kalmte aan te manen -de schrik sloeg hem om het hart dat opgeschrikte voorbijgangers tussenbeide zouden komen.
'Ik ben rustig,' bromde Tildy, 'maar hou alsjeblief op die voor mannen typische zelfgenoegzaamheid te etaleren.'
'Dat lag ook niet in mijn bedoeling,' verontschuldigde Max zich.
'Dan is het goed.'
Tildy pakte zijn hand weer vast en vervolgde haar weg.
De hemel klaarde op zonder dat er een spatje regen was gevallen. De lucht vulde zich met een zoete geur, afkomstig van een kleine groenten- en fruitmarkt waarvan Max zich herinnerde dat hij ze in omgekeerde richting gepasseerd was.
'Wist u, meneer,' zei Tildy terwijl ze gestaag doorstapte, 'dat mijn moeder net zo oud was als ik toen ze mijn vader voor het eerst ontmoette en dat hij toen ongeveer uw leeftijd had? Ze zagen elkaar pas opnieuw jaren later toen mijn moeder een huwbare leeftijd had bereikt, en na een korte verloving zijn ze gehuwd.'
'Werkelijk?'
Tildy knikte.
'Maar ze zijn verdwenen…'
'Verdwenen?'
Tildy knikte opnieuw.
'Toen mijn moeder hoogzwanger was van mij. Op een avond gingen ze naar de bioscoop en ze zijn nooit teruggekeerd. Mogelijk hebben ze zelfs nooit hun bestemming bereikt want niemand in de bioscoop kon getuigen van de aanwezigheid van een echtpaar waarvan de vrouw zwanger was.'
'En jij dan? Waar ben jij dan terechtgekomen?'
'In een ziekenhuis. Iemand -mijn moeder, mijn vader, beide?- heeft mij kort na mijn geboorte in een bedje gelegd op de kraamafdeling van een ziekenhuis. Er was een briefje aan mijn luier bevestigd waarop vermeld stond wie ik was; verder niets.'
'Wat erg, Tildy.' Max klakte met zijn tong en schudde meewarig het hoofd. 'En hoe is het je dan verder vergaan?'
'Ik heb een tijdje bij een vrouw verbleven die zich mijn tante noemde. Een dikke vrouw die een zurige lucht verspreidde en bijna iedere avond een man op bezoek kreeg die stonk naar de sigaren die hij onophoudend rookte. Ik kan niet zeggen dat die vrouw, deze al dan niet vermeende tante, me slecht behandelde maar haar onverschilligheid was hemeltergend. Ze schonk me evenveel aandacht als de twee goudvissen die ze in een beklemmende bokaal hield en dus ben ik op een nacht weggelopen; voor ik gek werd.'
'Hoe oud was je toen?'
'Goede vraag; ik weet het niet precies. Maar het is al even geleden…'
'Maar, wat heb je dan al die tijd gedaan, Tildy?'
'We zijn er…'
Tildy liet Max' hand los en stak haar arm uit: een kleine vijftig meter voor hen, aan de overkant van de straat, bevond zich inderdaad het huis van Pruisisch Blauw.
Max schudde het hoofd, blies tussen zijn tanden en zei: 'Onvoorstelbaar, Tildy, hoe je dit voor mekaar hebt gekregen.'
Het meisje haalde slechts de schouders op.
'Kom mee,' zei Max, 'dan zal ik je aan de eigenares van het huis voorstellen.'
Tildy schudde het hoofd.
'Nee, ik moet terug. Te lang wegblijven is nooit goed. Bovendien heb ik nog tal van andere dingen te doen.'
'Ik begrijp het,' zei Max, al bevatten zijn woorden nauwelijks enige waarheid, 'hoe dan ook, Tildy, heel erg bedankt.'
'Geen dank,' zei Tildy nog, waarop ze Max een vluchtige zoen op de wang gaf en uit zijn leven verdween.

 

feedback van andere lezers

  • jack
    Typisch mannelijke zelfgenoegzaamheid?? Waar heeft u het over?? :-p
    Snel naar het vervolg...
    koyaanisqatsi: Ik zou het niet weten... ;-)
  • tessy
    Oef amaai, straffe kost, jammer dat ik bijgelezen ben, nu moet ik net als de anderen wachten op het vervolg, maar het is toch meer dan bedtijd.
    Wel spannend die verdwijningen van ouderparen..hoe gaat dat verder evolueren..
    koyaanisqatsi: tot er geen ouders meer overblijven???! hartelijk dank om vol te houden, Tessy. ;-)
  • Mephistopheles
    Je weet wel de nieuwsgierigheid van de lezer aan te wakkeren, het 'o jee o jee, hoe gaat het verder?' gevoel krijg ik ervan.

    Ik beschik trouwens ook over een aantal vaardigheden waar sommige volwassen vrouwen geen flauw benul van hebben. Ik bespaar je de details. Hasta la vista
    koyaanisqatsi: Toch niks met pingpongballetjes?????!!!!
  • hettie35
    Sluit mij geheel aan bij de woorden van Dora!
    Complimenten, groetjes Hettie
    koyaanisqatsi: Hartelijk dank Hettie ;-)
  • Dora
    BOEIEND!!! En hier en daar wat grote waarheden rondstrooien, heerlijk...
    Dat noemt men geloof ik visjes uitzetten, die later aan het net van het geheel blijken te passen... FAN FAN FAN , < : )))
    koyaanisqatsi: Van snel lezen gesproken... THNKS THNKS THNKS ;-)
Er zijn 2 bezoekers online, waarvan 0 leden: .