writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Pruisisch Blauw (18)

door koyaanisqatsi

Terug in het huis van Pruisisch Blauw vernam Max van een man die nog maar net was gearriveerd dat de vrouw met de zware koffer alweer vertrokken was. Haar echtgenoot was haar komen opzoeken, had haar zowel smekend op de knieën als overladend met dreigementen proberen te bewegen hun huwelijk een tweede kans te geven, maar had geen succes gekend tot Pruisisch Blauw toevallig binnen zijn gezichtsveld was verschenen. Toen had hij zijn overredingspogingen gestaakt en was hij Pruisisch Blauw op het genante af het hof binnen maken, wat voor zijn vrouw het signaal was geweest om in te binden en haar koffer te pakken.
De nog maar net gearriveerde man zelf beweerde niet van plan te zijn langer dan een uur te blijven.
'Dit huis bevalt me niet zo,' zei hij, terwijl zijn ogen keurend in het rond gingen. 'Ik kan me niet van de indruk ontdoen dat me hier op ieder ogenblik van de dag een verrassing voor de voeten kan geworpen worden. En ik hou niet zo van verrassingen.'
'De vraag is: zijn ze wel te vermijden?' liet Max zich ontvallen.
'Wie?!' reageerde man verbaasd.
'Verrassingen. Zijn ze wel te vermijden?'
'Nee, natuurlijk niet, maar dat zijn ongelukken ook niet, en die ga je toch ook niet opzoeken, of wel soms? Maar zeg, iets anders: valt er hier geen koffie te drinken?'
'Natuurlijk,' knikte Max terwijl hij met zijn kin naar het koffiezetapparaat wees. 'Daar staat alles. Zal ik koffie voor u zetten?'
'Graag, maar doe me dan en plezier en drink een kopje mee.'
'Geen probleem,' zei Max.
'Bent u hier al lang?' vroeg de man terwijl Max de koffie klaarmaakte.
'Toch al even.'
'En bent u nog niet voor verrassingen komen te staan?'
Max moest even slikken, wist niet precies hoe zijn antwoord te formuleren en mompelde dan maar gemakshalve: 'Nee, niet echt.'
'Verbazend,' zei de man, 'hoogst verbazend. Maar ja, als u het zegt…'
Max keek naar buiten, naar de tuin waar enkele dagen eerder kinderen blindemannetje hadden gespeeld. De tuin lag er ditmaal verlaten bij, wat tamelijk logisch was aangezien het hard was beginnen regenen.
'En toch ben ik niet van plan te blijven,' herhaalde man zijn intentie. 'Ik kan er niet aan doen, maar ik heb zo'n voorgevoel dat je hier met toestanden geconfronteerd kan geraken die je liever vermijdt. Nu, aan u wil ik het wel kwijt, meneer, want u ziet er een betrouwbare kerel uit, maar ik heb in mijn leven al dingen meegemaakt waardoor ik extra op mijn hoede ben voor huizen zoals deze. Niet dat er onmiddellijk gevaar dreigt -anders zou een verstandig iemand als u natuurlijk al lang zijn biezen hebben gepakt- maar toch, maar toch… Voor je het weet word je hier voor keuzes gesteld die je liever niet wil maken, want daar draaien zo'n toestanden steevast op uit: op het gedwongen worden tot maken van, op zijn zachtst uitgedrukt, vervelende keuzes.'
'Maar, waarom bent u dan gekomen?' vroeg Max, zonder echt nieuwsgierig te zijn.
'Tja, een mens moet ergens heen, nietwaar? Stel je voor: een mens zonder bestemming… In zo iemand zijn schoenen zou ik niet willen staan. Maar nu ik hier ben, houdt niets me nog tegen om andere oorden op te zoeken, of wel soms?'
Max haalde de schouders op en antwoordde: 'Ik veronderstel van niet.'
'Wat veronderstelt u niet?'
'Dat iets u zou tegenhouden om andere oorden op te zoeken.'
'Zou u me tegenhouden?' vroeg de man. Er lag een zekere verwachting in de manier waarop hij de vraag stelde.
'Waarom zou ik?' lachte Max.
'Ziet u wel,' zuchtte de man.
Max vulde twee bekers met koffie, zette de melkkan en de suikerpot of tafel en schoof een beker naar de man toe.
'Aah', hijgde deze terwijl hij in de beker staarde, 'lekker zwart, zo heb ik 'em graag.'
'Ik ook,' zei Max, terwijl hij aan de overbodigheid van de melkkan en de suikerpot dacht.

 

feedback van andere lezers

  • hettie35
    Weer genoten Koyaanisqatsi,
    groetjes Hettie
    koyaanisqatsi: Bedankt nogmaals, Hettie!
  • Wee
    Mijn koffie wil er toch graag álles in :)
    x
    koyaanisqatsi: Als profesioneel koffieproever kan ik daar alleen maar om huiveren... :-)
  • Mephistopheles
    Andere oorden kunnen een heilzame werking hebben
    koyaanisqatsi: ABSOLUUT! Voor de meesten alhier zou bv. een weekje favella's of de vuilnisbelten van Manilla heel verrijkend kunnen zijn.
  • jack
    Koffie moet zwart. Melk en suiker is voor janetten!
    koyaanisqatsi: Als ge het maar weet!
  • Dora
    Ik bedoel maar, kan ik iets bestellen wellicht? Kan er een leuke vent komen? Met een met een lijf als een adonis? Of een oude koffiejuffrouw van bijvoorbeeld, laten we zeggen, eh eh Carré? Met zo'n kittig klein schortje zonder seksuwelen bij verschijnselen? Iemand die hoop heeft of iemand die niet bang is, een kind dat jarig is?
    koyaanisqatsi: Bestellen kan, maar de wachttijd is lang... ;-)
Er zijn 8 bezoekers online, waarvan 0 leden: .