writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Pruisisch Blauw (21)

door koyaanisqatsi

Dezelfde dag nog kwamen twee nieuwe, tijdelijke bewoonsters, in het huis aan. Het betrof twee meisjes die zich gedroegen als boezemvriendinnen maar beweerden pas met mekaar kennis te hebben gemaakt toen ze op het punt stonden het huis te betreden.
Het waren studentikoze types, spraakzaam en taalvaardig, de ene rossig, de andere een brunette, die allebei al op de hoogte bleken van het voorval van de voorbije ochtend.
'Hebt u de jongen gezien?' wilde de brunette van Max weten, terwijl hij als een goede gastheer koffie voor de meisjes schonk
'Alleen zijn figuur; zijn haren, halflang en vlasblond, hingen in zijn gezicht. Of beter: kleefden in zijn gezicht. Van het zweet, denk ik.'
'Naar het schijnt heeft hier enkele jaren geleden een gelijkaardig incident plaatsgehad,' wist het rossige meisje te vertellen.
'O ja?' reageerde de brunette.
Max probeerde desinteresse te veinzen door de koffiekan, die zo goed als leeg was, uit te spoelen, maar spitste de oren.
'Nu ja, details ken ik niet,' zuchtte het rossige meisje ontgoocheld omdat ze niks meer wist te vertellen.
'Had u hier al weet van?' probeerde de brunette het daarom terug bij Max.
'Excuseer, ik was niet aan het luisteren,' loog Max, een leugen waar hij al meteen spijt van kreeg.
De twee meisjes keken mekaar verrast aan en begonnen zo goed als gelijktijdig met hun tong te klakken.
'Deze man is niet normaal,' merkte het rossige meisje op.
'Geloof ik ook niet,' zei de brunette op een instemmende toon.
'Laten we maar hopen dat onze slaapkamers ver van de zijne verwijderd zijn.'
'Als ze niet op slot kunnen, blijf ik hoe dan ook niet.'
'Dat spreekt vanzelf.'
'En als ik geweten had dat dit soort mannen in dit huis verbleven…'
'Had ik hier nooit een voet gezet.'
'Je kan niet wantrouwig genoeg zijn met zo'n kerels.'
Max maakte enkele schrapende keelgeluiden.
'Ja,' bromde het rossige meisje, 'wij weten wel dat u er nog bent. Maar wat zou dat?'
'Met alle respect,' repliceerde Max, 'maar bent u niet wat snel om mij te veroordelen?'
'Mannen zoals u kan men niet snel genoeg veroordelen,' zei de brunette terwijl ze rechtstond en de keuken uitliep.
'Ze heeft overschot van gelijk,' zei het rossige meisje. 'De manier alleen al waarop u haar nakijkt spreekt boekdelen.'
'Ik reageer alleen maar verrast,' verdedigde Max zich. 'Ik ben het niet gewend zo snel en zo negatief beoordeeld te worden. En dan…'
'En dan nog door twee studentes… Is het dat wat u wil zeggen?!'
'Helemaal niet,' snauwde Max getergd.
Het rossige meisje maakte een minachtend, sissend geluid en wendde haar blik demonstratief af.
'Het spijt me,' verontschuldigde Max zich, 'het was niet mijn bedoeling tegen u uit te varen. Maar…'
'Maar u hebt het toch maar gedaan,' sneerde het meisje terug, zonder zich te verroeren.
Max kwam tot het besluit dat het geen zin had de discussie verder te zetten. Hij graaide een handdoek uit de lade, begon de uitgespoelde koffiekan af te drogen en nam zich voor de twee meisjes voor de rest van hun verblijf in het huis te negeren. Het viel hem dan ook niet gemakkelijk zich aan dit voornemen te houden toen de brunette even later opnieuw in de keuken verscheen in een doorzichtige, turkooizen babydoll.
'Zo, ik heb me al in m'n kamer geďnstalleerd,' zei ze terwijl ze zich opnieuw aan de keukentafel zette.
'En?' vroeg het rossige meisje.
'Op veilige afstand van deze man hier.'
'Je bent er toevallig niet achtergekomen waar mijn kamer is?'
'Tja… Tja…'
De brunette begon ongemakkelijk op haar stoel heen en weer te schuifelen. Max, die er genoeg van had, begaf zich naar zijn kamer zonder nog een woord te zeggen. Nauwelijks een paar seconden later verscheen het rossige meisje daar in de deuropening. Ze snikte en stamelde, terwijl haar onderlip begon te trillen: 'Naar het schijnt heb ik de kamer vlak naast de uwe.'

 

feedback van andere lezers

  • hettie35
    Ik heb het twee keer moeten lezen voor ik de verhaallijn door had, maar goed geschreven hoor!
    groetjes Hettie
    koyaanisqatsi: dat wordt een dubbele factuur natuurlijk... :-)
  • Wee
    Ik lees hér, dus goed te volgen hoor ;)
    x
    koyaanisqatsi: ;-)
  • Mephistopheles
    Je hebt veel verschillende details in je verhaal, vraag me af hoe ze samen zullen komen. Je verhaal is een beetje een literaire milkshake, hopelijk zullen de vele smaken naar het einde toe te zuipen zijn.

    O ja, als die 2 kamers naast mekaar hebben kunnen ze evengoed in één bed slapen, dat spaart matrassen uit
    koyaanisqatsi: Dat kon ik Max echt niet aandoen: zijn bed moeten delen van dat mens... Ik hing hem nog liever aan een lantaarnpaal. ;-)
  • tessy
    Ik ben het eens met Dora, wat heeft die arme man in godsnaam misdaan dat die twee mispunten zo te keer gaan.
    koyaanisqatsi: Beweerd dat hij niet aan het luisteren was, terwijl hij de oren spitste. Daar staan hedentendage fikse straffen op!
  • jack
    Ik raak de weg een beetje kwijt in je verhaal, moet ik toegeven. Het lijkt wel of elk stuk dat je publiceert een beetje op zichzelf staat; telkens nieuwe elementen en er wordt nog maar amper teruggegrepen naar het oorspronkelijke gegeven: die mysterieuze brief, pruisisch blauw en de maatschappij die ietwat veranderd is.

    Allez, misschien vergis ik me en is het een vorm op zich he, zo vanalles door elkaar, maar dat zal blijken als het klaar is i guess!

    Los van al het voorgaande (of om het leed van mijn gekritiseer een beetje te verzachten) is het zoals altijd goed geschreven, zowel kwa vorm als inhoud. :-)
    koyaanisqatsi: Aha, uwen Euro begint te vallen... :-P
  • Dora
    Gossie toch, wat een verdriet heeft ze zo ineens.
    Ik leefde met Max mee, dat zegt genoeg. Twee tegen een, he bah..< : )))
    koyaanisqatsi: en dan nog... studentes... :-)
Er zijn 9 bezoekers online, waarvan 0 leden: .