writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Pruisisch Blauw (23)

door koyaanisqatsi

'U bent Max, is het niet?'
Max herkende de man, die hem de weg naar binnen versperde, meteen. Het was de vlijtig noterende jaknikker die Pruisisch Blauw de vorige ochtend had omhelsd.
'Dat ben ik inderdaad,' beaamde Max, 'en ik weet ook wie u bent.'
'Oo-oh ja?' gniffelde de man, 'dan bent u sterk in het identificeren van mensen, moet ik zeggen.'
Max zag dat de man een notitieboekje en een pen boven haalde en moest plots aan het aardappelstof denken waar hij van kop tot teen onder zat. Hij had de afgelopen uren samen met de kruidenier een volle vrachtwagen met aardappelen gelost en opgeslagen in de kelder van de kruidenierszaak en verlangde naar niets anders dan een verkwikkende douche. En nu stond die kerel vlak voor zijn neus, klaarblijkelijk vastberaden hem uit te horen. Hij keek even in het rond, alsof hij ergens op zoek wilde gaan naar een middel om de man af te schepen, slaakte een zucht en zei: 'Het is niet zo dat ik u echt kan identificeren, maar ik weet dat u een reporter bent en dat u gisterochtend de eigenares van dit huis hebt geďnterviewd . Maar bespaar u de moeite, meneer: behalve wat ik gisteren heb gezien -een toegetakelde jongeman, vastgebonden aan een lantaarnpaal- kan ik niets vertellen over deze zaak.'
De man wuifde Max' woorden met een slap handje weg en zei: 'Juist, juist en mis, vriend Max. Ik ben inderdaad een reporter en ik heb gisterochtend inderdaad de eigenares van dit huis aan een interview onderworpen, maar die zaak, zoals u het bijna plechtig uitdrukt, interesseert mij geen zier. Zo'n dingen laat ik met plezier aan anderen over. En ik zal u meteen zeggen waarom: de mensen houden niet van zulke zaakjes. Ze worden er ongemakkelijk van. En weet u waarom? Omdat er geen pasklare antwoorden voor worden aangedragen! Ze -de mensen dus- moeten dan zelf vragen beginnen stellen, iets waar ze een grondige hekel aan hebben, zowel uit gemakzucht als uit angst op antwoorden te stuiten die ze niet willen kennen of, erger nog, omdat er geen antwoorden te vinden zijn. Sta me toe, vriend Max, even de arrogante vlerk uit te hangen, maar ik weet wel beter. Als beginnend journalist heb ik me ooit in zo'n zaakje vastgebeten; een zeer luguber zaakje, waar pubers van beide geslachten en reptielen de hoofdrol in speelden, en ik kan u verzekeren… Maar ach, laat me u de details ervan besparen… Nee, vriend Max, ik ben hier dus niet om uw versie van het zogenaamde zaakje van gisterochtend op te schrijven. Nee, ik ben hier om uw verhaal te horen.'
'Mijn verhaal?'
De reporter knikte en sloeg zijn notitieboekje open.
'Ik heb geen verhaal,' antwoordde Max.
De reporter begon opnieuw te gniffelen, keek even naar rechts, vervolgens naar links, en zei, half lachend: 'Max, ieder mens heeft een verhaal, en ieder mens droomt ervan zijn verhaal te kunnen doen.'
'Ik niet,' benadrukte Max .
De reporter schudde het hoofd, sloeg zijn notitieboekje weer dicht, stak zijn pen achter zijn rechteroor en zei: 'Vreemd. Dit is me echt nog maar een paar keer overkomen. En meestal geloofde ik er geen snars van. En meestal terecht, vriend Max, want na wat aandringen bleek er toch wel een verhaal te halen. Maar ik moet eerlijk zijn: ditmaal ben ik er rotsvast van overtuigd dat aandringen van mijn kant vergeefse moeite is.'
Max, tot dan zeer op zijn hoede voor de man, liet zijn argwaan lichtjes vieren en vroeg: 'Was dat hetgeen de eigenares van dit huis u gisteren deed? Haar verhaal?'
De reporter haalde zijn pen weer vanachter zijn oor, richtte ze op Max en antwoordde: 'Goeie vraag, waar ik niet zo meteen een antwoord op kan geven. Ik heb ieder woord dat ze over haar lippen heeft getild letter na letter genoteerd, maar ik begrijp er niks van. Dat deed ik gisteren ook niet tijdens het aanhoren, maar toen stond ik er niet bij stil. Ik dacht: laat me nu maar gauw neerpennen wat deze jongedame kwijt wil en ik bekijk het wel achteraf.'
'Waarschijnlijk sprak ze Pruisisch Blauw,' zei Max.
'Denkt u?' De reporter trok zijn linker wenkbrauw in een vreemde, bijna hoekige boog.
'Denkt u dat echt?'
Max knikte.
'Bedankt voor de tip.' De reporter sloeg zijn notitieboekje nogmaals open en mompelde: 'Prui-sisch Blau-uw. Interessant.'
'U kent haar klaarblijkelijk?' vroeg Max.
'Wie?'
'Pruisisch Blauw.'
'De taal?'
'Nee, de eigenares van dit huis. Ze heet ook Pruisisch Blauw.'
'Gisteren voor de eerste maal ontmoet.'
'Maar… U hebt haar toch omhelsd…'
'Doe ik altijd als iemand me te woord heeft gestaan. Noem het een gebaar uit dankbaarheid.'
'Dus u gaat me ook omhelzen?'
De reporter begon te lachen en borg zijn pen en notitieboekje weer op.
'Daarvoor hebt u me iets te weinig informatie verstrekt, vriend Max. U zal het met een handdruk moeten doen.'
'Meer dan genoeg voor mij,' lachte Max terug, waarop hij de reporter de hand schudde.
Hij kreeg er nog een knipoog bovenop, waarna de reporter in oostelijke richting opstapte.
Terwijl Max hem nog even nakeek merkte hij dat de reporter zijn rechterbeen lichtjes sleepte en schoot hem te binnen dat het toch wel vreemd was dat de man Pruisisch Blauw niet naar haar naam had gevraagd. Temeer omdat hij blijkbaar wel van zijn naam op de hoogte was.

 

feedback van andere lezers

  • hettie35
    Weer fijn om te lezen, met reporter en pedicure en al hahahaha,
    groetjes Hettie
    koyaanisqatsi: ;-)
  • Mephistopheles
    Een bedenkelijk baasje, die reporter. Misschien dat er wat mis is met zijn been omdat Pruisisch blauw hem in een ver verleden nog een trap tegen zijn schenen verkocht heeft wegens schandelijk gedrag
    koyaanisqatsi: zijn er andere dan bedenkelijke reporters?
  • Dora
    Kijk, kijk nou toch.
    Max de man zonder verhaal, lang onderdeel van veel woorden veel
    Intrigerend allemaal. Er piepen zo hier en daar ook wat "wijsheden" doorheen. Pruisisch Blauw lijkt mij een moeilijke taal trouwens...
    koyaanisqatsi: daar komt later nog een woordje uitleg over, over dat taaltje dus
  • tessy
    Ja inderdaad vreemd..met die reporter klopt er iets niet, ik voel het aan mijn eksteroog :-)
    koyaanisqatsi: heb jij geluk! die reporter is een vermomde pedicure!!!!
Er zijn 5 bezoekers online, waarvan 0 leden: .