writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Pruisisch Blauw (32)

door koyaanisqatsi

Het was al donker toen Max eindelijk klaar was om naar huis te gaan. Hij begaf zich nog even naar boven, om te horen of de zieken nog iets nodig hadden, maar na drie keer te hebben aangeklopt en niet het minste geluid te hebben gehoord ging hij terug naar beneden, sloot de deur af en vertrok.
Thuisgekomen besloot hij meteen naar de keuken te gaan om een hapje te eten. Daar trof hij enkel Visuele Pracht aan, die voor het raam stond en doelloos in het duister van de avond staarde.
'Een goeie avond,' zei Max, terwijl zijn hart sneller begon te bonzen.
'Een goeie avond ook.'
Er klopte iets niet: Visuele Pracht klonk niet zoals anders. Haar stem miste de strelende zachtaardigheid die ieder luisterend oor vertederde en bovendien had ze niet de onbeleefde gewoonte iemand aan te spreken met haar rug naar hem toegekeerd.
Max schuifelde aarzelend naar haar toe, ging naast haar staan en zag nog net hoe ze een traan uit haar rechter ooghoek veegde.
'Wat scheelt er?' vroeg hij, met een krop in de keel.
Visuele Pracht keek hem aan, met een melancholie die haar schoonheid overgoot met een tragiek die met geen woorden te beschrijven viel.
'Zal… Zal ik koffie maken?' stamelde Max.
'Ja, graag,' antwoordde Visuele Pracht, waarna ze aan tafel ging zitten.
Max ging aan de slag. Hij morste water en koffiepoeder, veegde alles haastig bij elkaar, zette het koffiezetapparaat aan, pakte bekers, lepels, melk en suiker uit de kast en ging op zoek naar iets eetbaars.
'Wenst u ook iets te eten?' vroeg hij, opgelucht iets om handen te hebben om de pijnlijke stilte die zich tussen hem en Visuele Pracht aan het ophopen was, te doorbreken.
'Nee, dank u.'
Hij besmeerde een schijf brood, probeerde met zijn gedachten het koffiezetapparaat tot spoed aan te manen en bleef zich bezig houden met enkele volkomen zinloze handelingen tot de koffie eindelijk klaar was.
'Alsjeblief.'
Hij zette de koffie voor Visuele Pracht neer en schoof bij aan tafel. Het meisje omklemde haar beker meteen en begon in het zwarte vocht te kijken dat net zo donker was als de hemel buiten.
'Wist u… Weet u dat nog nooit iemand mij het hof heeft gemaakt?'
Max stond stomverbaasd van zichzelf: de woorden van Visuele Pracht verbaasden hem niet. Niet in het minst!
'Echt. Ik vertel geen leugens,' zei Visuele Pracht. 'Ik…'
Ze liet de beker los en legde haar gelaat in de palmen van haar handen. Max ging ervan uit dat ze een reactie verwachtte, maar hij wist eenvoudigweg niet wat te zeggen.
Toen zei Visuele Pracht, zonder haar handen terug te trekken: 'Ik wek geen lust op. Tientallen, honderden, misschien wel duizenden verklaren mij hetzelfde: ik ontneem hen iedere lust, iedere dierlijke lust, waardoor ze tot niets anders in staat zijn dan mij mateloos te bewonderen. Een jongen, een heel mooie jongen, heeft het ooit als volgt omschreven: ik was als het meest adembenemende natuurgebied, van een volmaakte pracht en ongereptheid, waar zelfs de brutaalste houthakker niet in staat zou zijn om ook maar één splinter uit een boom te slaan.'
Max hapte zonder het te beseffen in zijn brood. De jongen had overschot van gelijk: het was onmogelijk Visuele Pracht te begeren. En meteen had hij het antwoord gevonden op de vraag die telkens wanneer hij haar zag zijn maag ineen deed krimpen: waarom geraakt ik bijna in paniek van het zien van dit meisje? Het antwoord was net zo schokkend als tragisch: haar schoonheid was onaards en… beangstigend!
'Ik maak me geen illusies,' zei Visuele Pracht terwijl ze haar handen langzaam liet zakken, 'u bent geen uitzondering. Waarom zou u ook? U bent net zoals alle anderen een passant. Denkt u dat ik niet zag hoe overstuur u geraakte door het voorstel van het bruinharige meisje, om haar babydolls uit te proberen?'
Max verslikte zich in zijn brood en spoelde zijn keel gauw door met een slok koffie.
'Wat… Wat kan ik zeggen, juffrouw?' mompelde hij.
'Niets,' zuchtte Visuele Pracht vermoeid, 'niets.' Ze dronk haar beker met enkele grote slokken leeg, stond recht, bedankte Max voor de koffie, wenste hem nog een goeie avond en verliet de keuken.

 

feedback van andere lezers

  • Mephistopheles
    Schoonheid is gevaarlijk, veel onnozelaars die tot veel in staat zijn als ze in aanraking met één komen. Hopelijk kan Max zichzelf een beetje handhaven
    koyaanisqatsi: schoonheid is idd gevaalijk, niet zelden vreselijk verlammend, energievretend... En Max krijgt al zoveel te verduren...
  • Wee
    Ja, visueel prachtbeeldend stukje. Zó mooi zijn en dan niet ...

    (Over de schandknaap: je bent wel érg streng hoor!)
    x
    koyaanisqatsi: Tja, tja en nog eens tja... :-p
  • Anjer
    zo zie je maar ik blijf komen om te lezen, alleen heb ik wat moeite met de namen van de hoofdpersonages, maar dat is natuurlijk "dichterlijke vrijheid" toch weer mooi! grt Anjer
    koyaanisqatsi: Als je Chinese of Japanse eigennamen moest vertalen kom je nog wat anders tegen... ;-) thnks
  • tessy
    Ik kan me ergens wel voorstellen dat een man "machteloos" staat tegenover zoveel schoonheid..misschien is ze niet echt, gewoon een engel die langskwam om Max het leven wat kleurrijker te maken..
    koyaanisqatsi: euh...
  • jack
    Dit vind ik een mooi stuk. Een welkome afwisseling na de groteskiteiten van de vorige stukken... :-)
    koyaanisqatsi: Dank u zeer. Ik was een beetje ongerust over de reacties op die afwisseling, eerlijk gezegd. ;-)
  • Dora
    Mooie episode weer.
    Ik kan ook niets over zeggen...zoveel schoonheid en angstaanjagend ook maar zo beeldend beschreven.
    koyaanisqatsi: Thnks Dame D.
  • hettie35
    Een rustig deel ertussen, fijn om te lezen.
    Groetjes Hettie
    koyaanisqatsi: fijn om te horen... bedankt Hettie
Er zijn 3 bezoekers online, waarvan 0 leden: .