writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Pruisisch Blauw (34)

door koyaanisqatsi

'Majestueus, mevrouw GÓborů Majestueusů'
'Vindt u?' vroeg mevrouw GÓbor; door de trots in haar stem klonk ze aanzienlijk jonger dan ze was.
Max hield niet op met in het rond te draaiden. De fraaiheid van de inkomhal van het huis, dat men net zo goed een klein paleis kon noemen, bleef hem imponeren. Marmeren beelden, mythische schilderijen, plafonds en trappen in verfijnd houtsnijwerk, het was in overdaad aanwezig zonder te storen.
'Het is een erfenis,' zei mevrouw GÓbor, van een verre tante. 'U moet weten, ik heb mijn ouders amper gekend. Ze verdwenen toen ik nog een klein meisje was, zomaar, in het niets. Een heel vreemde geschiedenis was dat. Zou u ze graag horen?'
'Alleen als het u geen hartzeer bezorgt,' antwoordde Max, 'want ik kan me voorstellen dat het pijnlijk is om er over te praten.'
'Vroeger wel,' zei mevrouw GÓbor, 'nu niet meer. Een mens wordt ouder en taaierů Maar kom, laten we naar boven gaan.'
Mevrouw GÓbor nam Max mee, een brede draaitrap op. Op de eerste verdieping sloegen ze af, een lange gang in met aan weerszijden meerdere openstaande kamers, zonder uitzondering voorzien van een bed. Aan het uiteinde van de gang was een keuken, verzorgd maar sober ingericht, met uitzicht op een grote tuin.
'Gaat u zitten. Koffie? Thee? Of iets sterkers?'
'Koffie graag.'
'Een vreemde geschiedenis dus,' zuchtte mevrouw GÓbor, terwijl ze koffie begon te zetten, 'die verdwijning van mijn ouders. We woonden destijds op het platteland, op een hoeve, ook al waren we geen boeren. Nee, mijn vader was een archivaris, of toch iets in die aard, en mijn moeder muzieklerares. Ze speelde piano, viool en harp, met een grote voorliefde voor het laatste. Nu, vooraleer ik vertel over hun verdwijning, moet ik nog iets anders kwijt, omdat ik tot op de dag van vandaag geloof dat deze anekdote, die me wel nog zwaar valt om te vertellen, met de verdwijning van mijn ouders te maken heeft.
U moet namelijk weten dat mijn moeder alleen muziekles gaf aan een handvol uitverkoren, briljante leerlingen. EÚn van die leerlingen was de zoon van de burgemeester, een knappe jongeman, bekend om zijn welgemanierdheid en atletisch vermogen -hij was behalve een getalenteerd muzikant ook atletiekkampioen.
Nu, op een dag, toen ik niet naar school kon omdat ik ziek was, zag ik bij toeval hoe deze jongeman in de muziekkamer in een vreemde houding voor mijn moeder op de grond zat. Mijn moeder grijnsde, ook al op een vreemde manier, terwijl ze zwaar ademhaalde en zelfs heel even leek te briesen. Toen riep ze iets, maar ik hoorde niet wat, te ontzet als ik was door dit abnormale beeld. Even later lag de jongen plat op zijn buik, spartelend met zijn armen alsof hij in een afgrond stortte en begon mijn moeder te lachen zoals ik haar nog nooit had horen lachen -sarcastisch, zoals ik later zou leren, is nog de beste omschrijving.
Toen ben ik weggevlucht naar mijn kamer, waar ik veronderstelde bed te houden omdat ik hoge koorts had. Heel even dacht ik zelfs dat het de koorts was die me parten speelde, maar toen nadien het bericht kwam dat de jongen zich na afloop van de les onderweg naar huis verdronken had in de rivier, wist ik wel beter.
De onrust waarmee ik vanaf dat ogenblik diende te leven kende drie dagen later haar hoogtepunt. Mijn ouders gingen naar de begrafenis van de burgemeesterszoon, werden na afloop van de plechtigheid bij de ingang van het kerkhof aangesproken door een onbekende man en zijn nadien nooit meer gezien.'
Mevrouw GÓbor schraapte haar keel en veegde met een hand langs haar wangen.
'En u groeide op bij die verre tante?' vroeg Max.
'Ja en nee. Ze stuurde me naar een kostschool, waar ik het tamelijk goed kon vinden, tot zich ook daar iets vreemds voordeed.'
Mevrouw GÓbor zette melk en suiker op tafel en schonk twee kopjes koffie in, waarvan ze er ÚÚn neerzette voor Max en ÚÚn meenam naar het raam. Daar begon ze het kopje in haar handen in het rond begon te draaien en de tuin in te staren.

 

feedback van andere lezers

  • Wee
    Wat heerlijk dat ik je meteen kan vervolgen :)
    x
    koyaanisqatsi: Vervolgen???? En wat mag mijn misdaad wel wezen? :-( ;-)
  • jack
    Dit is inderdaad een heel mooi stuk.
    En, hmmmmmmm, de stukjes beginnen zo stilaan een heel klein beetje in elkaar te passen. Tenzij ik me compleet vergis ;-)
    koyaanisqatsi: nog 3242 stukjes te leggen... :-)
  • tessy
    Aaahhh waarom stopt het steeds terwijl het zo spannend is..
    koyaanisqatsi: omdat dan de reclame komt! :-p (bedankt voor het lezen)
  • Anjer
    jij was in je goeie bui toen je dit schreef, hier hangen we aan je lippen, grt Anjer
    koyaanisqatsi: eigenlijk stond ik op een stoel met een touw rond mijn nek! of nee, dat was bij het volgende hoofdstuk... :-) thnks!
  • Dora
    Aha daar is een terugkerend gegeven: Ze verdwenen toen ik nog een klein meisje was.
    In een adem uitgelezen weer...
    er hangen allerlei draden waaran diverse conclusies kunnen bungelen, heerlijk
    koyaanisqatsi: we doen ons best... ;-)
  • hettie35
    Net als het er om spant is de koek weer op,
    snel naar je volgende deel.
    Groetjes Hettie
    koyaanisqatsi: al voorbij halfweg... straks blijft er niets meer over om te lezen...
Er zijn 7 bezoekers online, waarvan 0 leden: .