writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Pruisisch Blauw (37)

door koyaanisqatsi

Max ging zo stil mogelijk de trap op. Hoewel hij tegenover niemand verantwoording had af te leggen voelde hij zich ongemakkelijk met zijn onverwacht late terugkeer. Hij wilde meteen naar bed gaan maar toen hij zag dat er nog licht in de keuken brandde besloot hij om even een kijkje te gaan nemen.
'En, hoe was het?'
Pruisisch Blauw probeerde matig nieuwsgierig te klinken maar haar ogen spraken een andere taal. Daarin lag de strengheid van een moeder die op het punt stond haar te laat thuisgekomen zoon de levieten te lezen.
'Imposant,' zei Max, 'en interessant.'
'Jullie zijn dus naar het Firmament geweest?'
Max knikte.
'Alleen al de trapzaal,' zei hij -hij moest zich inhouden om zijn stem niet te verheffen 'magistraal. Al die rond elkaar kronkelende en op de meest onverwachte plaatsen in elkaar overlopende draaitrappenů'
Pruisisch Blauw sloeg het boek dat voor haar op tafel lag dicht, dronk van een glas water dat omgeven was door een nat kringetje en haakte haar handen in mekaar.
'Maar dat was natuurlijk niet alles?'
'Nee, zeker niet. De spiegelzaalů Nu ja, daar kan je nog moeilijk van een zaal spreken. En de kristallen koepels, van een visuele pracht.'
'Een visuele pracht?' herhaalde Pruisisch Blauw met enig sarcasme.
Max snapte het verband, met vertraging, wat hij toeschreef aan vermoeidheid.
'Ja,' lachte hij lichtjes gegeneerd, 'u weet wel wat ik bedoel.'
Pruisisch Blauw grijnsde flauw.
'En natuurlijk hebben jullie de danshal bezocht?'
'Bezocht? Mevrouw GÓbor heeft er zelfs gedanst. Met de pianist, die een goede vriend van haar blijkt te zijn.'
'En hebt u dan niet gedanst?' wilde Pruisisch Blauw weten.
'Heel even maar, met een danseresje met een heel donkere huid; zwart als steenkool. Ze droeg slechts een pastelroze tutu en bijhorende demi-pointes en leek wel op wolken te dansen. Haar niveau was veel te hoog, ik heb het van schaamte maar gauw voor bekeken gehouden, me op een stoel gezet en genoten van het magnifieke plafond.'
'Tot mevrouw GÓbor genoeg had van het dansen,' vulde Pruisisch Blauw aan.
'Inderdaad,' beaamde Max. 'Toen wilde ze me per se de kroeg der matrozen laten zien, een vertrek dat niet echt op zijn plaats is in zo'n architecturaal kunstwerk, maar mevrouw GÓbor was van mening dat men onmogelijk de definitieve waarde van het Firmament kan inschatten als men niet geproefd heeft van de sfeer die in de matrozenkroeg heerste, en ze had overschot gelijk! De matrozen op zich zijn natuurlijk al een attractie, maar de vrouwen die er voor deze ruwe mannen dansen, van alle leeftijden en soorten, opgemaakt met kohl en gekleed in de felste kleuren, verblinden niet alleen je ogen maar zelfs je denkwijze! Een heel bijzondere ervaring.'
Pruisisch Blauw maakte een begrijpend hoofdknikje en zei: 'En dan zijn jullie geŰindigd bij de thermen, naar ik veronderstel?'
'Ik kan u blijkbaar niets nieuws vertellen,' lachte Max. 'Inderdaad. En niet dat ik van een apotheose kan spreken -daarvoor is het Firmament in zijn geheel te overweldigend- maar als afsluiter van het bezoek kon het beslist tellen. De weg naar de thermen is nog zo'n spektakel: op een vakkundig beschilderd houten vlot dobber je doorheen een doolhof van overwelfde ruien, bevolkt met venters, muzikanten, wandelaars, acrobaten en waarzeggers. Magisch gewoon! En de thermen zelfů Ach, de geuren alleen al, zowel van de baden, de ruimte als de mensenů'
'Ik hoor het al, u zou er beslist nog een keer naar toe willen,' merkte Pruisisch Blauw op.
Max haalde de schouders op en antwoordde: 'Dat is volgens mevrouw GÓbor absoluut af te raden voor mensen die niet van hier afkomstig zijn. Ze beweerde dat een tweede bezoek op niets anders dan een zware ontgoocheling kan uitdraaien, omdat de verwachtingen van het weerzien geen proporties hebben.'
'En ook daarin heeft ze overschot van gelijk,' zuchtte Pruisisch Blauw. Ze dronk haar glas water leeg, stond recht, zette het glas in de gootsteen, pakte haar boek, wenste Max nog een goeie nacht en ging slapen.

 

feedback van andere lezers

  • Wee
    Super!
    x
    koyaanisqatsi: thnks as usual
  • tessy
    Alsof ik zelf in het gebouw was, maar dat is onmogelijk, ik kan niet dansen en ben zeker geen matroos...
    koyaanisqatsi: Troost je Tessy, ik ben een matroos die niet kan zwemmen... ;-)
  • jack
    Is die omschrijving op een bestaand bouwwerk ge´nspireerd?
    Het doet me kwa sfeer wat denken aan Eyes Wide Shut, als ik zo ordinair mag zijn ;-)
    koyaanisqatsi: Eyes Wide Shut... Was het maar van dat niveau... :-( Dat was nog eens op het puntje van de stoel zitten...
  • greta
    Dit deel is een heel mooi sprookje.
    koyaanisqatsi: Sprookje??? Pas maar op... :-)
  • Dora
    Mooi: levieten te lezen, ken ik niet...betekent de les lezen?
    van een visuele pracht en ze greinsde flauw van deze Freudiaanse verspreking. hahahahahihihi , genoten weer.
    koyaanisqatsi: shukran jazilan!!! :-)
  • hettie35
    Weer graag gelezen,
    groetjes Hettie
    koyaanisqatsi: weer hartelijk dank Hettie
Er zijn 7 bezoekers online, waarvan 1 lid: Greta.