writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Pruisisch Blauw (43)

door koyaanisqatsi

Max slikte een keer diep en vroeg: 'Denkt u dat de dwaallichten verantwoordelijk zijn voor haar…'
'Wie zal het zeggen?' zuchtte de nachtwachter. 'Eén ding is zeker: die vrouw heeft de rekening gepresenteerd gekregen voor haar alweterij.'
Max wierp een vluchtige blik in de richting van de moerassen. Ondanks het licht van de halve maan waren hun contouren bijzonder duister. Het verhaal van de journaliste maakte ze bovendien nog wat grimmiger en leek hun vermeende oneindigheid, waarover de schapenhoeder had gesproken, om te zetten in een onwrikbaar feit.
'Ik zou toch niet van plan geweest zijn me in de moerassen te wagen,' zei hij, 'of het bos, dat me trouwens zo goed als ondoordringbaar lijkt.'
De nachtwachter knikte tevreden.
'U kan natuurlijk altijd een keertje met mij mee gaan; daarin schuilt niet het minste gevaar. Ik bewandel bekende paden, en daar waar er geen paden zijn maak ik gebruik van aangelegde loopplanken. Zolang men daar niet van afwijkt, raakt men niet verdwaald en loopt men niet het risico in één van de omcirkelde zones terecht te komen. Maar nu moet ik gaan, want ik heb nog een hele ronde af te leggen.'
'Nog gauw één vraagje,' zei Max haastig, 'wat zijn die dwaallichten precies?'
De nachtwachter duwde zijn hoed nog wat verder naar achter, krabde zich op het voorhoofd, trok zijn mondhoeken een paar keer heen en weer en antwoordde: 'Moeilijk te zeggen. Diegenen die dwaallichten hebben gezien, of meenden gezien te hebben, geven uiteenlopende beschrijvingen, gaande van korte lichtflitsen tot dolende schimmen met een menselijke gedaante. Wat wel vrijwel vaststaat is dat de dwaallichten geen geluid maken; alle ooggetuigen beweren een extreme stilte te zijn gewaargeworden, vanaf het ogenblik dat de dwaallichten verschenen tot ze weer verdwenen waren.'
'En zelf hebt u er nog nooit één gezien?'
De nachtwachter schudde het hoofd.
'Neen. Maar nu moet ik echt gaan, beste schapenhoeder. Het was me een waar genoegen u te leren kennen. Ik zie dat u een ernstig, betrouwbaar persoon bent. Een interessant persoon zelfs. Maar ik zie u nog wel, niet?'
'Ik kan het niet met zekerheid zeggen, maar de mogelijkheid bestaat.'
Lichtjes ontgoocheld liet de nachtwachter een korte grijns op zijn lippen verschijnen. Hij rolde zijn plattegrond op, stak het onder zijn arm, pakte zijn lantaarn en stond weer recht, kreunend omdat hij te lang gehurkt had gezeten.
'Die verdomde versleten gewrichten ook,' sakkerde hij.
Max knikte begripvol en stak zijn hand uit, waardoor hij de nachtwachter verplichtte zijn lantaarn opnieuw op de grond te zetten.
'Laten we zo afspreken:' zei de nachtwachter, opnieuw kreunend, terwijl hij voorover boog. 'Ik laat hier, aan deze loofboom, een bericht voor je achter wanneer ik weer van dienst ben. Als je dan niet zelf aan het werk moet en zin moest hebben samen met mij een tochtje door de moerassen en het bos te maken, dan kom je op het door mij aangeduide tijdstip naar hier. Goed?'
'Afgesproken,' zei Max, de nachtwachter fors de hand schuddend.

 

feedback van andere lezers

  • jack
    Potverdekke ja, Tessy kan gelijk hebben. Ofwel dat, ofwel is dat gewoon een meesterlijke collage van de meest diverse elementen. Eigenlijk zou ik het maar flauw vinden als die dwaallichten slechts verdwenen ouders waren, dus laat ons het bij de mysterieuzer optie van een collage houden, niet?
    Prachtig trouwens, die dwaallichten en hun stilte. Als je ze weet wonen ga ik er ene inhuren om in mijn nabijheid stilte te waarborgen, o wat zou dat een zaligheid zijn...!
    koyaanisqatsi: Als kind zag ik in een Antwerps museum zo'n kaart uit vervlogen tijden hangen, waarop aangemerkt was waar 'men' dwaallichten had gezien. Minutenlang heb ik naar die kaart staan gapen... Betoverd door het mysterie... Nadien, telkens als ik in dat museum kwam, was naar die kaart gaan kijken een absolute must. En nu is ze spoorloos... Hopelijk verschijnt ze weer, in het MAS.
  • julien_maleur
    Boeiend.
    vgr JM
    koyaanisqatsi: waarvoor dank!
  • tessy
    Ah ik heb het..die dwaallichten zijn de verdwenen ouders..
    koyaanisqatsi: euh... ;-)
  • Dora
    Afgesproken, doen we...
    koyaanisqatsi: niet vergeten hoge laarzen aan te trekken!
Er zijn 2 bezoekers online, waarvan 0 leden: .