writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Pruisisch Blauw (44)

door koyaanisqatsi

Het rossige meisje bleef onophoudend in haar koffie roeren. Het ritmische gerinkel van het lepeltje benadrukte de stilte die de keuken in zijn greep hield.
Max probeerde zich zo onzichtbaar mogelijk te maken, een onmogelijke opgave natuurlijk, tenzij hij afzag van een ontbijt en naar zijn kamer zou vluchten.
Hij was zijn overeenkomst met het rossige meisje compleet vergeten! Maar ja, hoe had hij kunnen weten dat de schapenhoeder hem al meteen in dienst zou nemen? En kon een mens anders dan zich op de eerste dag van zijn nieuwe baan voor meer dan honderd procent op zijn taak concentreren?
Bij het verschijnen van de eerste zonnegloed was Max als schapenhoeder afgelost door twee nog vrij jonge knapen die opvallend aan elkaar gehecht waren. Ze hadden zich voorgesteld als neven maar Max had een instinctief vermoeden dat ze een loopje met de waarheid namen. Er lag iets samenzweerderigs in de blikken die ze constant met mekaar wisselden en de woorden die ze tegen mekaar gebruikten hadden op één of andere manier niets familiaals. Maar voor de rest waren ze vriendelijk en had niets erop gewezen dat ze niet in staat waren Max' taak met de juiste instelling over te nemen, en dus had hij de kudde schapen met een gerust gemoed aan hen overgedragen.
Nadat hij een kommetje met granen en een kop thee op tafel had neergezet schoof Max zo stil mogelijk een stoel van onder de tafel. Hij ging zitten, met zijn gezicht schuin naar het raam gericht, zodat hij niet recht in de ogen van het rossige meisje hoefde te kijken.
Buiten was een tamelijk felle wind opgekomen en hadden grijze wolken de zon naar het achterplan verdreven. Wat 's ochtends een stralende dag leek te gaan worden, dreigde om te slaan in een etmaal van regen en storm.
Max voegde twee lepels suiker en een scheutje melk bij zijn thee en begon op zijn beurt in zijn kopje te roeren. Toen zijn lepel voor de derde keer tegen het porselein tikje liet het rossige meisje haar lepeltje in haar kop vallen.
'Denkt u soms dat ik niet weet wat u plan bent?' begon ze, opvallend rustig. 'Maar reken er maar niet op in uw opzet te slagen. Vandaag nog zal ik mijn beklag doen bij de vrouw des huizes en als zij verzuimt u terecht te wijzen voor het niet nakomen van onze afspraak dan, en dat zweer ik u, zal dit huis te klein zijn.'
Max nipte van zijn kopje en antwoordde: 'Ik kan u in principe alleen maar gelijk geven en bied u dan ook mijn excuses aan. Maar, tegelijkertijd zou ik u er toch op willen wijzen dat het absoluut geen zin had u gisteravond met folie te omwikkelen, aangezien ik de nacht niet in huis heb doorgebracht.'
'Kon ik dat weten?'
'Nee, dat is…'
'Precies! En dus heb ik vannacht geen oog dichtgedaan, angstig als ik was dat u ieder ogenblik zou kunnen toeslaan.'
'Wat kan ik meer zeggen dan dat het me spijt?' zuchtte Max, 'mijn wegblijven was niet gepland en ik moet eerlijk toegeven: ik was u vergeten.'
Max, die zich ondertussen beleefdheidshalve toch maar in de richting van het rossige meisje had gedraaid, moest nu toezien hoe haar ogen vochtig werden. Haar onderlip begon te trillen en werd glanzend van speeksel, dat neigde over haar kin te gaan druipen.
'U… U was mij vergeten. Zo eenvoudig liggen de zaken dus voor u: dat u mij, zomaar, alsof ik een ding ben, een waardeloos voorwerp dat men kan laten slingeren of wegsmijten, vergeet…'
'Het waren de omstandigheden,' benadrukte Max, 'geloof me, juffrouw. Ik had nooit verwacht meteen aan de slag te moeten.'
Het rossige meisje sloeg haar ogen neer, begon opnieuw met haar lepeltje te roeren en zei, terwijl ze in het kopje bleef staren: 'U spreekt in raadsels, ik begrijp niets meer van wat u zegt. Nog even en ik ben de wanhoop, de ineenstorting, nabij…'
Max raakte stilaan in paniek. Hij was moe, had slaap nodig, en wist niet wat hem zo meteen te wachten stond. Hij stond recht met de bedoeling het rossige meisje troostend te omarmen, bedacht wat voor stommiteit dat wel kon zijn en ging terug zitten.
'Ik ben sinds gisteravond schapenhoeder, juffrouw, vandaar dat…'
'Oh, maar had dat dan meteen gezegd,' onderbrak het rossige meisje; ze hief haar hoofd op en leek in een fractie van een seconde haar dreigende huilbui te hebben verdrongen. 'Schapenhoeder… Hoe interessant…'
'Nu ja,' relativeerde Max, opgelucht dat een drama verijdeld leek, 'veel moet u zich daar niet bij voorstellen.'
'Nee, u hebt gelijk, misschien niet,' zei het rossige meisje, 'toch niet in vergelijking met hetgeen waarvan ik vannacht, in dit huis, getuige ben geweest.'

 

feedback van andere lezers

  • greta
    Waar haal je het vandaan. Het foliewikkel-ritueel bijvoorbeeld.
    En zijn de schaapjes wel veilig bij dat stel knapen?
    Stof tot nadenken, alweer.
    koyaanisqatsi: Zijn die knapen wel veilig bij die schaapjes??? Waar ik het vandaan haal? Bij de Aldi, derde schap rechts bovenaan als je binnenkomt. :-)
  • Dora
    Weer onverwacht, net als wij gisteren, Mijn auto staat op de parking vast, want geen batchje, taxi terug en ik logeer dus nog in het Belgische, komt vast een dezer dagen een verhaal over door de ether, leuk te weten wie er achter onze Max steekt,
    koyaanisqatsi: Wat een pech! Het lijken de lotgevallen van Max wel... :-(
  • jack
    Neefjes he, jaja. Ik geloof dat ik snap wat u bedoelt ;-)
    koyaanisqatsi: Oh ja?
  • tessy
    Wat de drommel is er nu weer aan de hand in dat huis, die arme Max krijgt toch wat te dragen hoor
    koyaanisqatsi: Om nog te zwijgen van wat de lezertjes moeten doorstaan...
  • Wee
    Dit lezertje doorstaat 't graag hoor :)
    x
    koyaanisqatsi: Blijkbaar... ;-)
Er zijn 3 bezoekers online, waarvan 0 leden: .