writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Pruisisch Blauw (45)

door koyaanisqatsi

Het rossige meisje stond recht, streek met beide handen langs haar lichaam, stapte op Max toe, boog zich voorover tot haar mond zijn linker oor bijna raakte en zei: 'Ik zal het voor alle zekerheid fluisteren.
Zoals ik al zei kon ik uit angst dat u ieder ogenblik zou toeslaan niet slapen. Rond elf uur heb ik de deur van mijn kamer op een kier gezet, om er zeker van te zijn u tijdig te zien aankomen. Ongeveer een uur later ben ik uit bed gestapt en heb ik me, uit verveling, in kleermakerszit bij de deur neergezet. Of dat, achteraf gezien, verstandig was of niet, daar ben ik nog niet uit. Ik heb er immers geen flauw idee van hoe lang hetgeen ik gezien heb in mijn geheugen zal blijven hangen en wat voor impact het op mijn verdere bestaan zal hebben. Maar nu ter zake. Rond een uur of twee 's nachts werd ik opgeschrikt door gestommel op de trap. Ik dacht natuurlijk meteen aan u en begon mijn de keel te schrapen zodat ik klaar was om het hele huis bijeen te schreeuwen. Maar tot mijn stomme verbazing zag ik tussen de spleet van de deur niet u maar twee mannen in een blauwe overall verschijnen. Ze droegen een antieke houten kist die ze, in stilte sakkerend en kreunend, precies in het midden van de gang neerzetten. Daarna knikten ze naar mekaar, gaven elkaar een schouderklopje en gingen terug naar beneden. Even later hoorde ik geruis en gefluister op de trap. Ik schoof wat dichter naar de deur om beter te kunnen zien en zag een vrouw in een hoepelrok en twee kinderen met gekke kapjes op het hoofd passeren. Ze gingen met hun gezicht naar de keuken gericht op de kist zitten, de moeder in het midden, haar kinderen constant toefluisterend dat ze stil moesten zijn, ook al gaven die kleintjes geen krimp. Zo bleven ze een hele tijd zitten, zo lang zelfs dat ik hun geduld alleen maar kon bewonderen en ik er overtuigd van begon te geraken dat ze simpelweg de dageraad zaten af te wachten. Maar rond de klok van drieën gebeurde er dan toch weer iets. Uit de keuken -vraag me niet hoe hij daar terecht was gekomen- kwam een spichtige man in een beige geruiten pak tevoorschijn. Hij plukte met zijn rechterhand aan een lange, puntige sik terwijl hij ritmisch met een meetlatje op zijn linkerdij tikte. Hij begroette de vrouw en de kinderen met een galante buiging, maakte een kort gorgelend geluid, trok de panden van zijn jasje goed en zei: "Er zijn vier soorten scholen. Op één van die scholen kan men alles leren, op één van de overige drie niets. Op de overblijvende scholen kan men zelf leerstof aanbrengen of gewoon luisteren naar wat er door docenten met reputaties van allerlei aard gezegd en uitgelegd wordt. Ikzelf kan u onmogelijk adviseren bij het maken van uw keuze."
Daarop de boog de man opnieuw galant voorover, schudde hij de vrouw en de kinderen de hand en vertrok. Even later deed de vrouw hetzelfde met haar kinderen en een paar minuten later kwamen de twee mannen in blauwe overall de kist terug ophalen.'

 

feedback van andere lezers

  • jack
    Inderdaad heel visueel.
    En heel vreemd!
    koyaanisqatsi: operatie geslaagd! thnks Jacksken!
  • tessy
    Saai is het in dat huis in elk geval niet ..
    koyaanisqatsi: Ach, ik weet het niet hoor... :-( Ze doen daar niks anders dan koffie en thee slurpen in de keuken!
  • Dora
    Geweldig dit, ik zie het voor me
    koyaanisqatsi: Dan kan u het verder fluisteren, dame D.
Er zijn 3 bezoekers online, waarvan 0 leden: .