writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Pruisisch Blauw (47)

door koyaanisqatsi

Het rossige meisje had Max verzocht haar om vier uur in de namiddag van de folie te komen verlossen maar toen hij op het afgesproken uur wilde aankloppen vond hij de deur van haar kamer open en was het meisje verdwenen. De folie waarmee hij haar in de ochtend omwikkeld had lag opgerold in een dikke bol op bed, naast enkele foto's van mensen die Max onbekend waren. Er lag ook een stapeltje rood en zwart ondergoed netjes opgevouwen op het nachtkastje, en aan een haakje in de muur hing een wit kanten topje dat onder de wijnvlekken zat.
'Ze is weg.'
Hoewel Max de stem meteen herkende werd hij er toch door verrast. Pruisisch Blauw stond in de deuropening, met haar handen in de diepe zakken van een lange, groene badjas gestoken en tuitte haar mond.
'Ja, zo ziet het er naar uit,' zei Max.
'Bespaart u een lastig karweitje…'
Max knikte. Pruisisch Blauw draaide zich om en liep sloffend naar de keuken. Omdat hij niets meer te zoeken had in de kamer ging Max haar achterna.
'Ook koffie?' vroeg Pruisisch Blauw terwijl ze een beker voor zichzelf vulde.
'Graag,' antwoordde Max, die zuchtend ging zitten, wat Pruisisch Blauw hoofdschuddend de wenkbrauwen deed optrekken.
'U was niet in huis vannacht,' liet ze zich ontvallen.
'Nee, dat klopt,' zei Max, 'ik heb gisteravond een baantje als schapenhoeder aangenomen en kon al meteen aan de slag; vandaar.'
Pruisisch Blauw slaakte op haar beurt een zucht. Ze zette een kop koffie voor Max neer, ging tegenover hem zitten en dronk van haar beker.
'Het was een bijzondere nacht.'
'Oh, werkelijk?'
'Jazeker. Ik heb kennisgemaakt met een nachtwachter.'
'En wat mag daar zo bijzonder aan zijn?'
'Hij vertelde me over de dwaallichten.'
'De dwaallichten… Ja, natuurlijk. Als het één van de nachtwachters was die zich schuil houden in het bos en de moerassen, kon dat bijna niet anders.'
'Schuil houden?'vroeg Max.
Pruisisch Blauw knikte, dronk nogmaals van haar beker, duwde een haarlok die steeds weer voor haar rechter oog viel, achter haar oor en zei: 'Veel nachtwachters worden gezocht en houden zich schuil in bossen, moerassen, ruïnes of leegstaande gebouwen.'
'Wat hebben ze dan op hun kerfstok?' wilde Max weten. Hij voelde zich ongemakkelijk, omdat het niet in zijn aard lag op goede voet te staan met booswichten.
'Niets,' antwoordde Pruisisch Blauw, 'maar ze worden om de haverklap lastig gevallen door jan en alleman. Men wil van alles van ze te weten komen: of ze oude bekenden gezien hebben, of familieleden, vrienden of kennissen die vermist zijn. Sommige mensen zijn ook geobsedeerd door het nachtleven maar hebben er schrik van en willen via de nachtwachters te weten komen wat er allemaal leeft wanneer zij comfortabel onder de lakens liggen. En dan heb je natuurlijk nog al die wijsneuzen die verklaringen zoeken voor de dwaallichten.'
'Tja,' zei Max op een verontschuldigend toontje, 'maar in mijn geval begon de nachtwachter er zelf over. Ik wist niet eens van het bestaan van de dwaallichten af.'
'Sommige nachtwachters geven er de voorkeur aan er zelf over te beginnen,' zei Pruisisch Blauw, 'omdat ze ervan uitgaan dat de dwaallichten hen vroeg of laat toch voor de voeten worden geworpen.'
'Wat denkt u van de dwaallichten?'
Pruisisch Blauw keek verrast op. Haar blik drong diep in die van Max, wat hoogst ongewoon was omdat ze meestal, zoals een ambtenaar, de ogen van haar gesprekspartner probeerde te mijden.
'Wat ik van de dwaallichten denk is totaal irrelevant,' antwoordde ze.
'Maar, bestaan ze volgens u of…'
'Het is irrelevant, wat ik denk!' onderbrak Puisisch Blauw geïrriteerd. 'En als u me nu wilt verontschuldigen, want ik heb nog het één en ander te doen.'
'Ja, zeker,' reageerde Max beteuterd.
Pruisisch Blauw stond recht, zette haar beker op het aanrecht, knikte Max flauw gedag en verliet de keuken.
Max, enigszins van streek door haar uitval, pakte zijn kop koffie op, ging voor het raam staan en zag in de verte, op de fel blauwe achtergrond van een heldere hemel, hoe de zachte omtrek van de halve maan de nakende avond aankondigde.

 

feedback van andere lezers

  • jack
    Waarde heer, u gaat een titanenwerk tegemoet met het vastknopen van de veelheid aan losse eindjes die je aflevering na aflevering opwerpt! Doet me denken aan een ensoriaans groooooot schilderij met zoveel details dat je er uren naar kan kijken en nieuwe dingen blijft ontdekken. Wat voor alle duidelijkheid een positieve zaak is. Denk ik. In elk geval interessant!
    koyaanisqatsi: Van een compliment gesproken... (bloos)
  • tessy
    En toch denk ik dat de dwaallichten iets met de verdwenen ouderparen te maken hebben...of heb ik te veel Suske en Wiske gelezen ?
    Maakt niet uit, ik vind het een steengoed verhaal en kijk elke dag uit naar het vervolg :-)
    koyaanisqatsi: (bloos)
  • Dora
    Rood en zwart ondergoed... achtergelaten boodschap... Ooit vertelde mijn moeder dat het de kleuren van de SS waren.

    zoals een ambtenaar, de ogen van haar gesprekspartner vermeed.
    (ze doet het al zo lang dat ze het al kan.)

    koyaanisqatsi: Tja, het zijn ook de kleuren van AC Milan... Ik dacht dat de SS helemaal in het zwart rondliep, maar ik ben ze godzijdank nooit in levende lijve moeten tegenkomen natuurlijk.
Er zijn 5 bezoekers online, waarvan 0 leden: .