writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Pruisisch Blauw (53)

door koyaanisqatsi

'Zou u kennis willen maken met de vrijbuiters?'
De nachtwachter had Max naar een verre uithoek van de moerassen gebracht en stond op het punt om rechtsomkeer te maken.
'Mij goed,' zei Max, die de schijnbare eindeloosheid van de moerassen nu wel gezien had.
'U moet wel onthouden,' waarschuwde de nachtwachter, 'dat u daarmee ้้n van de weinige schapenhoeders zal worden die ik al aan hen heb voorgesteld. En dus hoop ik dat u zich toch wel een beetje vereerd zult voelen.'
'Absoluut,' zei Max, al was het maar om zijn gids tevreden te stellen.
De nachtwachter sloeg een pad in oostelijke richting in. Voor zover Max zich nog kon ori๋nteren betekende dit dat ze zich nog verder van hun vertrekpunt verwijderden. Het pad kende een lichte stijging waardoor het droger en comfortabeler om over te lopen werd, wat niet wegnam dat Max zich zijn instemming om de vrijbuiters te gaan bezoeken begon te beklagen. Al bij al was de tocht door de moerassen tot nu toe weinig meer dan een vermoeiende ervaring geweest en een voorgevoel vertelde hem dat een kennismaking met de zogenaamde vrijbuiters daar weinig aan zou veranderen.
'Nog even en u zal in de verte een lichtschijnsel ontwaren,' zei de nachtwachter, nadat hij Max enige tijd zwijgend was voorgegaan. 'Maak u geen illusies, waarde schapenhoeder, en bespaar uzelf alle opwinding, want dit lichtschijnsel heeft niets met de dwaallichten te maken. Het is afkomstig van de pleisterplaats van de vrijbuiters en… Ach, u zal het zo meteen zelf wel zien.'
Na een krakkemikkig bruggetje ging het pad opeens steil omhoog terwijl de moerassen langs beide zijden overgingen in opgehoopte, met struiken begroeide, zwarte aarde.
'Het lijkt wel of we de wand van een krater bestijgen,' merkte Max op.
De nachtwachter knikte.
'Zo zou u het inderdaad kunnen noemen; alleen, het is allemaal heel lang geleden kunstmatig aangelegd. Door de vrijbuiters, als een soort natuurlijke vesting, al is
er behalve het spontaan aangegroeide struikgewas dus weinig natuurlijks aan.'
In de verte, boven een hoger gelegen heuvelrug, verscheen het lichtschijnsel waar de nachtwachter voor gewaarschuwd had. Even later stond Max boven, letterlijk op de rand van de ophoping, waarna het pad, ditmaal kronkelend, terug naar beneden liep in de richting van een groot stuk braakland.
'Nog even dit, beste schapenhoeder,' zei de nachtwachter terwijl hij een hand op Max' schouder legde, 'laat mij daar beneden het woord doen. Geef uw ogen de kost, beantwoord vragen, als ze u al gesteld worden, maar houd u alsjeblief verre van enige commentaar. De vrijbuiters zijn gastvrij voor diegenen die geen bedreiging voor hen vormen, maar hun humeur kan snel omslaan, zeker als ze opmerkingen te horen krijgen die in hun ogen beledigend overkomen.'
'Ik ga hen ontmoeten als gast en zal mij dan ook als dusdanig gedragen,' stelde Max de nachtwachter gerust.
'Dat weet ik.' De nachtwachter glimlachte ontspannen. 'Anders zou ik het ook niet gewaagd hebben u mee tot hier te brengen.'
Max gaf een knipoogje en keek vervolgens naar het stuk braakland waar een grote, trommelvormige lichtbron zodanig felle stralen van diverse kleuren verspreidde dat details vooralsnog niet te onderscheiden vielen.

 

feedback van andere lezers

  • Dora
    Weer genoten hoor. Ga zo door, door
    koyaanisqatsi: Ik ben bezig... Ik ben bezig...
  • greta
    De gelatenheid van Max in het verhaal is mooi neergezet. Hij is een rustpunt temidden van de overige maffe medespelers in dit stuk.
    koyaanisqatsi: :-)
  • tessy
    Oh ow wat ben ik nieuwsgierig naar het vervolg..
    koyaanisqatsi: ik ook! ;-)
Er zijn 2 bezoekers online, waarvan 0 leden: .