writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Pruisisch Blauw (54)

door koyaanisqatsi

De lichtbron telde zoveel peervormige gloeilampen in de meeste denkbare kleurvariaties dat het geheel van op een afstand oogverblindend was. Pas wanneer men tot op een paar passen was genaderd, kon men met het blote oog vaststellen dat het om een paardenmolen ging in plaats van een vurige, in het rond draaiende trommel. Door het gebrek aan muziek en de zwijgzaamheid van zijn passagiers bestond het enige geluid van de attractie uit het sombere gezoem van de aandrijving die het plateau draaiende hield.
Max nam de passagiers n voor n in zich op: zonder uitzondering meisjes, ongekleed en geblinddoekt, verfraaid met diademen, oorringen, fijne halskettingen en arm- en enkelbanden van klatergoud. De meesten zaten in amazonehouding op met felle kleuren beschilderde paarden, die aan rustig tempo op en neer gingen, maar hier en daar hing er ook een meisje, in een eerder beschamende positie, languit gezakt in een koets of een gondel.
De nachtwachter stond even verderop met vijf in lompen geklede mannen en een vrouw in een lange zwarte jurk vol scheuren te keuvelen Vrijbuiters, naar Max veronderstelde. Ze waren van zodra het bezoek in zicht was verschenen uit een kleine houten schuur die zich achter de paardenmolen bevond tevoorschijn gekomen en hadden Max en de nachtwachter met dreigende taal tot stilstaan gemaand.
Het protocolaire 'ik kom in vrede' bleek niet van tel. De nachtwachter was met zijn lantaarn beginnen zwaaien en had enkele onverstaanbare woorden naar het zestal geroepen waarop hij toestemming had gekregen om naderbij te komen.
'Ga jij ondertussen daar maar een kijkje nemen,' had de nachtwachter tegen Max gezegd terwijl hij met zijn kin naar de paardenmolen wees.
Max wist niet wat te denken van het schouwspel, dat als een reusachtige, zwijgende muziekdoos voor zijn neus in het rond bleef draaien. Langs de ene kant raakte hij betoverd door de schoonheid van de kleuren en de meisjes, maar langs de andere kant baadde het geheel in een atmosfeer van onderhuidse spanning, alsof er ieder ogenblik iets ergs kon gebeuren.
'Kom, het is in orde. We gaan kennismaken.'
De nachtwachter legde een hand op Max' schouder en nam hem mee naar het zestal dat even verderop stond te wachten.
'Je moet ze hun argwaan vergeven,' sprak de nachtwachter stil, 'want de omgeving is hun tamelijk vijandig gezind. In feite zijn het Ja, hoe zou ik het zeggen? Rebellen is niet het juiste woord, maar het gaat wel in de richting.'
Terwijl Max en de nachtwachter op het groepje toe liepen zonderde de vrouw met de jurk vol scheuren zich er van af. Ze liep terug naar de schuur, ietwat haastig, en keek enkele keren om, alsof ze zich ervan wilde verzekeren niet gevolgd te worden.
'Heren, dit is Max; Max, dit zijn de vrijbuiters,' zei de nachtwachter terwijl er een glans van trots op zijn gezicht verscheen.
'Heren,' knikte Max, 'mag u danken voor uw gastvrijheid.'
De vrijbuiters knikten terug en schudden Max n voor n de hand.
'Hun namen blijven geheim,' zei de nachtwachter, 'dat moet u begrijpen, Max.'
'Natuurlijk,' beaamde Max.
En van de vrijbuiters, een corpulente figuur met een stoppelbaard en donkere ogen, deed een stapje opzij en zei: 'Komt u mee naar onze schuilplaats, zodat wij u, onder het drinken van jenever of wijn, ons bestaan nader kunnen verklaren.'
'Oh,' reageerde Max. Hij hield abrupt halt en keek de nachtwachter geschrokken aan. 'Ik Ik vrees dat ik geen alcohol drink.'
Maar de corpulente vrijbuiter stelde hem met een gemoedelijk schouderklopje gerust.
'Dan drinkt u toch gewoon koffie,' zei hij, waarna hij Max voor zich uit liet gaan.
Een tweede vrijbuiter, opvallend mager, met stekelhaar en een dun grijs snorretje, kwam naast Max lopen en vroeg: 'Bent u soms een soefi, dat u geen alcohol drinkt?'
Max begreep de vraag niet meteen maar knikte instinctief nee, wat duidelijk een gevoel van lichte ontgoocheling bij de vrijbuiter teweegbracht.
De deur van de schuur ging open. De vrouw met de jurk vol scheuren kwam naar buiten en zei luid: 'Alles staat klaar.'
Max draaide zich nog even om, om een glimp van de paardenmolen op te vangen.
'Maak u geen zorgen,' glimlachte de corpulente vrijbuiter, 'die staat er straks nog,' waarop iedereen de schuur binnenging.

 

feedback van andere lezers

  • jack
    Bedoel je meisjes in de zin van kleine meisje?
    En bestaat er ook n met jongetjes? Dat zou pas een schouwspel zijn :-p
    koyaanisqatsi: Geen kleine meisjes... Grote meisjes. Jonge vrouwen. :-)
  • Dora
    GEWELDIG, ik zie het voor me en neem mijn petje af voor de schrijver wiens fantasie zoveel woorden vindt om me mee te voeren...
    koyaanisqatsi: bedankt dame D. Zou het ook wel eens voor me willen zien... ;-)
  • Wee
    Ik houd wel van rebellen.
    x
    koyaanisqatsi: Zo lang ze niet met te veel zijn, ik ook. ;-)
  • greta
    Ongeklede meisjes in een stilzoemende draaimolen en naamloze vrijbuiters die een schuilplaats hebben. Waar haaaaal je.....
    En wt staat er klaar??
    koyaanisqatsi: de koffie!! ;-)
  • tessy
    Ben er weer bij, maar ik moet zoveel inhalen en heb zo weinig tijd..toch wil ik niks missen en zal tussen de bedrijven door verder lezen.
    Het blijft me verbazen en boeien en vasthouden..
    koyaanisqatsi: Oei... Dat worden werken geblazen! Maar alvast bedankt voor de volharding.
Er zijn 8 bezoekers online, waarvan 0 leden: .