writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Pruisisch Blauw (55)

door koyaanisqatsi

Een reeks langs de wanden opgehangen fakkels deden het interieur dansen in een warme gloed van goud, geel en oranje. Precies in het midden van de schuur, die ruimer was dan de buitenkant liet vermoeden, stond een zwaarlijvige man in ingevet bovenlijf op een pauk te slaan. Het geluid van de doffe slagen reikte nauwelijks een paar passen ver, wat in schril contrast stond met de kracht waarmee de man zijn malletten op de trommel liet neerkomen en was zo te zien slechts bedoeld om een schaars geklede danseres aan te zetten tot het afwisselend maken van pirouettes en glissades.
De vrijbuiters namen Max en de nachtwachter mee naar een hoek, waar enkele lage krukjes rond een gehalveerd biervat stonden opgesteld.
'Zet u neer en maak het u gemakkelijk, vrienden,' zei de corpulente vrijbuiter, met de nadruk op het woord 'vrienden'.
Een gesluierd meisje dat voor de rest slechts een doorzichtig slipje droeg, kwam vanachter een gordijn tevoorschijn. Ze bracht een dienblad met daarop glazen, een porseleinen drinkbeker, een karaf wijn, een fles jenever en een termos.
'Bedien u zelf; doe of u thuis bent,' zei de corpulente vrijbuiter met een uitnodigend handgebaar.
Toen iedereen zichzelf bediend had -Max was de enige die koffie uit de termos had genomen- boog de corpulente vrijbuiter zich voorover. Hij liet zijn ellebogen op zijn knieŽn rusten, haakte zijn handen in de mekaar, keek zijn bezoekers om beurten diep in de ogen en zei, zich in de eerste plaats tot Max richtend: 'Laat u niet misleiden door ons verpauperde uiterlijk, want in wezen zijn wij bemiddeld. Alleen, ons geld heeft hier geen waarde, tot onze grote frustratie, en zelfs tot de wanhoop van sommigen. Dat is de schuld van de maatschappij, die ons het recht ontzegt van ons geld te genieten zoals wij het zelf wensen. U kan zelf zien wat een benauwende beperkingen ons op dat vlak zijn opgelegd. We moeten ons tevreden stellen met een paardenmolen met meisjes, een danseres die niets anders kent dan het maken van pirouettes en glissades -en dan nog alleen op het monotone ritme van trommelslagen- en een gesluierde dienster, die het ten strengste verboden is haar identiteit prijs te geven. En wees maar gerust dat indien wij deze verstikkende beperkingen te buiten moesten gaan, de maatschappij geen seconde zou aarzelen om alle mogelijke middelen in te zetten om de vrijbuiters, en daarmee de vrijbuiterij als instituut, volledig uit te roeien.'
Max had zo aandachtig mogelijk geluisterd maar op zijn hoede om niet in de verleiding te komen om een vraag te stellen, had hij de uitleg niet echt begrepen. Toch knikte hij begrijpend, alsof alles zo klaar als een klontje was en de klaagzang van de corpulente vrijbuiter meer dan gerechtvaardigd klonk.
'Wij weten dat het voor buitenstaanders moeilijk is om ons te begrijpen,' zei de vrouw met de jurk vol scheuren -Max vreesde heel even dat ze zijn gedachten had gelezen-, 'maar wij beschouwen dat eerder als normaal. Tenslotte zijn wij een soort uitverkorenen, want het is maar wat logisch dat niet iedereen over een fortuin beschikt -dan zou de wereld onmogelijk kunnen functioneren. Maar wie over een fortuin beschikt moet zich daar naar gedragen, en daar horen nu eenmaal bepaalde uitspattingen bij, ook al zijn wij verre gelukkig met de term "uitspattingen" -wij houden het liever bij "noodzakelijkheden".'
Hierop begon de magere vrijbuiter met het stekelhaar en het dunne grijze snorretje ingehouden te grinniken, wat hem een ronduit hatelijke blik van de vrouw opleverde.
'Laat dat, allebei!' snauwde de corpulente vrijbuiter.
'Euh, ik denk wij maar eens moeten opstappen,' zei de nachtwachter voorzichtig, 'want wij hebben nog een heel eind terug te gaan.'
Max, die de boodschap begrepen had, stond recht en zuchtte: 'Inderdaad, nog een heel eind.'
De corpulente vrijbuiter knikte en veerde op zijn beurt recht, gevolgd door zijn kompanen.
'Jullie hebben overschot van gelijk,' bromde hij. 'Jullie kunnen maar beter terug zijn voor het licht wordt, anders zou de maatschappij wel eens argwaan kunnen krijgen.'
'Precies,' beaamde de nachtwachter.
'Nogmaals dank voor uw gastvrijheid,' zei Max, terwijl hij de corpulente vrijbuiter de hand schudde.
'Zonder dank,' repliceerde deze ernstig, 'vrienden van de vrijbuiters zijn schaars, en worden dan ook gekoesterd.'
Onderweg naar de uitgang passeerde de pirouettes makende danseres rakelings langs Max. Heel even wisselde ze een blik met hem, die hem van zijn stuk bracht omdat hij haar ogen meende te herkennen terwijl haar gelaat hem totaal onbekend voorkwam.
De nachtwachter pakte Max echter bij de arm, mompelde:'Hier kan je je maar beter niet mee in laten,' en trok hem mee de schuur uit, waar de paardenmolen nog steeds zonder muziek in het rond draaide, bevolkt door ongeklede, geblinddoekte en met klatergoud omhangen meisjes, die zowel een immense kracht als een angstaanjagende broosheid uitstraalden.

 

feedback van andere lezers

  • jack
    Die vrijbuiters zijn al even opzettelijk mysterieus als de vrijmetselaars!
    koyaanisqatsi: Nog zo'n bende!!! ;-)
  • greta
    Sprookjes Uit Duizend en Een Nacht!
    koyaanisqatsi: en ik ben Sinbad, de zeePman... ;-)
  • Dora
    Ineressant gegeven kaart je aan
    Mooi: zijn malletten, pirouettes en glissades.
    hatelijkE blik
    koyaanisqatsi: Idd... de Van Dale staat vol mooie woordjes... ;-)
  • Wee
    Ook hier klatergouden meisjes.
    Wat droomt er in een mannenhoofd ;))
    x
    koyaanisqatsi: Dat wil je niet weten...
  • tessy
    Oh wat spannend weer toch..
    koyaanisqatsi: U mag altijd even het raam open zetten hoor... ;-)
Er zijn 2 bezoekers online, waarvan 0 leden: .