writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Pruisisch Blauw (57)

door koyaanisqatsi

Het begon net te schemeren toen Max en de nachtwachter terug bij de schapenkudde aankwamen. Het herderinnetje was reeds afgelost, door een ietwat sjofele man met een zodanig zwaar spraakgebrek dat hij zich nauwelijks verstaanbaar kon maken.
Zijn gewauwel begon de nachtwachter algauw te irriteren maar wekte bij Max medelijden op, en aangespoord door de pijnlijke manier van uitdrukken van zijn collega-schapenhoeder schakelde Max over op het gebruik van een geďmproviseerde gebarentaal om duidelijk te maken wie hij was en waar hij vandaan kwam.
Dankbaar begon de sjofele schapenhoeder daarop met zijn handen uit te leggen hoe onheilspellend hij de moerassen wel vond terwijl hij met een fel schuddend hoofd liet verstaan zich zelf nooit tot een uitstap in die richting te zullen wagen.
'Alsof ik hem daarvoor zou uitnodigen,' fluisterde de nachtwachter in Max' oor nadat ze afscheid van de man hadden genomen en zich allebei richting stad begaven.
Aan de rand van de autoweg, achter de heuvels, ging Max zitten wachten op een lift.
'Hier scheiden onze wegen vandaag,' zei de nachtwachter terwijl hij Max de hand schudde, 'als u wil, neem ik u de volgende keer mee naar het bos. Misschien is dat wel meer iets voor u…'
'Graag,' zei Max, al was hij er lang niet zeker van of hij op de uitnodiging zou ingaan.
De nachtwachter tikte tegen de rand van zijn brede hoed, keek even naar de hemel, doofde zijn lantaarn en liep fluitend in zuidelijke richting weg.
Even later bood een melkboer Max een lift aan.
'Naar waar moet het?' vroeg de man.
'Dichtbij het centrum,' antwoordde Max.
'Centrum?' De melkboer trok grote ogen en beet op zijn onderlip. 'De stad heeft geen centrum,' zei hij overtuigd, 'daarvoor is ze te verdeeld.'
Gelukkig had Max het adres van Pruisisch Blauw op een briefje in zijn broekzak zitten. Hij haalde het tevoorschijn, vouwde het open en hield het onder de melkboer zijn neus, die even later liet verstaan te weten waar hij moest zijn.
'Da's niet ver van waar ik naar toe ga,' glimlachte hij, 'rij maar mee.'
Max stapte in en slaakte een vermoeide zucht.
'Op stap geweest?' vroeg de melkboer terwijl hij zijn bestelwagen op gang bracht.
'Zo iets,' mompelde Max, die geen zin meer had in een conversatie.
'Toch niet naar de moerassen?' vroeg de melkboer met een tikje van spot.
Max schrok op.
'Hoe raadt u dat?'
De melkboer wees naar Max' beslijkte voeten.
'Oh, neem me niet kwalijk, ik maak uw wagen helemaal smerig,' zuchtte Max.
'Geen probleem,' zei de melkboer. 'ik ben erger gewend. Ik pik regelmatig boerenmeiden en boerenknechten op, en die hebben steevast met hun voeten in de mesthoop gestaan. Maar ja, da's het risico van het vak natuurlijk: als je langs tal van boerderijen passeert om verse melk op te halen…'
'Leuk is anders,' merkte Max op.
'Oh, maar die boerenjongens en boerenmeisjes maken veel goed. Als je met die jonge luitjes weet om te gaan, zit de sfeer er algauw in.'
'De sfeer?'
De melkboer lachte, gaf een paar opvallend korte hoofdknikjes en maakte met zijn rechterhand de beweging van een zwemmende vis.
'Maar maakt u zich maar geen zorgen, meneer,' zei hij, 'u bent van een ander kaliber. En mag dus gerust een dutje doen. Weet u, het klinkt natuurlijk allemaal fantastisch, met die jonge luitjes, maar als u weet dat ik in feite een architect ben die om een min of meer terechte reden veroordeeld is om als melkboer te fungeren, dan zal u wel begrijpen dat het niet allemaal rozengeur en maneschijn is.'
'Iedere medaille heeft een keerzijde,' zei Max.
'Deftig filosofisch standpunt, waar niet veel tegen in te brengen valt,' beaamde de melkboer, 'maar we kunnen niet ontkennen dat de ene keerzijde er al wat onaantrekkelijker uitziet dan de andere. Neem nu bijvoorbeeld… Om maar iemand te noemen: die van mijn vader…'

 

feedback van andere lezers

  • jack
    Back to reality met de melkboer en zn kar. Spijtig dat hij niets straffers vervoert...
    koyaanisqatsi: chocomelk bv?
  • Dora
    Niet meer willen spreken en dan moeten luisteren, om maar iemand te noemen, bladiebla. Zit weer lekker in elkaar. Ik bedenk me steeds: schaapshoeder of schaapsherder
    zelf nooit tot een uitstap in die richting TE zullen wagen?
    koyaanisqatsi: thnks Dame D.
  • Wee
    Die nachtwachter hoef ik dus niet in mijn oor :)
    x
    koyaanisqatsi: Dat dacht ik al. ;-)
  • tessy
    Terug naar de "gewone" wereld :-)
    koyaanisqatsi: wat is gewoon (natuurlijk)?
Er zijn 3 bezoekers online, waarvan 0 leden: .