writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Pruisisch Blauw (59)

door koyaanisqatsi

Het was al bijna middag toen de bestelwagen van de melkboer het huis van Pruisisch Blauw bereikte.
Sinds hun vertrek bij de gesloten herberg had de melkboer geen woord meer gezegd. Verzonken in droefenis had hij Max langs moeilijk berijdbare wegen meegezeuld in een zwerftocht waar geen eind aan leek te komen. Gelukkig was Max na enige tijd in slaap gevallen, zodat hij nauwelijks iets van de calvarie had gemerkt en enigszins uitgerust van zijn nachtelijke uitstap van de ontroostbare chauffeur afscheid kon nemen.
Verlangend naar een kopje koffie wilde hij het huis van Pruisisch Blauw binnenstappen toen een oude, kromgebogen man hem staande hield.
'Neem me niet kwalijk, jongeheer, maar zou u me kunnen zeggen of dit het huis is waar ik moet zijn?'
Max deinsde meteen achteruit; de adem van de oude man stonk misselijkmakend naar zwavel.
'In welk huis moet u precies zijn?' vroeg Max, met moeite zijn afkeer verbergend.
De man krabde zich in zijn rimpelige nek en antwoordde: 'Gelooft u mij, als ik u zeg dat ik het wist, tot ik hier op de hoek aankwam?'
Max deinsde opnieuw achteruit en antwoordde: 'Waarom zou ik u niet geloven? Vergeetachtigheid is des mensen…'
'Ja, dat klopt,' giechelde man, zichtbaar opgelucht omdat hij geloofd werd, 'maar het is toch onwaarschijnlijk dat mij zo iets overkomt. Alchemist zijnde, is verstrooidheid uit den boze.'
'U bent alchemist?'
'Dat moet u toch ruiken?' grijnsde de oude man.
Max haalde de schouders op.
'Ik heb er geen flauw idee van hoe een alchemist moet ruiken. U bent de eerste die ik ontmoet.'
De alchemist sloeg zijn rechtervuist in de palm van zijn linkerhand.
'Nu weet ik het weer! Dit is inderdaad het huis waar ik zijn moest! Bent u hier toevallig ook resident?'
'Tijdelijk,' zuchtte Max, die de bui, van onbepaalde tijd de stank van zwavel te moeten verdragen, al zag hangen.
'Natuurlijk, tijdelijk,' zei de alchemist, die een hand met lange, vergeelde, abnormaal dikke vingernagels uitstak, 'dat spreekt vanzelf.'
Max schudde huiverend de hand, die aanvoelde als warme blubber.
'Neem me niet kwalijk voor mijn rare handjes,' zei de alchemist, half lachend, 'ik vrees dat jaren van experimenteren met chemicaliën zijn tol op meer dan één vlak heeft geëist.'
'Het is u vergeven,' mompelde Max, met in het achterhoofd de gedachte dat hij de alchemist hoogstens nog één keer -bij zijn afscheid?- de hand moest schudden.

 

feedback van andere lezers

  • Dora
    Mooi: van de calvarie had gemerkt. Wat breng je nu weer voor moois je verhaal binnen... Zwavel en rubber en ik zie de nagels ook, een beetje gelig, net te lang..oefoei
    Ik ben nog slap maar lezen verzet de zinnen wel en ik heb weer aangehaakt... met gemak... Of ik straks alle verwikkelingen nog heb onthouden???
    koyaanisqatsi: Thnks Dame D. Ik had in het atheneum een leraar chemie en biologie die precies zulke handen (en nagels) had. Zo zie je maar, een stukje biografie zowaar. :-)
  • greta
    De onsmakelijkheden rijzen de pan uit.
    koyaanisqatsi: :-( :-) :-P
  • Wee
    Ook híj komt mijn oor niet ingefluisterd, haha.
    x
    koyaanisqatsi: :-)
  • jack
    Hoezee, alweer een erg aromatisch personage!!! Je hebt precies iets met vieze geuren!
    koyaanisqatsi: Geuren en kleuren... :-)
  • tessy
    Ik ken ook iemand met zulke nagels, en iemand met zulke stinkende adem maar die is geen alchemist nee gewoon te dik en ...pff wat een verhaal al niet oproept aan herinneringen..bah :-)
    koyaanisqatsi: Tja, de alchemisten zijn dan ook dun gezaaid in dezer dagen... ;-)
Er zijn 7 bezoekers online, waarvan 1 lid: Greta.