writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Pruisisch Blauw (61)

door koyaanisqatsi

Max was er niet meer in geslaagd bij Pruisisch Blauw zijn beklag te doen. Ze had meteen na haar gesprek met de man in de stofjas het huis verlaten en was nog niet teruggekeerd. Even na middernacht had Max het wachten opgegeven en was hij naar bed gegaan.
Op de vlucht voor de alchemist had hij zich teruggetrokken in een kamer op de hoogste verdieping die bekend stond als de ontspanningsruimte. Het was een grote kamer, ontstaan na een verbouwing van drie kleinere kamers, en bevatte enkele eenvoudige fitnesstoestellen, een leeshoek en twee comfortabele ligstoelen.
Omdat de fitnesstoestellen hem niet interesseerden, de leeshoek ongezellig was en de ligstoelen hem lui maakten, zette Max zo goed als nooit een voet in het vertrek. Maar de onrust die de alchemist in zijn hart had gezaaid had een wazig gordijn rond zijn denkvermogen geweven en hem onbewust naar deze kamer, die in zijn ogen synoniem stond voor leegte, geleid.
Was het nog niet erg genoeg dat de oude man naar zwavel stonk? Moest hij Max zonodig ook nog eens met neus op het feit drukken dat hij eigenlijk een gevangene was? En dan was er nog de zwangerschap van Pruisisch Blauw waar hij op gewezen had en die nu, om een onverklaarbare reden, als vervelende bromvlieg, rond Max' hoofd bleef zoemen.
Starend naar het plafond begon Max zich nu af te vragen of hij Pruisisch Blauw niet opnieuw moest interpelleren over zijn situatie. Het kon toch niet mogelijk zijn dat men hem vergeten was; dat zijn naam verzwolgen was in de chaos van een bureaucratie, die met de naïviteit van een kind probeerde een strikte orde te handhaven?
Stel je voor, veronderstelde hij niet zonder angst, dat men mijn zaak, mijn gegevens, mijn dossier of wat het ook moge wezen, is kwijtgespeeld? Dat ik door een blunder van een anonieme bureaucraat of door een ongelukkige samenloop van omstandigheden gedegradeerd ben tot een verloren voorwerp; dat ik niet langer… besta!
Voetstappen op de trappen verdrongen zijn gepieker. In de hoop dat het Pruisisch Blauw was sprong Max snel uit bed om in zeven haasten een broek en een hemd aan te trekken. Toen hij de deur opentrok zag hij een gestalte met een lang gewaad richting keuken schuifelen. Ontgoocheld wilde hij de deur opnieuw sluiten en terug in bed kruipen maar precies op dat ogenblik draaide de gestalte zich om en zag hij dat het een vrouw betrof die een baby in haar armen geklemd hield.
'Zou u me even kunnen helpen?' vroeg ze, zacht maar duidelijk.
'Euh, ja, natuurlijk,' stamelde Max.
Hij trok de deur achter zich dicht en stapte op de vrouw toe die hem bedankte met een serene glimlach.
'U bent pas aangekomen?'
De vrouw knikte en richtte haar ogen op de baby in haar armen die met zijn kleine handjes in het ijle klauwde.
'Wat een prachtig kindje,' zei Max gemeend. Met zijn gezonde kleurtje, stralende oogjes en ontwapenende, brede lach, was de baby inderdaad prachtig.
'Dank u,' zei de vrouw, maar hoewel ze glimlachte klonk er een zekere droefheid doorheen haar stem.
'Kom, laten we naar de keuken gaan,' stelde Max voor.
Tot Max' opluchting was de zwavelstank verdwenen. Vastberaden de alchemist weg te sturen indien hij zich zou laten zien begon hij de ketel met water te vullen.
'Thee?' vroeg hij, 'of verkiest u, ondanks het late uur, een kopje koffie?'
De vrouw kwam op hem toe gestapt en antwoordde: 'Geen van beide, dank u. Als u even mijn kind zou willen vasthouden, dan hebt u meer dan genoeg voor mij gedaan.'
'Natuurlijk,' zei Max, die zonder aarzelen de kraan dichtdraaide en de ketel neerzette.
Voorzichtig overhandigde de vrouw haar baby. Toen het kleine mensje in Max' armen wegzakte huiverde hij van angst het te laten vallen. Maar hoewel hij maar weinig ervaring had met het vasthouden van baby's bleef het kleintje stevig in zijn armen zitten.
De vrouw knoopte haar gewaad, dat met enkele linten werd dichtgehouden, open en legde het dubbelgevouwen over de rugleuning van een keukenstoel. Onder het gewaad bleek ze een zwart kleed te dragen met een lange rits knopen die tot hoog in haar hals reikte.
Terwijl ze Max diep in de ogen keek begon de vrouw de knopen één voor één los te maken tot net onder haar navel. Vervolgens trok ze met haar linkerhand het opengevallen rechterpand tot over haar schouder waardoor er een grote, ronde borst tevoorschijn kwam.
'Geeft u de baby nu maar terug,' zei ze onbewogen, terwijl ze haar armen naar Max uitstrekte.
Max richtte zijn blik naar nergens en overal en gaf het kind terug.
'Dank u,' zei de vrouw daarop, terwijl ze de lachende mond van de baby tegen de druipende tepel van haar borst zette, 'vanaf nu kan ik het wel alleen. Welterusten.'

 

feedback van andere lezers

  • greta
    Kreeg een Rosemary's Baby associatie hier.
    koyaanisqatsi: Wat borstvoeding bij sommige mensen al niet teweegbrengt...
  • Dora
    Ja, wat als men je nummer en je indentiteit is kwijtgeraakt? Ik ken dat, ineens woon ik weer waar ik negen jaar geleden woonde en vertel ze dan maar eens dat je.... ....
    Ik neem aan dat Max daarom ook wel ongezien vanaf de ontspanningsruimte in zijn eigen bed kan belanden? Of ben ik zelf nu de draad verloren?
    koyaanisqatsi: Even na middernacht was Max naar bed gegaan (nadat hij eerder naar de 'ontspanningsruimte' was 'gevlucht'). Dame D is duidelijk nog verdoofd door medicatie. :-)
  • tessy
    Ik dacht dat ze Max ging laten zitten met de baby..
    koyaanisqatsi: Nee, da's in die ene film... Three men and a baby (of iets in die aard)
Er zijn 2 bezoekers online, waarvan 0 leden: .