writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Pruisisch Blauw (64)

door koyaanisqatsi

De brunette was vertrokken, de alchemist liet zich nauwelijks zien, Visuele Pracht trok iedere dag de stad in omdat ze daar 'dingen te regelen had', Pruisisch Blauw ging nog vaak aan het werk en de vrouw met de baby was meestal in één van de ligstoelen in de ontspanningsruimte te vinden. Daardoor had Max het grootste deel van de dag de keuken voor zich alleen, waar hij zich, om de tijd te doden, steeds vaker begon bezig te houden met kokkerellen.
De hapjes die hij klaarmaakte liet hij meestal achter op een dienblad, behalve als de smaak hem niet beviel. Dan kieperde hij ze met tegenzin -omdat hij een hekel had aan eten weggooien-, in de pedaalemmer en hield hij zijn culinair geëxperimenteer voor enkele dagen voor bekeken. Tot de verveling opnieuw al te zeer toesloeg en hij zich aan een nieuwe organoleptische onderneming waagde.
'U had kok moeten worden,' had de alchemist hem, op één van de zeldzame momenten dat hun wegen mekaar kruisten, gezegd, maar Max was er niet verder op ingegaan. Zijn voorkeur om vroeg of laat nog eens schapen te kunnen hoeden haalde het voorlopig van het verlangen naar een nieuwe constante bezigheid, en ook toen Pruisisch Blauw zich een keer positief uitliet over zijn kookkunst veranderde hij niet van gedachten.
Tot Visuele Pracht hem op een ochtend in de keuken op het hart drukte dat hij zijn roeping had gemist.
'Echt waar,' zei ze, stralend als altijd, 'uw hapjes zijn verrukkelijk. Ik durf het nauwelijks toe te geven, maar iedere dag onderweg naar huis kijk ik er naar uit één van uw lekkernijen op de keukentafel aan te treffen. En als er dan een keertje niets te proeven valt, voel ik altijd een prikkel van… Nee, niet van ontgoocheling, maar van een zekere droefheid door me heen gaan.'
'Ach,' reageerde Mac schouderophalend, 'het is maar een spontaan ontstaan liefhebberijtje. Een echte kok zal ik nooit worden; is ook mijn ambitie niet.'
'Maar zou het u niet beter stemmen dagelijks als kok aan de slag te kunnen, in plaats van hier de hele tijd uw geduld op de proef te moeten stellen en in de quasi anonimiteit eten klaar te maken voor een handvol mensen?'
'Hapjes,' verbeterde Max. 'En dat is nog wat anders dan heuse schotels bereiden.'
'In kleinigheden herkent men iemands grootsheid,' merkte Visuele Pracht overtuigd op.
'Hoe dan ook,' zuchtte Max, 'ik heb geen getuigschrift en geen enkele ervaring. Als ik me ergens als kok zou aanbieden zou ik alleen maar weggelachen worden. In het beste geval houden ze me als bordenwasser.'
'Mmm…' Visuele Pracht trok een speels scheef mondje en begon nadenkend met een wijsvinger tegen haar wang te tikken.
Wat bleef ze er toch mooi uitzien, dacht Max, zo mooi dat het onmogelijk is je blik de hele tijd op haar te laten rusten, en met een schok kwam hij tot de vaststelling ze ongetwijfeld voor zowel talloze mannen als vrouwen op meer dan één manier een kwelling moest zijn.
'Daar kan wel iets op gevonden worden,' zei ze plots, niet alsof haar een geniaal idee te binnen was geschoten maar alsof ze een oplossing tevoorschijn haalde die ze, ergens in het achterhoofd, tussen een voorraad oplossingen opgeslagen hield. 'Wacht.'
Ze liep de keuken uit, naar Max veronderstelde naar haar kamer. In afwachting van haar terugkeer schonk Max zich nog een beker koffie uit. Buiten hing een dunne nevel voor de zon die de indruk wekte later op de dag te zullen oplossen om een stralend weertje toe te laten. Maar Max had ondertussen geleerd dat het weer in deze streken het karakter had van een wispelturig kind en dat zijn voorspelling lang niet zeker was.
'Hier,' zei Visuele Pracht terwijl ze enthousiast de keuken kwam binnen gestapt. Ze stak een koperkleurige sigarenkoker naar Max uit waar een sigarenband rond zat met de afbeelding van een engel. 'In dit kokertje zitten twee briefjes. Op het ene staat een adres, het andere is een aanbevelingsbriefje van mijn hand. Honderd procent garanderen dat je wordt aangenomen kan ik niet, maar ik durf te zeggen dat je wel heel veel kans maakt.' Aarzelend nam Max de sigarenkoker in ontvangst. 'Let wel op volgende richtlijnen:' vervolgde Visuele Pracht, nu ongemeen ernstig, 'leer vooraleer je vertrekt het adres van buiten en vernietig nadien het briefje. En de aanbevelingsbrief overhandig je, zonder hem zelf te lezen, in het kokertje; niet opgevouwen of opgerold van uit je hand, maar in het kokertje; goed onthouden!'
Max knikte, moest even slikken omwille van de waarschuwende toon die achter Visuele Prachts woorden verscholen lag en vroeg: 'Wanneer zou ik me het best aanbieden?'
'Vanavond,' antwoordde Visuele Pracht zonder de minste aarzeling. 'Vanavond…'

 

feedback van andere lezers

  • Dora
    'Zo is het maar net:
    In kleinigheden herkent men iemands grootsheid,' merkte Visuele Pracht overtuigd op en zette er meteem haast achter. Die Max toch...
    koyaanisqatsi: ...verborgen talent als chef-kok. Straks verschijnt hij nog in één van die honderdduizend kookprogramma's op tv... :-)
  • greta
    Geheimzinnige aanbeveling in een sigarenkoker met een band waarop een engel. Sigarenbandjes hadden voor mij vroeger ook zo'n speciaal gevoel van waarde, en de lichte geur van tabak was alsof ik iets rook wat verboden was.
    Er heerst relatieve overdag rust in huize PB. Waar gaat dat heen?
    koyaanisqatsi: Godzijdank verwijst u niet naar de sigarenkoker als fallussymbool... :-D
  • tessy
    Je bent toch niet bezig de memoires van Peter Goossens hier neer te zetten ?
    koyaanisqatsi: Peter wie? Nee, geen memoires. Zelfs niet die van mezelf (stel je dat voor) En zeer hartelijk dank voor het lezen Tessy!
Er zijn 6 bezoekers online, waarvan 0 leden: .