writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Pruisisch Blauw (65)

door koyaanisqatsi

Was Max bij het overhandigen van de sigarenkoker nauwelijks enthousiast geweest dan was hij naarmate de dag vorderde steeds meer gaan uitkijken naar deze nieuwe, hem uit onverwachte hoek aangeboden mogelijkheid op een zinvolle bezigheid.
Speciaal voor Visuele Pracht had hij een nieuw recept uitgeprobeerd dat ondanks een weinig orthodoxe samenstelling van uiteenlopende ingrediŽnten tot een verrassend smakelijk resultaat had geleid. Een nieuwe, in de namiddag gearriveerde gast -een jonge kerel die eruitzag als een rugzaktoerist- had als dankbaar proefkonijn zodanig de loftrompet over het gerecht gestoken dat Max er door in lachen was uitgebarsten.
'Ja, ik weet het,' had de jonge kerel sip gestameld, 'ik ben maar een derderangspoŽet, maar door een onweerstaanbare drang kan ik het dichten niet laten.'
Max had hem een troostend schouderklopje gegeven en op het hart gedrukt dat zijn reactie niet honend bedoeld was maar werd ingegeven door een gevoel van ongemak om zoveel eer.
'U moet een echte chef zijn,' had de jongeman zich daarop, nauwelijks getroost, laten ontvallen. 'Hoe zalig moet het gevoel niet zijn ergens in uit te blinken.'
'In alle eerlijkheid,' had Max weerlegd, 'ik ga toevallig vanavond voor het eerst mijn kans wagen om als kok te werken.'
De jongeman had ongelovig het hoofd geschud, nog enkele van Max' hapjes naar binnen gewerkt en zich vervolgens op zijn kamer teruggetrokken.
Rond de klok van acht verliet Max dan eindelijk het huis. Met het adres goed in zijn hoofd geprent probeerde hij een liftje te versieren maar tot zijn grote verbazing weigerde iedereen hem mee te nemen van zodra hij zijn bestemming had genoemd. Opvallend was ook dat geen van de chauffeurs zich er met het uitvlucht het adres niet te kennen vanaf maakte. Allemaal lieten ze hem onverbloemd verstaan zich niet in de betreffende buurt te wagen, maar aangezien Visuele Pracht hem het adres had bezorgd geloofde Max geen snars van hun beweringen. Hij weet hun weigerachtigheid aan een te grote afwijking van hun geplande parcours, waarbij hij er domweg aan voorbijging dat de meesten hem in dat geval toch ergens in de buurt van zijn bestemming hadden kunnen afzetten.
Toen hij, na bijna een uur proberen, toch een lift aangeboden kreeg voelde hij zich dan ook alleen maar gesterkt in zijn vermoeden en beschouwde hij de resem weigeringen, waar misschien wel een waarschuwing aan zijn adres in verweven had gelegen, nog slechts als puur toeval.
De bereidwillige chauffeur, eigenaar van een rammelige pick-up, was een zwijgzaam man, mager, verschrompeld als het ware, met zodanig benige handen dat het wel leek alsof er een skelet het stuur beroerde.
Max moest toegeven dat de man hem allesbehalve op zijn gemak stelde, dat er ondanks zijn breekbare figuur een overweldigende dreiging van hem uitging die in de eerste plaats gevoed werd door zijn stilzwijgen, alsof dit betekende dat in zijn hoofd weerzinwekkende plannen aan de kook werden gebracht.
'Weet u,' probeerde hij daarom een geruststellende dialoog op gang te krijgen, 'dat ik het bijna had opgegeven om een lift te krijgen. Niemand wilde me nog meenemen van zodra ik mijn bestemming had genoemd.'
'MmmÖ'
'Ja, vreemd,' stamelde Max, 'ik heb al vaak gelift, en dat ging altijd zonder problemen, maar dit keerÖ Ach, het zal wel toeval geweest zijn, denkt u niet?'
De chauffeur blies een keer stevig door zijn neus terwijl zijn ogen gespannen op de rijweg gefixeerd bleven.
Max liet zijn hoop varen. Hij kon maar beter uitkijken naar het einde van de rit dan verdere pogingen ondernemen om deze man door middel van conversatie van zijn spookachtige karakter te verlossen. Buiten was ondertussen de duisternis ingetreden en lichtte de straatverlichting op, die naarmate de rit vorderde schaarser werd. Ook de aard van de straten veranderde langzaam maar zeker, van doodgewoon naar donkere stegen en pleintjes vol zwerfvuil waar duistere figuren rond kuierden of doelloos tegen een gevel of een lantaarnpaal hingen.
Langzaam maar zeker begon Max de weigeringen van de andere chauffeurs te begrijpen en werd het excuus van een mogelijke omweg hoe langer hoe denkbeeldiger. En wanneer hij zo nu en dan een steelse blik op de chauffeur richtte begreep hij des te meer dat alleen lugubere figuren zich in deze richting waagden.
Tegelijkertijd voelde hij zich verscheurd door onbegrip en verwarring. Wat had Visuele Pracht bezielt om hem naar deze achterbuurt te sturen? Wat had hij haar in de weg gelegd, dat ze hem wilde blootstellen aan de gevaren die in dit soorten wijken achter iedere hoek op de loer lagen? Of was zij zo naÔef te denken dat een vreemde hier op enige genade mocht rekenen, terwijl de bewoners zelf al grotendeels loslopend wild voor mekaar waren?
De pick-up begon piepend tot stilstand te komen, tergend langzaam, als een trein die stilaan de buffer van een doodlopend spoor nadert. Max stak met een mengeling van tegenzin en nieuwsgierigheid zijn hoofd uit het raampje en zag voor zijn neus een donker, twee verdiepingen tellend, betonnen gebouw oprijzen. Vanuit de meeste ramen, smal en rechthoekig, scheen licht, maar hier en daar bleef er ook ťťn net zo donker als de avond ondertussen geworden was.
'We zijn er,' bromde de chauffeur.
Nu Max op het punt stond om uit te stappen sloeg de schrik hem pas goed om het hart. Straks, misschien zelfs nog veel sneller dan hem lief was, moest hij weer uit deze buurt zien te geraken en hoe hij dat zonder kleerscheuren voor mekaar moest krijgen was een volkomen raadsel.
'U moet uitstappen,' maande de chauffeur Max tot spoed aan. 'Ik heb nog een hele tocht voor de boeg.'
Heel even speelde Max met de dwaze gedachte de man te vragen of hij mee verder mocht rijden, maar vermits die mogelijkheid hem alleen maar naar een nog vagere bestemming zou leiden zag hij van het voornemen af en stapte hij met knikkende knieŽn uit de pick-up.

 

feedback van andere lezers

  • greta
    Spannend!
    koyaanisqatsi: en straks doen ze het licht nog uit ook!!!
  • Dora
    Opvallend was ook dat geen van de chauffeurs zich er met het uitvlucht het adres niet te kennen vanaf maakte maar dat ze hem Oef, deze zin is wel erg lang, twee keer maar...beetje onoverzichtelijk dus ik knutsel er even mee:
    allemaal onverbloemd lieten verstaan zich niet in de betreffende buurt te wagen. Aangezien Visuele Pracht hem het adres had bezorgd geloofde HIJ geen snars van hun beweringen. Hun weigerachtigheid weet hij aan een te grote afwijking van hun geplande parcours -waarbij hij er domweg aan voorbijging dat de meesten hem in dat geval toch ergens in de buurt van zijn bestemming hadden kunnen afzetten.

    koyaanisqatsi: Ja, ik zat er ook mee te worstelen. (wordt nog aan gewerkt) :-)
  • tessy
    Ik ben verslingerd aan dit verhaal :-))
    koyaanisqatsi: Dat gaat geld kosten! ;-)
Er zijn 4 bezoekers online, waarvan 0 leden: .