writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Pruisisch Blauw (68)

door koyaanisqatsi

Vier uur later daalde Max afgepeigerd de trap naar het gelijkvloers af. Het buiten al dan niet op de loer liggende gevaar was volkomen uit zijn gedachten gebannen die nu werden in beslag genomen door zijn ervaringen boven en het verlangen naar een bad en een bed.
De twee corpulente zwarte mannen stonden nog steeds bij de deur. Ze leunden tegen de muur, met hun handen verveeld in hun broekzakken, en neurieden zonder enige passie een negro spiritual.
'Heren,' zei Max, terwijl hij bij wijze van afscheidsgroet als een dronkeman met zijn rechter wijs- en middenvinger tegen zijn wenkbrauw hield, 'ik ga. Nog een goeie avond; of beter gezegd: nog een goeie nacht.'
'Uw vervoer staat al klaar,' zei n van de corpulente mannen.
'Mijn vervoer?'
De andere corpulente man knikte, duwde zich met zijn achterste van de muur af en zei: 'Ja, u dacht toch niet te voet naar huis te gaan? Of wel soms?'
Pas toen werd Max zich ten volle bewust van de omvang van zijn vermoeidheid.
Hoe kon ik dat vergeten, vroeg hij zichzelf af. Ik was zowaar bijna mijn ongeluk ingestapt.
De eerste corpulente man trok de deur open en maakte een galant handgebaar.
'Alsjeblief, meneer,' zei hij, 'ook u nog een goeie nacht.'
Max knikte nog gauw en stapte de straat op. Voor de deur stond een witte koets, getrokken door twee Arabische volbloeden. Op de bok zat een voorovergebogen figuur in een paarse kapmantel, met de kap zo diep naar voor getrokken dat het gelaat onzichtbaar was. Max stapte op de koets toe, dacht dat de koetsier sliep en hoopte hem met een schrapend keelgeluid wakker te krijgen. Maar nog voor hij een klank had uitgestoten rechtte de figuur zijn rug en gooiden twee fijne handen de kap naar achteren.
'Visuele Pracht?!'
'Wie anders?' lachte Visuele Pracht. Ze gooide haar hoofd heen en weer, waardoor haar haren als draden van zijde heen en weer zweefden en sloeg met haar rechterhand op de bok.
'Kom naast me zitten,' zei ze, 'dan breng ik je naar huis.'
Max had zich liever achterin het rijtuig gezet, zodat hij tenminste zijn benen had kunnen strekken, maar hij kon de uitnodiging onmogelijk weigeren en kroop moeizaam op de bok.
'Klaar?'
Max knikte, waarop Visuele Pracht een klakkend geluid maakte om de paarden in beweging te zetten.
'Hoe was het?' vroeg ze al meteen.
Max streek met zijn linkerhand over zijn gezicht, slaakte een diepe zucht en zei: 'Ik wil niet ondankbaar zijn, Visuele Pracht, maar daar ga ik niet meer werken.'
'Oh,' lachte Visuele Pracht, 'maar dat was ook niet de bedoeling. En avondje volstond.'
'Dat begrijp ik niet,' zei Max. Hij werd gewaar dat hij zonder erg zijn dijbeen tegen dat van Visuele Pracht had aangedrukt en schoof geschrokken een beetje op.
'Het is geen plek voor u,' zei Visuele Pracht opeens ernstig.
'Bent u daar pas nu achtergekomen?' vroeg Max, enigszins beschaamd omdat hij vreesde dat Visuele Pracht hem te zwak voor het harde labeur van een kok vond.
'Nee hoor,' antwoordde Visuele Pracht, nu weer luchtig, 'maar ik dacht dat u deze ervaring wel zou waarderen.'
Max begon nadenkend voor zich uit te staren. Visuele Pracht had gelijk: hij was gekraakt, kon nog nauwelijks zijn ene been voor zijn andere zetten, maar de afgelopen vier uren waren beslist alles behalve saai geweest.

 

feedback van andere lezers

  • Wee
    Wat jammer dat niet meer mensen je gelezen hebben.
    Ze weten niet wat ze missen!

    Ik wens je een goede tijd in Afrika, en wacht graag op
    nieuwe schrijfels van je!.
    x
    koyaanisqatsi: Hartelijk dank. Tja, ik ben heel slechts in Public Relations... Vandaar misschien...
  • tessy
    Maar gaat hij dan in zijn onderbroek huiswaarts of heeft hij zich terug aangekleed?

    koyaanisqatsi: Zijn religieuze overtuiging in gedachten houdend...
  • Dora
    Spijkers op het lage water van weer eens een prachtige wending Koyaangatsi sanni, maar hij kon DE uitnodiging onmogelijk weigeren en (de) kroop moeizaam op de bok.
    Zo'n ervaring moet inderdaad wel indruk achterlaten, leuk dat je ons niet hebt verteld hoe hij daar in zijn onderbroek stond te koken. Nu kan ik er lekker alle details zelf bij bedenken... mmmmhhh
    koyaanisqatsi: de staat van zijn onderboek WIL je niet weten!!!!
Er zijn 3 bezoekers online, waarvan 0 leden: .