writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Pruisisch Blauw (71)

door koyaanisqatsi

'Max? Max?'
'H?'
Het had even geduurd voor Visuele Pracht erin geslaagd was Max uit zijn droomtocht naar het nabije verleden te halen. Ze moest lachen om de versufte snuit waarmee hij haar aankeek, waardoor ze, voor zo ver mogelijk, nog mooier werd dan ze al was.
Het drong tot Max door dat ze ondertussen de achterbuurt achter zich hadden gelaten en zich op een brede boulevard met lange rijen loofbomen en prachtige antieke lantaarns bevonden.
Ondanks het late uur reden er nog tal van koetsen over de boulevard, de meeste met een koetsier op de bok en verliefde koppeltjes op de achterbank van het rijtuig. Ook waren er nog opvallend veel wandelaars, vooral arm in arm lopende stelletjes, die genoten van het door de lantaarns verspreidde, romantische licht waarin de boulevard baadde en die het groen van de loofbomen tegen de zwarte achtergrond van de hemel extra in de verf zette.
'Rijden hier geen auto's?' vroeg Max.
'Nee, hier niet,' antwoordde Visuele Pracht. 'Hier mogen enkel koetsen rijden, en dan nog alleen 's nachts.'
'Waarom?' wilde Max weten. Hij verbaasde zich over zijn plotse, nieuwsgierige bui, die helemaal niet paste bij zijn vermoeidheid.
'Omdat dit de Boulevard der Geheimen is.'
'De Boulevard der Geheimen?'
Ditmaal begon Visuele Pracht mysterieus te glimlachen. Ze mende de paarden naar een strook verharde aarde naast de rijweg en liet ze daar halt houden onder de wijde schaduw van een reusachtige boom. Terwijl ze de knopen van haar kapmantel begon los maken stond ze recht en zei: 'Max, ga wat verderop op de rijweg staan en vergewis je ervan of je me vandaar nog kan zien.'
Zich afvragend wat hier de bedoeling van kon zijn, sprong Max van de bok. Hij liep een paar stappen terug, ging op de rijweg staan en stelde vast dat de koets volledig door de schaduw van de loofboom werd geabsorbeerd.
Verbaasd liep hij terug om Visuele Pracht zijn vaststelling te melden.
'Ga dan nu even op het voetpad staan en doe daar hetzelfde,' zei ze.
Max gehoorzaamde, ook al voelde hij zich een beetje een pion in een waardeloos spelletje.
Het resultaat was niet anders dan op de rijweg: de koets was niet langer te bespeuren, ook al was hij er maar enkele passen van verwijderd.
Is dit misschien een optisch experiment? dacht Max, al kon hij deze veronderstelling nauwelijks geloven. Hij kroop terug op de bok, zuchtte: 'We zijn onzichtbaar,' en wreef zich in de ogen.
'Prima,' zei Visuele Pracht, 'bereid je dan nu maar voor. Want ik ga je een geheim onthullen.'

 

feedback van andere lezers

  • tessy
    Oh een geheim, ik ben dol op geheimen, ga vlug verder lezen
    koyaanisqatsi: Probleem van geheimen is: die vreselijke drang ze met minstens n iemand te willen (moeten?) delen...
  • greta
    Boulevard of Broken Dreams?
    koyaanisqatsi: N... :-)
  • Dora
    kore wa okii kojo desu ne ,
    sorry het stond er achter op internet, maar het zal wel iets goeds betekenen, toch?
    Die boulevard vind ik wel wat hebben ook...
    een visueel spel door en voor Visuele Pracht
    koyaanisqatsi: Het is zo eens wat anders dan Sunset Boulevard, nee? :-)
Er zijn 3 bezoekers online, waarvan 0 leden: .