writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Pruisisch Blauw (73)

door koyaanisqatsi

Was het de tocht die in zijn gezicht blies of het klappende raam? Voor Max was het in alle geval de combinatie van beide die hem uit een verrassend diepe slaap schudde. Verrassend omdat hij, ondanks enig vertrouwen in de alchemist, achtervolgd door het geheim van Visuele Pracht onder de lakens was gekropen.
Hoe kwam het dat het raam en de deur van zijn kamer openstonden? Met enige ongerustheid kroop hij uit bed om zich ervan te vergewissen of er niets van zijn schamele bezittingen verdwenen was. Maar alles lag nog netjes op zijn plaats, onaangeroerd, tenzij door de wind die zich langs het raam de kamer in wurmde en langs de deur een weg naar buiten baande.
Max keek op zijn reiswekkertje. Het was half negen, ochtend dus, het tijdstip waarop de alchemist met zijn bevindingen voor de dag zou komen. Overvallen door een plotse haast kleedde hij zich aan, sloot het raam, controleerde voor alle zekerheid of het wel echt dicht was en begaf zich naar de keuken. Daar zat Visuele Pracht, met de benen over mekaar geslagen, in een zwart, aerodynamisch sportpak, glimlachend van een kop koffie te nippen.
'Als u voor de alchemist komt,' zei ze, net niet giechelend, 'die vogel is gevlogen.'
'Wat?' reageerde Max ongelovig.
'Daar is toch niets wereldschokkends aan,' zei Visuele Pracht droog, 'het is nu eenmaal een komen en gaan in dit huis.'
'Ja, dat weet ik ook wel,' zei Max, 'maar'
'Maar?'
Net op tijd slikte Max zijn woorden in.
'Ik Ik had een afspraak met hem,' flapte hij eruit.
'Is dat wel een goed idee? Met mensen die hier logeren afspraken maken?'
'Blijkbaar niet,' zuchtte Max, zijn ontgoocheling zo goed mogelijk verbergend.
Visuele Pracht stond recht, liep naar het koffiezetapparaat en vroeg: 'Zal ik een kopje koffie voor u inschenken?'
'Graag,' mompelde Max. Hij trok een stoel van onder tafel en ging blazend zitten.
'Hij heeft wel een zootje achtergelaten,' zei Visuele Pracht terwijl ze een kop met koffie vulde.
'Wie?' vroeg Max.
'De alchemist natuurlijk.'
'Een zootje?'
'En nog geen klein beetje,' zei Visuele Pracht terwijl ze hem breed glimlachend zijn koffie aanreikte. 'U moet straks maar eens een kijkje gaan nemen in zijn kamer. De huishoudster zal niet lachen, als ze de troep die hij heeft achtergelaten moet opruimen.'
'Misschien was hij gehaast?'
'Wat daar terug te vinden is, lijkt me niet meteen een teken van een overhaast vertrek,' zei Visuele Pracht. Even tevoren leek ze zich met het verhaal te amuseren, maar nu klonk ze oprecht ernstig, zo ernstig dat Max zich zorgen begon te maken, recht veerde en de keuken uit liep. Hij moest even denken waar de kamer van de alchemist was, herinnerde zich dat deze zich achterin de gang van de eerste verdieping bevond en liep er op een drafje naar toe. Daar aangekomen botste hij bijna op Pruisisch Blauw, die met gekruiste armen tegen de deurstijl leunde en stocijns de puinhoop in de kamer aanschouwde.
'Godallemachtig,' schrok Max.
Pruisisch Blauw draaide zich heel even naar hem toe, keek vervolgens opnieuw recht voor zich uit en stamelde: 'Hij moet waanzinnig geworden zijn...'
Aangezogen door de chaos stapte Max de kamer binnen. Het behang was op verschillende plaats van de muren gescheurd, onder het raam stond een glazen bokaal gevuld met een geelachtig slijm waarin hier en daar bloederige slierten dreven. Op het raam zelf was in dikke zwarte letters een lang Arabisch woord geschreven. Het plafond zat onder dikke zwarte en bruine spatten waarvan noch de aard noch de oorsprong duidelijk was. Op n van de muren was in potlood een naakte vrouw getekend waarvan de borsten en de schaamstreek vervangen waren door een pentagram. De matras was halvelings van het bed gerukt en opengescheurd waardoor de vulling, als uit een buik gerukte ingewanden, naar buiten puilde. Aan het voeteinde van het bed, op de grond, lag een opengeslagen boek. Max bukte zich, raapte het op en las op de linkerbladzijde: Hoofdstuk Elf: Chemische Reacties, veroorzaakt door Beloften.

 

feedback van andere lezers

  • greta
    Getsie, dat is een aardig zootje op de muur daar. Mooi beeld: naakte vrouw met pentagram op borsten en venusheuvel.
    koyaanisqatsi: U toch niet op bepaalde ideen gebracht, hoop ik?
  • tessy
    Ja wadde, wat is er daar gebeurd
    koyaanisqatsi: Slechte behanger langsgeweest?
  • Dora
    Zo h... patsklatsklaboem. Ie-wie-waai-weg
    En dan op het laatst, ja hoor dat elfde hoofdstuk. Ik denk niet dat je de inhoud met ons gaat delen, vrees ik... (grinn de hiha grinnik)
    koyaanisqatsi: euh... :-(
Er zijn 6 bezoekers online, waarvan 0 leden: .