writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Pruisisch Blauw (76)

door koyaanisqatsi

Max was de tel kwijt geraakt, had er geen flauw idee meer van hoe vaak hij zich de vraag had gesteld waar hij in godsnaam mee bezig was.
Het meisje was toch nauwelijks meer dan een kind, iets ouder dan hij haar de eerste keer, toen ze in het gezelschap van een jongen de schapen hoedde, had ingeschat, maar hoe dan ook te jong om 'de nacht in te duiken', zoals ze het had uitgedrukt alsof het de normaalste zaak van de wereld was.
Ze waren de weg overgestoken waar Max meestal op een liftje naar huis wachtte, een straat in gegaan waar geen eind aan leek te komen en afgeslagen in een nauwe steeg die uitkwam op een braakliggend stuk grond, begrensd met droog struikgewas en onkruid, waarop een klein, krakkemikkig houten huis op palen stond.
Het hout kraakte dreigend toen het herderinnetje de trap opliep, wat Max deed aarzelen haar te volgen.
'Kom maar,' zei ze, 'hij houdt het heus wel uit.'
Ze glimlachte geamuseerd om zijn ongerustheid wat Max ervan bewust maakte dat ze nooit eerder enig teken van plezier had getoond.
Bovenaan de trap was een klein balkon met weinig betrouwbaar ogende leuningen. Het herderinnetje had plots een sleutel in de hand, opende de voordeur en ging ervan uit dat Max haar gedwee zou volgen. Maar Max aarzelde, wilde alsnog van gedachten veranderen, het meisje vriendelijk bedanken voor de uitnodiging en naar huis gaan.
'Komt u nog?' vroeg het herderinnetje met haar hoofd naar buiten gestoken. Haar fijne wenkbrauwen hadden zich kromgebogen terwijl ze haar mond scheefgetrokken hield.
'Iků' stamelde Max. Hij hoopte dat het meisje zou aandringen of hem begripvol zou laten gaan, maar ze deed geen van beide en ging zwijgend naar binnen en knipte het licht aan.
Max keek even in het rond. Het maanlicht benadrukte het desolate karakter van de omgeving hetgeen hem met het deprimerende gevoel opzadelde dat alles wat er bestond onder een net zo onvermijdelijke als vanzelfsprekende eenzaamheid gebukt ging. Hij blies door zijn neus, haalde diep adem, blies nogmaals door zijn neus en ging, onbetekenende geluiden mompelend, het huis binnen.
'Ga even zitten,' zei het herderinnetje. Ze stond met haar rug naar hem toegekeerd in de verste hoek van wat de enige kamer van het huis leek te zijn en trok haar bovenkleren uit.
Max overzag de mogelijkheden om zich neer te vleien: een beslapen bed met onfris ruikende lakens, een houten stoel en een klein houten vat waarop een dennengroen rond kussen lag. Hij koos voor de stoel, die al net zo dreigend kraakte als de trap maar evengoed stand hield.
Het herderinnetje opende achterin de kamer een deur waarachter zich, voor zo ver Max kon zien, niets anders dan een toilet, een lavabo en een spiegel bevond.
'Ik ben zo terug,' zei ze zonder zich naar Max om te draaien. Waarna ze de deur achter zich dichtsloeg.

 

feedback van andere lezers

  • tessy
    spannend..
    koyaanisqatsi: ;-)
  • Dora
    Oef oef oef... zonder al te veel woorden of handelingen leer ik Max in vele facetten kennen...intrigerend wel. Alweer onfrisse reuk ook...
    koyaanisqatsi: Ja, die geuren... laten je niet los... :-)
Er zijn 5 bezoekers online, waarvan 0 leden: .