writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Pruisisch Blauw (79)

door koyaanisqatsi

'Wat heeft die tatoeage te betekenen?' vroeg Max, terwijl hij arm in arm met het herderinnetje op de tent toe stapte. 'Is die jongen soms een alchemist?'
'Een wat?' vroeg het herderinnetje terwijl ze Max met gefronste wenkbrauwen aankeek.
'Een alchemist, dat ken je toch wel?' antwoordde Max. 'Hoewel ik me moeilijk kan inbeelden dat men op zo'n jonge leeftijd al alchemist kan zijn.'
'Dat is hij volgens mij ook niet,' zei het herderinnetje, die Max' arm steeds steviger omklemde. 'Maar je weet het nooit zeker. Ik ken hem slechts van hier, net zoals het meisje. We groeten mekaar, praten tijdens de pauze wel eens over de voorstelling maar verder gaat onze relatie niet. Soms heb ik de indruk dat ze me beter willen leren kennen, maar daar heb ik geen behoefte aan. Ik vind ze een beetje vreemd. Ze laten zich regelmatig rare plannen ontvallen waarvan ik achteraf nooit te weten kom of ze al dan niet geheel of gedeeltelijk zijn uitgevoerd. En nu weer die tatoeage…'
Ondertussen hadden ze de ingang van de tent bereikt waar ze werden begroet door twee breed lachende hostesses. De jongedames droegen niets anders dan een rode blazer, zwarte netkousen en zwartgelakte stiletto's, waardoor hun lange, welgevormde benen een formidabele aantrekkingskracht uitoefenden. Ze wensten Max en het herderinnetje een prettige avond en zeiden dat ze konden gaan zitten waar ze maar wilden.
'Moeten we dan niet betalen?' vroeg Max achterdochtig, terwijl ze de tent betraden.
'Dit is geen commerciële bedoening,' mompelde het herderinnetje terwijl ze naar een plekje begon te zoeken. 'Wat zich hier afspeelt is bedoeld voor dit, niet voor iemands portemonnee.' Ze tikte met haar rechterwijsvinger tegen haar rechterslaap en perste haar lippen op mekaar, alsof ze wilde aantonen geconcentreerd de best beschikbare plaatsen te selecteren.
Max begon op zijn beurt in het rond te kijken. Net zoals de tent waren de tribunes van bescheiden afmetingen. Een haastige optelsom van het aantal rijen banken deed hem schatten dat er hoogstens honderd vijftig toeschouwers konden plaatsnemen en dat nog ongeveer één derde van de plaatsen vrij was.
'Wat dacht u van daar, op de derde rij?' wees het herderinnetje.
'Waarom niet,' zei Max, en dus baanden ze zich een weg langs de eerste twee rijen tot aan hun uitgekozen plekje.
Pas toen Max zich had neergezet voelde hij zich wat meer op zijn gemak en schakelde zijn waarnemingsvermogen van het registreren van mogelijk bedreigende situaties over naar het observeren van de omgeving. Er speelde geen muziek in de tent, waardoor het geroezemoes van de toeschouwers de indruk van een drukke bijenkorf wekte. In het midden van de tent hing een reusachtige kroonluchter met tientallen lampjes, voldoende om de tent in een zee van geel licht te laten baden.
Niet meteen de verlichting die men in een circustent zou verwachten, oordeelde Max terwijl hij zijn ogen verder de kost gaf.
Het publiek bestond zo goed als volledig uit jongens en meisjes van de leeftijd van het herderinnetje. Sommigen liepen er erg gewaagd bij -zoals het herderinnetje-, andere iets conventioneler, maar hoe dan ook was het een van veel verbeeldingskracht getuigend, kleurrijk allegaartje.
Eén meisje viel Max in het bijzonder op. Het was het meisje met de pikzwarte huid, slechts gekleed in een tutu, waar hij heel even mee had gedanst tijdens zijn bezoek aan het Firmament. Toen hun blikken mekaar kruisten lachte hij haar toe en stak een hand op, maar precies op dat ogenblik zag hij in dat hij zich vergist had en dat dit meisje forser van postuur was. Ze beantwoordde zijn groet niettemin met een brede glimlach en een hoofdknikje en maakte een gebaar waaruit hij verstond dat ze wilde zeggen later naar hem toe zullen komen.
Toen begonnen de lichten van de kroonluchter kort na elkaar drie keer te knipperen. Gejuich en gefluit was het antwoord van het publiek dat hier en daar ook begon te applaudisseren.
'Het gaat beginnen,' zei het herderinnetje, waarna ze zich tegen Max aandrukte en haar arm opnieuw in de zijne haakte.
Opeens kwam de blonde jongen die hen naar het circus had gebracht van tussen een loshangend pand van het tentzeil tevoorschijn. Hij liep met een houten krat in zijn handen naar het midden van de piste, groette het publiek met een lichte hoofdbuiging en zette de krat neer. Opnieuw werd er gejuicht, gefloten en geapplaudiseerd, tot de jongen met opgeheven hand om stilte vroeg en de tent zich vulde met een buitenaardse geluidloosheid.

 

feedback van andere lezers

  • greta
    Daar is ze weer, het zwarte meisje uit het firmament, gekleed in haar tutu. Waarom is ze forser geworden, of heeft Max inderdaad de verkeerde voor zich?
    Ik ruik de geuren van het circus. Mooi deel.
    koyaanisqatsi: Even geduld...
  • Dora
    Komt dat zien komt dat zien...Ik zou er ook wel naar toe willen...
    koyaanisqatsi: kan ik me inbeelden... en het is nog gratis ook!
Er zijn 4 bezoekers online, waarvan 0 leden: .