writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Pruisisch Blauw (81)

door koyaanisqatsi

Het verhaal van de oude Ousmane, het lied waarmee Allassane, de griot, zijn publiek tot een muisstille menigte had gehypnotiseerd, maakte van de pauze een geanimeerde onderbreking.
Als Max het herderinnetje mocht geloven was het uniek dat zowat alle aanwezigen het optreden wisten te waarderen. Het lied, een treurzang van een oude, rijke man die halsoverkop verliefd wordt op een piepjong weesmeisje, haar huwt, alles geeft wat haar behaagt zonder ook maar iets in de plaats te verlangen behalve huwelijkstrouw, om vervolgens op vernederende wijze met haar bedrog geconfronteerd te worden, had niemand onberoerd gelaten. De dwaasheid van de oude man kende in eenieders oog genade, vooral omwille van het feit dat hij zich niet aan het meisje had opgedrongen, ook al droomde hij vanzelfsprekend iedere dag van weinig anders dan haar lichamelijke overgave. Zelfs zijn naïviteit, blind te zijn voor de menselijke noden van zijn jonge bruid, werd hem niet verweten maar eerder als goedgelovigheid aangewreven. Over het meisje zelf daarentegen waren de meningen verdeeld. Sommigen hadden vanuit haar benarde situatie begrip voor haar toestemming met het huwelijk, anderen kenden geen genade en noemde haar een schandelijke bedriegster; een kleine minderheid, waaronder Max, zocht zijn oordeel ergens in het midden.
De onderbreking had de tent doen leeglopen. De toeschouwers hadden zich in alle rust naar buiten begeven om keurig aan te schuiven aan enkele inderhaast opgetrokken kraampjes waar snacks en drankjes werden verkocht. Max en het herderinnetje hadden besloten zich een beetje af te zonderen en hadden zich, nadat ze een drankje hadden gekocht, wat verder van de tent verwijderd.
'Kom je hier vaak?' vroeg Max, duidelijk in schik met het verrassende verloop van de nacht.
Het herderinnetje knikte, nipte van haar drankje en zei: 'Ik kom zo goed als naar iedere voorstelling; bijna iedere week dus. De tent reist rond, zeven dagen op zeven, en elke week wijzigt het programma. Het orakel, de zeer oude vrouw die vorige week optrad, was ook een spektakelstuk. Tussen haar transcendente bevliegingen in danste ze, met een ongemene souplesse. Sommigen noemden haar een valse heks, een jonge vrouw die zich vermomd had als oudje, maar dat is larie. Deze voorstellingen zijn onderworpen aan strenge criteria en iedereen die in de ring verschijnt moet aan een hele reeks voorwaarden voldoen. Dus…'
Terwijl het herderinnetje haar uitleg deed had Max het meisje met de gitzwarte huid opgemerkt. Ze bevond zich naast één van de kraampjes, in het gezelschap van een slungelachtige jongen, gekleed in een namaak tijgervacht, die haar duidelijk amuseerde aangezien ze onophoudend gegiechelde. Toen ze in de gaten kreeg dat Max haar observeerde begon ze verlegen te glimlachen en gaf ze de jongen met een flauw slaand handje te verstaan dat hij moest ophouden haar aan het lachen te brengen. De jongen gehoorzaamde onmiddellijk, waarop haar gezicht één en al ernst werd en ze Max met enkele gebaren en grimassen duidelijk maakte dat ze hem na de voorstelling zou opzoeken.
'Kent u dat meisje?' vroeg het herderinnetje.
'Euh, ja, nee,' antwoordde Max in alle eerlijkheid. 'Ik dacht haar te kennen maar ik vergis me.'
'Hoe dan ook,' zei het herderinnetje droogweg, 'na de voorstelling kan je het best met haar meegaan.'
'Hoezo?' vroeg Max verbaasd.
'Ik weet het niet,' antwoordde het herderinnetje schouderophalend, 'ik voel gewoon dat het zo moet zijn.'
'Maar…'
Het geluid van een hoorn deed Max verstommen. Het was de blonde jongen, die bij de ingang van de tent stond, en op een grote, houten hoorn blies. In ene oogwenk begaf iedereen zich opnieuw richting tent, ook het herderinnetje, dat Max wenkte en zei: 'Waar wacht je nog op? Het gaat zo meteen weer beginnen…'

 

feedback van andere lezers

  • greta
    Het wordt alsmaar mooier in dat circus. K. ben je zelf een circusfan?
    koyaanisqatsi: Hangt van het circus af. Het circus van het leven is in alle geval interessant. (Vroeg Augustus aan Livia niet op zijn sterfbed: 'Heb ik mijn rol goed gespeeld in het circus dat het leven is?'
  • Dora
    Ik vind dit zeer sterke stukken. Genietuhhuhuh
    Mooie discussie punt ook en dan in die prachtig omgeving...
    Ik voel dat het goed is... niet iedereen durft zo te leven.
    koyaanisqatsi: Zo zie je maar, een oubollige circustent doet het nog steeds...
Er zijn 5 bezoekers online, waarvan 0 leden: .