writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Pruisisch Blauw (85)

door koyaanisqatsi

Na een heel eind over het verlichte pad te hebben gelopen kondigde zich in de verte een onzekere duisternis aan. Het pad liep verder, maar er waren geen lantaarns meer, wat bij Max de vraag opriep hoe ze daarginds de weg in het donker konden voortzetten zonder bij wijze van spreken hun benen te breken. Maar toen ze op het punt stonden het zwarte gat in te lopen rees aan de linkerkant van het pad, tussen enkele bomen en hoog struikgewas, een klein houten huis op waarvan de voordeur uitnodigend op een brede kier stond.
Het gitzwarte meisje aarzelde geen seconde en liep het huisje binnen, ogenschijnlijk zonder zich nog om haar metgezel te bekommeren. Max, zoals altijd op zijn hoede, bleef met een mengeling van ongerustheid en hoop op een rimpelloze voortzetting van zijn nachtelijke tocht op enige afstand staan, tot het meisje even later met een lantaarn in de hand terug naar buiten kwam.
'Raad eens wat dit huisje is?' vroeg ze, breed lachend alsof ze een lachwekkend antwoord van Max verwachte.
'Ik weet het niet; een boswachtershuisje misschien?'
'Dat hebt u goed geraden,' knikte ze. 'Alleen is er al lange tijd geen boswachter meer. Er was er één, het te zeggen: er zijn er al veel geweest, maar ik heb er maar één gekend. Een heel vreemd type, mysterieus, kabouterachtig bijna -al was hij daar te groot van postuur voor. Soms zat hij in dat huis, in een hoek tegen zichzelf te mompelen over oorlogen en revoltes, maar met zodanige zinswendingen dat men er geen touw aan kon vastknopen. Hij was heel harig, liep als het warm was altijd in ontbloot bovenlijf rond, wat hem de weinig vleiende bijnaam 'De Bosaap' opleverde, maar hij gedroeg zich wel beleefd, tegen iedereen behalve diegenen die geen respect toonden voor de natuur. Er doen geruchten de ronde dat hij stropers, sluikstorters en vandalen gevangen nam, uitkleedde, vastbond tussen twee bomen, afranselde met twijgen en vervolgens poedelnaakt terug de bewoonde wereld injoeg, maar er is niemand meer die dat kan bevestigen of ontkennen. Soms vind ik het heel jammer dat ik hem niet beter heb gekend; niet intiemer heb gekend, want hij stond bekend als een… Maar ach, ik wijk helemaal af. Kom, laten we maar verder gaan. Want als u nog een verkwikkende duik wil nemen, moeten we niet te veel treuzelen.'
Met haar rechterarm in Max' linker gehaakt en de lantaarn in haar rechterhand leidde het gitzwarte meisje Max de duisternis binnen. Langs weerszijden van het pad lichtte een dicht, de zware lucht van vochtige aarde uitademend, bos op.
'Weet u waar u zich nu in bevindt?' vroeg het meisje nadat ze enkele meters gevorderd waren.
'In een bos,' mompelde Max, 'maar dat is natuurlijk niet het antwoord waar u op zat te wachten.'
'Nee, dat is waar,' grinnikte het meisje. 'Het is trouwens geen bos, het is een aaneenschakeling van bossen; de Eeuwig Zingende Bossen.'
'De Eeuwig Zingende Bossen?'
'Klinkt mooi, nietwaar? En het is de waarheid. Luister maar…'
Het gitzwarte meisje hield halt, liet voor de zoveelste keer Max' arm los, sloot de ogen en legde een vinger op haar lippen.
Een fractie van een seconde heerste er een diepe stilte, die doorbroken werd door een gezoem van insecten. Ruisende bladeren verdreven het gezoem, werden op hun beurt onderbroken door de roep van een uil, die op zijn beurt overstemd werd door het gehuil van een wolf. Daarop keerde het gezoem weer, dat ditmaal overging in gegons, gevolgd door getsjirp, het gefladder van vleugels en het burlen van een bronstig hert. Toen stak er een wind op die fluitend langs de bomen joeg en oploste in het gekraak van takken. Met de roep van een buizerd die hierop volgde leek het alsof Max werd wakker geschud uit een eeuwenlange slaap. Nooit eerder was hij zich bewust geweest van deze eenvoudige rijkdom, een concert van natuurlijke geluiden, niet georkestreerd door menselijk handelen maar ontstaan vanuit een betoverende vanzelfsprekendheid.
Ontroerd keek hij het gitzwarte meisje aan, dat instinctief haar ogen opende en een blik op hem afstuurde waaruit een onvoorwaardelijke liefde stroomde voor de ervaring die zij samen deelden.

 

feedback van andere lezers

  • Wee
    Ben tot hier gekomen, en heb je ademloos gelezen.
    Schítterend!
    (Ik bewaar nog iets voor morgen :))
    x
    koyaanisqatsi: Da's stevig gelezen, moet ik zeggen. :-) Nogmaals, hartelijk dank.
  • greta
    Dit gaat verder dan romantiek. Je bouwt iets van erotische spanning in, zie ik dat goed?

    koyaanisqatsi: Een onschuldig boswandelingetje?? :-p
  • Dora
    Ja mooi... mooi, het wachten waard.
    koyaanisqatsi: En nou word ik ziek... in bed met GRIEP... :-(
  • RudolfPaul
    Boeiend.
    "...leidde het gitzwarte meisje Max het duisternis binnen."
    het duisternis of de duisternis?
    koyaanisqatsi: zal wel DE zijn, vrees ik... gauw verbeteren thnks!
Er zijn 3 bezoekers online, waarvan 0 leden: .