writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Pruisisch Blauw (86)

door koyaanisqatsi

'U bent nu doordrongen van het besef dat wij, mensen, niet het alleenrecht op het bestaan hebben, is het niet?' vroeg het meisje. Haar stem klonk zo zacht dat ze Max' oren wel leek te strelen
Max knikte en antwoordde, haast euforisch door hetgeen hem zonet was geopenbaard: 'En ik heb geen verkwikkende duik meer nodig. Laten we gewoon verder wandelen.'
'Zoals u wilt,' zei het meisje terwijl ze haar arm weer aanreikte, 'maar ik zal u hoe dan ook de plek tonen waar men zich kan baden. Moest u dan alsnog van gedachten veranderen dan kan u nog steeds een plons nemen.'
Door hun voetstappen werd het gezang van de bossen opnieuw naar de achtergrond verdrongen. Max merkte ook op dat het kleed van het gitzwarte meisje bij de minste beweging een zacht geruis maakte en dat het meisjes zelf een verleidelijk parfum droeg, al was verleidelijk misschien niet de juiste omschrijving aangezien de geur hem niet opwond maar eerder verliefd maakte op de toestand waarin hij zich bevond.
'Wat jammer,' mijmerde hij, 'dat onze voetstappen en onze stemmen de prachtige geluiden storen.'
'Ze horen erbij,' lachte het meisje zachtjes 'daar valt niets aan te doen; iedere actie brengt een reactie teweeg.'
Even later week het meisje van het pad af door links ervan een tamelijk steile helling op te gaan. Toen ze bovenop de helling aankwamen hield ze de lantaarn voor zich uit, wees naar beneden en zei: 'Kijk, dat is de Poel van Zuiverheden, zo genoemd omdat hij dankzij door zijn specifieke plantengroei gegenereerde processen ongemeen zuiver blijft.'
Voor hem in de diepte, in het zwakke schijnsel van de lantaarn, ontwaarde Max weinig meer dan een grote, zwarte plas, in de vorm van een halve maan omringd door riet en aan de andere kant omsloten door enkele grote rotsblokken, waarvan hij veronderstelde dat ze waren afgebrokkeld van een aangrenzende rotswand.
'Laten we maar verder gaan,' zei Max, 'ik hoef echt geen duik meer te nemen.'
'Mij goed,' zei het meisjes, waarop ze de helling opnieuw afdaalden en hun weg vervolgend, verder de Eeuwig Zingende Bossen in.

 

feedback van andere lezers

  • Dora
    Max zintuigen zijn wakker! Hoera in de gloria.
    Heb jij de griep inmiddels overwonnen?
    koyaanisqatsi: ben net treug bij de levenden... En nu kan ik hier bergen lectuur gaan inhalen...
Er zijn 3 bezoekers online, waarvan 0 leden: .