writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Pruisisch Blauw (88)

door koyaanisqatsi

'Ik veronderstel dat u één of andere autoriteit vertegenwoordigt?' vroeg Max terwijl hij de mannen voorging op de trap.
'Dat spreekt vanzelf,' antwoordde de tweede man, 'we zouden ons in het andere geval toch wel grenzeloos belachelijk maken, nietwaar?'
Instinctief begaf Max zich naar de keuken waar hij Visuele Pracht aantrof, ineengedoken op een stoel en in tranen
'Wat scheelt er?' vroeg hij geschokt.
Ondanks haar betraande ogen bleef Visuele Pracht er adembenemend uitzien. Ze duwde een haarlok uit haar gezicht, depte een witte zakdoek tegen haar neus en wees naar de twee mannen die achter Max in de deuropening bleven staan. Max draaide zich boos naar hen om en werd nog nijdiger toen hij vaststelde dat ze beiden een brede grijns van leedvermaak op hun gezicht hadden.
'U moet niet zo verontwaardigd naar ons kijken,' zei de eerste man, 'wij zijn niet verantwoordelijk voor al dat verdriet.'
'Nee,' viel de tweede man zijn kompaan bij, 'de schuld ligt volkomen bij de huilebalk zelf.'
Max keerde zich terug naar Visuele Pracht, die beschaamd van hem wegkeek en harder begon te snikken.
'We kunnen maar beter met de deur in huis vallen,' zuchtte de eerste man terwijl hij een stap naar voor deed, 'heeft Visuele Pracht u een geheim geopenbaard of niet?'
Max voelde een koude rilling langs zijn rug lopen. Visuele Pracht richtte aarzelend haar blik op hem en wauwelde: 'Het heeft geen zin te ontkennen, Max. Ik ben verraden. Iemand heeft ons onder de boom op de Boulevard der Geheimen bezig gezien en me gerapporteerd.'
'Op de Boulevard der Geheimen,' siste Max, 'wel, die blijkt dan wel zijn naam geen eer aan te doen…'
'Kan u ons bevestigen dat Visuele Pracht u een geheim geopenbaard heeft, of niet?' drong de eerste man aan terwijl hij nog een stap verder de keuken in kwam.
'Maakt dat nog wat uit?' gromde Max. In al zijn verwarring merkte hij nu pas dat Visuele Pracht naakt was en waarschijnlijk ineengedoken zat om zoveel mogelijk van haar lichaam aan het oog te onttrekken.
'Als u bevestigt dat Visuele Pracht u een geheim heeft geopenbaard, kunnen wij het dossier afsluiten,' zei de tweede man. 'Doet u dat niet, dan zal Visuele Pracht zich moeten verantwoorden voor de commissie en zal u als getuige worden opgeroepen. U zou ons, u zou iedereen, veel moeite en pijnlijke momenten besparen door hier en nu te bevestigen wat wij al weten.'
'En wat zijn de gevolgen voor Visuele Pracht?' wilde Max weten.
'Als u bevestigt of als u de lippen op elkaar houdt?' vroeg de tweede man.
'In beide gevallen.'
'Zoals reeds gezegd,' zuchtte de eerste man, 'zou u in het eerste geval vooral Visuele Pracht pijnlijke momenten besparen. Voor de rest blijft het verdict hetzelfde.'
'En wat mag dat verdict wel zijn?'.
De eerste man begon zijn vingernagels te keuren en antwoordde laconiek: 'Confiscatie van haar garderobe, waar trouwens al mee begonnen is, zoals u kan zien, een reprimande en een schorsing.'
'Een schorsing?'
'Meer hoeft u niet te weten,' zei de tweede man, 'bevestigt u nu maar wat er niet te ontkennen valt, dan kan iedereen verder met zijn bezigheden.'
Max aarzelde, keek Visuele Pracht vragend aan en schudde onbegrijpend het hoofd.
'Doe maar,' snikte Visuele Pracht, 'het is beter dat we er korte metten mee maken.'
'Goed dan,' zuchtte Max diep, 'maar dan alleen omdat jij het vraagt. Ik bevestig dat Visuele Pracht mij een geheim heeft geopenbaard.'
De eerste man draaide zich hierop naar zijn kompaan, die een instemmend hoofdknikje gaf en op zijn beurt de keuken in kwam.
'Dan zijn we helemaal rond,' zei hij terwijl hij een hand naar Max uitstak.
Max fronste zijn wenkbrauwen en schudde met duidelijke tegenzin de hand.
'U hoort nog van ons,' zei de eerste man daarop tegen Visuele Pracht, waarna hij tegen de rand van zijn hoed tikte en rechtsomkeer maakte.
'En ik neem alvast uw kleren mee,' zei de tweede man, waarop hij een diepe zucht slaakte alsof hem een loodzwaar karwei te beurt was gevallen.

 

feedback van andere lezers

  • Dora
    Goh zeg, een reprimande en in je nakie op een keukenstoeltje moeten zitten, voor een geheim dat... niet eens te zien is geweest. Nou ja zeg wat een moeilijk landje he? Je weet het allemaal wel inspirerend in elkaar te flansen.
    koyaanisqatsi: In principe zou ik zeggen: je hebt gelijk. Maar er is daar al zoveel blootgelopen dat NIET het blootlopen de vervelende zaak is. Mogelijk heeft het geheim MET HET BEDEKTE BLOOT te maken...
Er zijn 5 bezoekers online, waarvan 0 leden: .