writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Pruisisch Blauw (92)

door koyaanisqatsi

Max was de jongeman ieder antwoord schuldig gebleven. Na enkele minuten teneergeslagen naar het tafelblad te hebben gestaard, was hij opgestaan om koffie te zetten. De jongeman had zijn aanbod voor een vers kopje beleefd afgeslagen en de keuken verlaten, naar Max veronderstelde om zich in één van de nu vele vrije kamers van het huis terug te trekken.
Toen de koffie klaar was had hij de kalender van de muur gehaald en met de bladzijde met de aangeduide datum naar boven op tafel gelegd. Vervolgens had hij zich enkele beschuiten met boter gesmeerd en zich aan tafel geïnstalleerd met de bedoeling de keuken niet meer uit te gaan tot Pruisisch Blauw zou verschijnen -hoe laat het ook mocht worden.
En daar zat hij nog steeds, toen de hemel buiten alweer zwart was gekleurd en de wereld zich begon klaar te maken om een zoveelste nacht te omarmen. Ondertussen had hij al meerdere koppen koffie achterovergeslagen en een slaatje gegeten, zonder dat zijn vastberadenheid begon af te brokkelen.
Toen de klok middernacht sloeg kon hij evenwel niet vermijden een vermoeide zucht te slaken. Hij overwoog opnieuw koffie te zetten maar besefte al meer koffie te hebben gedronken dan goed voor hem was en besloot als alternatief een glas leidingwater te drinken.
Hij pakte een glas uit de kast, liet het half vol lopen, dronk het leeg en vulde het opnieuw bij. Toen hij zich van het aanrecht wegdraaide kwam hij oog in oog te staan met Pruisisch Blauw die hem emotieloos aanstaarde. Ze droeg niets anders dan een beha en een slipje van zwart kant en, daarover kon met haar uitpuilende buik niet de minste twijfel meer bestaan, bleek overduidelijk zwanger.
'U wilde wat vragen vannacht?' vroeg ze, tot Max niet onaangename verbazing, uitermate vriendelijk.
'Euh, ja,' stamelde hij, 'het is te zeggen…' Hij stapte op de tafel toe, zette het glas water neer en wees met een trillende wijsvinger naar de omcirkelde dag op de kalender.
Pruisisch Blauw kwam naast hem staan, keek naar de kalender en zei: 'Ja, en?'
'Dat is de dag dat ik me bij u aanbood,' slikte Max.
'Dat zou best kunnen,' antwoordde Pruisisch Blauw.
'Neem me niet kwalijk, maar dat vind ik op minst een beetje vreemd. Nergens op deze kalender is iets aangeduid of opgeschreven, behalve, heel toevallig, op die bewuste dag.'
Pruisisch Blauw glimlachte, legde een hand op haar zwangere buik en zei: 'Toch is het toevallig, want de dag is omcirkeld om een heel andere reden. Een reden die in feite alleen mij aangaat. Ook al betreft het alles behalve een geheim.'
Max schraapte zijn keel. Doordat Pruisisch Blauw een hand op haar buik had gelegd was hij haar halfnaakte, zwangere lichaam met gulzige ogen beginnen aanstaren.
'Neem me niet kwalijk,' verontschuldigde hij zich opnieuw, 'maar zou ik dan misschien die reden mogen kennen?'
Pruisisch Blauw keek hem vragend aan, kneep haar ogen tot nauwe spleetjes en vroeg: 'Bent u er zeker van dat ik u daarmee enige gemoedsrust zou verschaffen?'
'Absoluut,' antwoordde Max, al deed de manier waarom ze haar vraag stelde hem daaraan twijfelen.
'Wel dan,' zei Pruisisch Blauw terwijl ze met haar hand over haar buik begon te wrijven, 'als u het dan toch wil weten: het is de dag van mijn conceptie.'
Max' keel werd kurkdroog, alsof het antwoord van Pruisisch Blauw in een vingerknip al het vocht uit zijn lichaam had gezogen. Hij voelde zich krimpen tot de omvang van een mier, wilde het liefst van al verdwijnen in het niets en werd dan ook een licht gevoel van verlossing gewaar toen hij er alsnog in slaagde een fatsoenlijke volzin uit te kramen.
'Dat is waar ook,' piepte hij, 'ik heb u nog steeds niet gefeliciteerd met uw zwangerschap, wat ik bij deze dan ook alsnog doe, terwijl ik slechts kan hopen dat u me mijn nalatige onbeholpenheid kan vergeven.'
Pruisisch Blauw maakte een smakgeluidje, knikte en zei vergoelijkend: 'Ik heb het dan ook niet van de daken geschreeuwd, of ermee te koop gelopen…'
'Nee,' haalde Max opgelucht adem, 'en ik heb het eerlijk gezegd nog niet zo lang geleden gemerkt. Ik moet zelfs toegeven dat ik me pas van uw toestand bewust werd nadat de alchemist me erop attent had gemaakt.'
'De alchemist?' herhaalde Pruisisch Blauw achterdochtig.
'Ja,' beaamde Max, 'hij had het meteen in de gaten. Hij had nog maar nauwelijks een blik van u opgevangen of hij wist me te vertellen dat u zwanger was.'
Pruisisch Blauw knikte begrijpend.
'Ja, alchemisten…' zuchtte ze. 'Hoe dan ook, u weet nu hoe de vork in de steel zit. Ik heb de dag van mijn conceptie aangeduid om mijn theoretische bevallingsdatum te berekenen.'
Vreemd, dacht Max, dat ze dan ook niet meteen deze laatste datum heeft aangeduid. Maar daarover kon hij zich verder het hoofd niet breken aangezien hem te binnen schoot dat hij niet wist hoe hij precies in het huis van Pruisisch Blauw was aanbeland. Het eerste wat hij zich daarvan herinnerde was dat hij zo goed als naakt in een bed lag en dat nadien zou blijken dat Pruisisch Blauw zelf, ook al zo goed als naakt, enkele kamers verderop lag te slapen. Op de ochtend die volgde op de dag van haar conceptie!

 

feedback van andere lezers

  • Wee
    Ik bewonder de enorme zelfbeheersing van Max.
    Hij moet toch wel ééns knallen? :)
    x
    koyaanisqatsi: Heeft hij wel een andere keus, dan zich te beheersen? ;-)
  • Dora
    WAT??? Oeps toch nou weer. Je brengt wel beroering in de tent met de suggestie... spannend.
    koyaanisqatsi: Suggestie van de dag: soep met balletjes! :-P
Er zijn 3 bezoekers online, waarvan 0 leden: .