writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Pruisisch Blauw (93)

door koyaanisqatsi

De gedachte was te gek om los te lopen. En toch… Waarom had hij zich nooit eerder afgevraagd hoe hij in het huis van Pruisisch Blauw was aanbeland? Het was toch niet normaal je het ene moment aan een balie te bevinden en het volgende wakker te worden in een huis dat eigendom blijkt te zijn van de persoon die zich aan de andere kant van die balie bevond.
Wat was er in hemelsnaam met hem gebeurd op die bewuste dag en de daarop volgende nacht? Het leek allemaal zo ver weg, in een lang vervlogen verleden en dat was misschien maar goed ook, dacht Max, want in het andere geval was hij nu misschien wel gek geworden.
In plaats daarvan begon hij zich voort te slepen als een oude, versleten man, doodvermoeid door eindeloos gepieker of hij Pruisisch Blauw al dan niet de verlossende vraag zou stellen.
Maar stel je voor, dacht hij, dat ik er helemaal naast zit? Hoe volkomen belachelijk zou ik me in dat geval niet maken. En als ik dan toch de vader ben, waarom houdt Pruisisch Blauw dit dan voor mij verborgen? Nee, besloot hij, ik kan maar beter mijn mond houden en afwachten.
Tot overmaat van ramp ging Pruisisch Blauw het huis niet meer uit en begon ze, alsof ze Max zoveel mogelijk met zijn neus in haar zwangerschap wilde wrijven, onveranderd in niets anders dan een slipje en een beha rond te lopen. Met stiekeme blikken probeerde Max het gestage zwellen haar buik te volgen, waarbij het hem ook niet ontging dat haar borsten eveneens langzaam maar zeker in omvang toenamen.
Het kon niet anders dan een kwestie van dagen zijn, veronderstelde hij, voor het kind ter wereld zou komen.
De jongeman met het meisjesachtige gezicht was alweer vertrokken en van Pruisisch Blauw kreeg Max te horen dat Visuele Pracht in vrijwillige ballingschap was gegaan. Naar waar en voor hoe lang, waren vragen waarop hij geen antwoord kreeg.
En toen verscheen er een troubadour op het toneel die zodanig door de toestand van Pruisisch Blauw was gecharmeerd dat hij, tot Max' grote ergernis, van 's ochtends tot 's avonds tokkelend op zijn luit lofzangen bracht aan de vrouw als draagster van nieuw leven. Tot het Max op een avond allemaal teveel werd en hij radeloos te straat op vluchtte.

 

feedback van andere lezers

  • Wee
    Vervolg graag, aub :)
    x
    koyaanisqatsi: komt er zo aan... ;-)
  • Dora
    Stuur die man nou eens naar iemand die hem wat houvast geeft, want het wordt inmiddels een beetje precair, < : )))
    koyaanisqatsi: Makkelijk gezegd, maar geef toe: die man bevindt zich ergens waar het er alles behalve alledaags aan toe gaat...
Er zijn 3 bezoekers online, waarvan 0 leden: .