writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

Pruisisch Blauw (94)

door koyaanisqatsi

Max trok de voordeur achter zich dicht en liep de straat in oostelijk richting uit. Hij had geen enkel doel voor ogen, behalve dat hij weg wilde van het huis waar het gejengel van de troubadour en de kwellende zwangerschap van Pruisisch Blauw hem het leven zuur maakten.
Halverwege stak hij de straat over met de bedoeling een pad in te slaan dat naar een klein park om de hoek leidde. Daar zou Max evenwel nooit aankomen want toen hij op het punt stond om af te slaan werd hij langs achteren gegrepen en in een wurggreep terug de straat in getrokken waar hij vandaan kwam.
'Wat mag dit te betekenen hebben?' vloekte hij, nadat hij zich met de grootste moeite had losgerukt.
Voor hem stond een grote, magere man in een zwart maatpak, met een krijtwit gezicht, uitstekende jukbeenderen en slappe, ingevallen wangen.
'Dat zou ik u moeten vragen,' grijnsde de man een stel gele tanden bloot. 'Waar denkt u nog naar toe te gaan?'
'Geen flauw idee,' snauwde Max, 'als het maar weg is van dat gekkenhuis daar…'
De man trok zijn dunne wenkbrauwen op, draaide zich in de richting van het huis van Pruisisch Blauw, stak een vinger uit en vroeg: 'Bedoelt u dat huis, daar?' Max knikte. 'En waarom zou dat een gekkenhuis zijn?'
'Omdat een kluchtzanger er de godganse dag zit te balken als een oude ezel.'
De man keek Max ongelovig aan, trok zijn mond scheef en zei: 'Een huis waar iemand de hele dag zingt, beantwoordt volgens mij niet aan de definitie van een gekkenhuis. Hoe dan ook, u zal er terug naar toe moeten.'
'Oh ja?' gromde Max, 'en waarom zou ik?'
'Omdat ik een bericht heb voor u.'
De man ging in de binnenzak van zijn vest en haalde een citroengele envelop tevoorschijn. Max, overvallen door een kolossaal gevoel van bevrijding, riep: 'Eindelijk!' en wilde de envelop uit de man zijn hand graaien.
'Niet zo haastig,' grijnsde de man terwijl hij de envelop wegtrok. 'U mag deze brief pas lezen na middernacht.'
'Mij goed,' zuchtte Max, 'ik heb al zo lang geduld moeten oefenen, op een paar uurtjes zal het niet meer aankomen.'
'Zo denk ik er ook over,' beaamde de man. 'Kom, laten we maar teruggaan.'
'Dat kan ik heus wel alleen,' zei Max. 'Geeft u me de envelop maar; u mag erop rekenen dat ik ze niet voor middernacht zal openen.'
'Daar heb ik alle vertrouwen in,' antwoordde de man terwijl hij er stevig de pas in zette. 'Maar ik heb richtlijnen te volgen. En die luiden dat ik u de envelop pas mag overhandigen op de stoep van het huis. Trouwens, ik moet er toch heen, want ik moet de vrouw des huizes meenemen.'
'En waarom, als ik vragen mag?'
'Dat mag u niet,' antwoordde de man uitdrukkelijk. 'Kijk, meneer, ik kan best begrijpen dat u na zo lang hier te hebben moeten verblijven, het fijne van bepaalde zaken wil weten, maar u moet beseffen dat dit begrijpelijke verlangen u het recht niet geeft om verklaringen te eisen van mensen die slechts hun plicht doen.'
'Goed dan,' zei Max, 'zeg me dan waar u haar heen brengt?'
'Wie?'
'Pruisisch Blauw natuurlijk.'
'Bedoelt u: de vrouw des huizes?'
'Ja,' zuchtte Max geďrriteerd.
De man begon onbegrijpend het hoofd te schudden.
'Sprak ik zonet geen klare taal?' vroeg hij. 'Ik moet u ieder antwoord schuldig blijven, punt uit.'
'Luister,' zei Max terwijl hij de man bij de kraag pakte, 'ik heb een goeie reden om te willen weten wat er met Pruisisch Blauw staat te gebeuren, dus denkt u maar niet dat ik me door zo'n typisch ambtenarensmoesje laat inpakken.'
De man begon Max kalmerend op de schouder te kloppen en zei: 'Rustig aan maar, meneer, rustig aan. Als u een goeie reden hebt, kan ik mijn richtlijnen mogelijk iets soepeler interpreteren. Maar dan zal u die reden natuurlijk wel moeten bekend maken.'
Max liet de man los, deed een stapje achteruit, schraapte zijn keel en zei: 'Ik heb een klein vermoeden dat ik de vader van haar kind ben.'
De woorden waren nog maar pas over zijn lippen gerold of hij had er al spijt van. Een vermoeden, een klein vermoeden, meer had hij niet. Als de man zich er nu bij Pruisisch Blauw over ging verwissen of daar enige grond van waarheid in zat…
'Een vermoeden, tja, daar kan het twee kanten mee uit.' De man begon nadenkend over zijn benige kin te wrijven, keek Max taxerend aan, richtte vervolgens zijn blik op de tippen van zijn schoenen en mompelde: 'Stel u voor dat u zich vergist, meneer, wat een modderfiguur zou u wel niet slaan? Als u de vader was, zou de dame in kwestie u hier dan niet van op de hoogte hebben gebracht?'
'Ik weet het niet,' zei Max schouderophalend, 'misschien wil ze het kind alleen grootbrengen. Wie zal het zeggen?'
'Ik in ieder geval niet,' zei de man, waarna hij Max zijn envelop overhandigde, want ondertussen waren ze bij het huis van Pruisisch Blauw aangekomen.

 

feedback van andere lezers

  • Dora
    'Een vermoeden, tja, daar kan het twee kanten mee uit.' Volgens mij verzin jij vast nog wel een paar andere om Max mee aan de haren door het verhaal te slepenhaha,< : )))
    koyaanisqatsi: Oh, ik vind dat ie stilaan genoeg te verduren heeft gehad... :-p
Er zijn 6 bezoekers online, waarvan 0 leden: .