writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

ZAND (3 De Tagelmust)

door koyaanisqatsi

Deze tweede aanrollende golf van geselend zand leek wel een eeuwigheid te duren maar toen hij eindelijk ging liggen gebeurde dat zo plots dat het wel leek alsof hij maar een fractie van een seconde had aangehouden. Hoewel ik zowat letterlijk met mijn kop in het zand stak werd ik onmiddellijk gewaar dat de zon de woestijn heroverd had op de okerkleurige mist en dat storm was voorbijgeraasd. Ik kwam voorzichtig overeind terwijl een heuse vracht van zand en extreem fijn steengruis van mijn lichaam gleed, alsof ik uit mijn graf was opgestaan. Ervan overtuigd dat het kwaadste voorbij was kroop ik moeizaam de diepe glooiing op die ik bij de aanvang van de storm was afgerold. Toen ik eindelijk boven was -ik zakte immers om de haverklap weg in het mulle zand-, bleek ik het slachtoffer van een vreemde vorm van diefstal die ik niet anders dan als gekmakend kan omschrijven. Want wat bleek? De in mijn ogen absolute vanzelfsprekendheid mijn ouders, zusje en de gids terug te zien was me schaamteloos ontvreemd. Er viel in de verste verte geen levende ziel te bespeuren. Het autowrak lag er nog, weliswaar grotendeels gevuld met zand, maar van mijn gezelschap viel geen spoor meer terug te vinden -geen voetstappen, geen verloren kledingstukken, sieraden of wat dan ook.
De schok van de storm spoelde meteen weg, zoals de laatste resten van een zandkasteel door de aanrollende golven van een springvloed worden weggevaagd, en maakte plaats voor de diepe, wanhopige angst die alleen kan ervaren worden door een kind dat brutaal uit de beschermende omgeving van zijn ouders wordt gerukt. Ik begon als een waanzinnige willekeurig te graven, hopend iemand terug te vinden, maar net zozeer verteerd door de angst een levenloos lichaam aan te treffen. Gezien mijn leeftijd was de dood iets van een immense onbekendheid en dus ook onbeschrijfelijk angstaanjagend. Het koudzweet brak me uit terwijl mijn geploeter dunne zandwolken in mijn gezicht sloeg, waardoor ik opnieuw de penetrante smaak van zand proefde. Ik holde van oost naar west en van noord naar zuid, liet me om de haverklap op de knieŽn vallen om te graven en gaf het na enkele seconden op om mijn meelijwekkende zoektocht op een andere plek verder te zetten. En zo ging ik door terwijl dikke tranen over mijn wangen rolden en mijn gehuil de stilte van de woestijn doorbrak, tot ik buiten adem geraakte en noodgedwongen mijn graafwerk staakte.
Hoestend en hijgend sukkelde ik een laatste keer overeind, met een door tranen vertroebelde blik op de eindeloosheid van de woestijn gericht. Mijn angst en wanhoop zakten als vermoeide reizigers langs mijn benen de aarde in en maakten plaats voor een volgende cruciale vraag: Hoe moest ik in godsnaam, moederziel alleen, levend uit deze hel geraken?
Het antwoord kwam sneller dan verwacht toen een zware hand zich op mijn rechterschouder legde. Hoop schoot mijn schrik voorbij en aangestoken door de verwachting mijn vader terug te zien draaide ik me met een brede glimlach van opluchting om. De ontgoocheling die zich vervolgens als een hamerslag op mijn hart plantte werd qua omvang alleen maar voorbijgestreefd door mijn angst voor de dreigende figuur die me met doordringende, donkere ogen aankeek. De tagelmust die de rest van het gelaat verborg maakte het alleen maar erger.


 

feedback van andere lezers

  • mephistopheles
    Een flesje evian zou hij in een dergelijke omstandigheid ook wel kunnen gebruiken denk ik
    koyaanisqatsi: Of ne goeie Spa Bruis...
  • greta
    Meeslepend K.
    "Tagelmust" die heb ik gegoogled bij gebrek aan kennis.
    ( hoe is de uitspraak?)
    koyaanisqatsi: uitspraak? zal je aan een Toeareg moeten vragen... :-)
  • Dora
    Hoop schoot ook mijn schrik voorbij
    koyaanisqatsi: opzet geslaagd dus?
  • Hoeselaar
    Ik kan me voorstellen dat zo een avontuur in je achterhoofd zal blijven hangen. Is dat niet pijnlijk zo een zandstorm, het moet toch de blootliggende delen van het lichaam zandstralen, of niet??

    Willy
    koyaanisqatsi: Vandaar dat je je maar beter goed 'inpakt' in de woestijn.
Er zijn 6 bezoekers online, waarvan 0 leden: .