writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

ZAND (11 Soera 18:29)

door koyaanisqatsi

Trillend als een espenblad stapte ik het zwarte gat in, en ik schrok me dan ook een bult toen mijn gezicht in een wollige lap werd gedrukt. Het duurde even voor ik het begrepen had en het zwarte gat herkende als niets anders dan een dik, pikzwart gordijn waarachter me een nieuwe verrassing wachtte. Want daar lag zo opeens, aan mijn voeten, een grote, in een verzengende zon blakende vallei met precies in het midden een nederzetting van kriskras voor, naast en op elkaar gebouwde, kubusvormige huizen.
Het kon niet anders: daar moest mijn eerstvolgende bestemming liggen. Een smal pad kronkelde langs struiken en rotsen naar beneden, dan weer steil, dan weer zacht glooiend. Ervan overtuigd na een korte wandeling de nederzetting te bereiken begon ik aan de afdaling, maar ongeveer halverwege werd me abrupt de weg afgesneden door een ravijn te diep en te breed om getrotseerd te worden.
Daar stond ik, vertwijfeld, met mijn handen in de zij, de kluizenaar ervan verdenkend me voor de gek te hebben gehouden.
"Wil je naar de overkant?" klonk plots een schorre stem achter mijn rug. Ik draaide me om en kwam oog in oog te staan met een in lompen geklede, op een knoestige wandelstok steunende schaapherder. Mijn oog viel op zijn knokige knien, grijs van het vuil en getekend door enkele schrammen.
"Ja, ik ben gevallen!" zei hij grommend, "wat niet zo moeilijk is in dit rotsgebergte! Zeker niet wanneer n van je beesten er weer vandoor is en je erachteraan moet voor een hongerige wolf of een vraatzuchtige beer het te pakken krijgt."
"Dat moet u verzorgen," merkte ik goedbedoeld op.
De schaapherder blies even, draaide zijn hoofd naar links en naar rechts en zei: "Zie jij hier soms een hulppost of een ziekenhuis in de omtrek?"
"Nee," antwoordde ik, "maar je zou toch op z'n minst die wonden kunnen schoonmaken met water."
Ik wees naar de veldfles die op zijn heup bungelde, wat hem deed schrikken alsof er een schorpioen op zijn kleren zat. Hij wierp snel een blik op zijn heup, klopte een paar maal met een vlakke hand op de veldfles en vroeg: "Om dan nadien om te komen van de dorst zeker? Nee, jongen, ik weet het wel, jij bedoelt het goed, maar dit is nu eenmaal het lot van een arme schaapherder: een leven in vuil en eenzaamheid. Maar genoeg gezeurd, jij wil naar de overkant, niet?"
Ik knikte en mompelde: "Graag."
Dan moet je hier het pad verlaten en verder tussen de struiken afdalen in oostelijke richting. Op een duizendtal passen hiervandaan zal je daar een brug vinden. Een brug die zich in lamentabele toestand bevindt, en dan druk ik het nog zachtjes uit. Maar wees niet bang. Ze heet niet voor niets "De Eeuwig Standhoudende Brug". Er valt maar n regel te respecteren: er mag maar n persoon tegelijk overheen. Maakt niet uit of dat een kind of een volwassene is, want de brug heeft een eigenwijs karakter en beschouwt twee personen of meer als fataal overgewicht. Nu, ik zou me daar hoe dan ook geen zorgen over maken. Geen hond maakt gebruik van de brug. De bewoners uit de nederzetting hebben aan deze kant van de ravijn niets te zoeken en het moet al minstens een eeuw geleden zijn dat nog iemand van de andere kant van het rotsgebergte tot hier is gekomen. Dus wat dat laatste betreft, mijn jongen, kan ik je alleen maar feliciteren."
"Maar, wat doet u"
"Hier dan? Een goeie vraag waar ik niet kan of mag antwoorden," onderbrak de schaaphoeder. "Maar nu moet je gaan, want anders ga je te laat in de nederzetting aankomen voor het middaggebed."
"Ik bid niet," antwoorde ik zonder nadenken.
"Nee?" vroeg de schaapherder geschokt.
Ik bevestigde mijn woorden door met het hoofd te schudden, ook al had ik spijt van mijn opmerking, die duidelijk niet in goede aarde was gevallen.
Maar de schaapherder haalde slechts de schouders op, tuurde in de verte en zei: "Tja, de Heilige Koran zegt het zelf: 'Wie het wil, die moet dan geloven, en wie het wil die moet maar ongelovig zijn.' Dus wie ben ik?" Waarop hij me gedag wuifde en nog een voorspoedige reis wenste.

 

feedback van andere lezers

  • Mephistopheles
    pff ze moeten maar leren lezen da
    koyaanisqatsi: zo is het maar. de zogenaamde islamitische wereld zou er helemaal anders uitzien.
  • Dora
    Mooie opzet. Het verhaal blijft boeien en vind het ook fijn af en toe iets van de koran mee te krijgen. Dank je wel.
    koyaanisqatsi: Tja, eigenlijk is het verhaal voor Wilders bedoeld, maar aangezien die net zoals Bin Laden en Co. leesproblemen heeft... ;-)
  • Hoeselaar
    Ik zou voor geen geld over die eeuwig standhoudende brug lopen, wie weet dat ze het bij zou begeven. Volgens de Koran moet je bidden

    Willy
    koyaanisqatsi: :-)
Er zijn 7 bezoekers online, waarvan 0 leden: .