writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

ZAND (12 De Nederzetting)

door koyaanisqatsi

Toen ik de nederzetting bereikte galmde de Adhaan al over de daken. Het leed geen twijfel dat deze plaats een plek van vrome mensen was want nergens viel iemand te bespeuren die zich niet klaarmaakte voor het gebed. In de huizen, onder afdaken, in de schaduw van een zeldzame boom, overal waar ik langs kwam hadden de mensen zich afgesloten van het dagelijkse leven om zich tot het hogere te wenden.
Er stond me weinig anders te doen dan enkele minuten te wachten om voorbijgangers aan te klampen en, in de hoop dat ze me verder op weg konden helpen, hen zo kort mogelijk mijn verhaal te doen.
Ik zette me neer in de schaduw, op de stoep van n van de talloze kubusvormige huizen en snoof de geur op van klei die langs een raamloos venster naar buiten rolde. Nieuwsgierig kwam ik opnieuw overeind om een vluchtige blik naar binnen te werpen. Zo te zien woonde er in het huis een pottenbakker. Behalve een pottenbakkerschijf stond er nog een grote kan met water en een rek gevuld met potten van verschillende grootten en kleuren in de kamer.
"Kan ik je helpen?"
Me betrapt voelend maakte ik een sprongetje opzij. Naast mij stond een magere man in een vlekkerige kaftan. Hij had een somber gelaat met twee diepe, sikkelvormige rimpels in zijn wangen en dik zwart krulhaar dat me aan mijn vriend Ismael deed denken. Instinctief keek ik naar zijn handen, die ruw waren, en zijn vingernagels, waar al te duidelijk restjes van klei onder zaten.
"U moet de pottenbakker zijn," antwoordde ik nogal onnozel.
"Inderdaad," zei de man, "en jij moet de jongen zijn die een nummer zoekt."
"Hoe, hoe weet u dat?" vroeg ik terwijl ik, achterdochtig, een stapje achteruit deed.
"Omdat je komst werd aangekondigd door een boodschapper."
Het antwoord rolde zo zelfzeker over de man zijn tong dat ik niet verder aandrong. Ik legde me erbij neer dat men van mijn komst op de hoogte was, hoe raadselachtig dit ook mocht zijn, en probeerde mijn achterdocht te verdringen door de gedachte dat dit me mogelijk heel wat moeite bespaarde.
"Kom mee," zei de man, terwijl hij me bij de hand pakte, "je moet bij mijn neef zijn."
Gewilliger dan me lief was liet ik me als een kleuter meetronen. Ondertussen was de nederzetting opnieuw tot leven gekomen, hetgeen me heel wat nieuwsgierige blikken opleverde. Zo nu en dan groette de pottenbakker een voorbijganger, waarop deze onveranderd reageerde met de vraag: "Is dat de jongen?"
De pottenbakker bevestigde telkens met een eenvoudige "inderdaad" tot hij me een huis even voorbij een kleine moskee binnen leidde. Alsof hij me opwachtte stond er daar midden in een karig bemeubelde woonkamer een andere man, die de pottenbakker voorstelde als zijn neef. De neef schudde me de hand, stelde zichzelf voor al Yoessoef en bood me aan op een eenvoudig maar mooi gevlochten tapijt te gaan zitten.
"De man die u het nummer moet bezorgen heeft een vertraging opgelopen," zei hij op verontschuldigende toon. "Ik vrees dat u op zijn minst n nacht bij ons zult moeten doorbrengen."
Wat kon ik anders doen dan hiermee instemmen? Ik was volledig overgeleverd aan deze mensen, die me betrouwbaar overkwamen, en had geen enkel alternatief. Ik bedankte Yoessoef voor zijn gastvrijheid en zei hem dat het me speet hem zoveel last te berokkenen. Hij wuifde mijn woorden echter vriendelijk weg en benadrukte dat hij niet alleen zijn plicht deed maar het ook als een eer beschouwde om mij onderdak te verschaffen. Ik had er geen flauw idee van wat daar zo eervol aan was maar veel tijd om daar over na te denken kreeg ik niet. Want plots kwamen er twee jonge vrouwen de kamer binnen van een zodanige schoonheid dat ik met stomheid geslagen werd.

 

feedback van andere lezers

  • Mephistopheles
    ik hoor het al, 't gaat nog plezant worden met die dames
    koyaanisqatsi: dat dacht ik ook...
  • greta
    Alles is nieuw voor hem, en zijn verwondering en rustig afwachten in vertrouwen is voelbaar in je verhaal.
    Een schrijver die tot rust komt? (Deze lezeres ook..)

    koyaanisqatsi: Euh... :-p
  • MarieChristine
    En je laatste zin maakt ons weer nieuwsgierig naar meer...
    koyaanisqatsi: Opzet geslaagd dus... Bedankt.
  • Wee
    Wat een vertrouwen moet hij hebben, telkens weer zich overgeven n.
    Je leest als zilverzand, z fijntjes en mooi.
    x
    koyaanisqatsi: (bloos)
  • Dora
    Ik vraag me al die tijd al af hoe oud hij is... maak er zo mijn eigen sprookje van. Een heerlijk verhaal dat me aan het denken zet.
    koyaanisqatsi: Hij is nog jong... (zoveel is zeker)
  • Hoeselaar
    Iedereen kende de Ismael dus al hebben ze daar hardlopers of heeft men daar ook al de GSM in handen gekregen.
    Naar het einde toe zou ik me in Duizend en een nacht van Sherezade denken

    willy
    koyaanisqatsi: Da's toch nog van een ander kaliber als ZAND, vrees ik.
Er zijn 9 bezoekers online, waarvan 0 leden: .