writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

ZAND (18 De Villa)

door koyaanisqatsi

Had Najib me niet bij de kraag gevat, dan was ik misschien wel de stad uitgelopen. Maar toen we de buitenwijken bereikten en het grimmige karakter van het havenkwartier was opgelost in een oase van rust hield hij me staande.
Ik hijgde zowat de longen uit mijn lijf maar hij stond erbij alsof hij niet eens de ene voet voor de andere had gezet.
"Angst is een slechte raadgever," zei hij terwijl hij me opnieuw losliet.
"Waarom heb je me dan laten lopen?" vroeg ik, in de veronderstelling dat mijn vlucht ons de verkeerde richting had uitgestuurd.
"Omdat je je door stom toeval naar je volgende bestemming hebt begeven."
Hij wees naar een statige villa omgeven met hoge hekken en omzoomd met een keurig onderhouden grasperk.
"Daar?" vroeg ik ongelovig. Maar Najib knikte.
"Ga maar naar binnen. Men is op de hoogte van je komst."
Ongelovig richtte ik mijn blik opnieuw op het majestueuze gebouw. Zouden ze een jonge snaak, gekleed als een schooier, daar zo maar binnenlaten? Vertwijfeld draaide ik mijn hoofd weer naar Najib maar die bleek verdwenen, in het niets opgelost, en dus deed ik maar wat hij me had opgedragen.
Voorzichtig duwde ik tegen het hek, dat zonder de minste weerstand meegaf. Met een verlegen zuinigheid duwde ik het verder open, tot op een kier waar ik net doorheen kon om over een pad van zandkleurige kiezels naar het bordes te sloffen. Toen ik op het punt stond de eerste trede op te gaan werd de dubbele voordeur geopend en kwam er een man in smoking naar buiten.
"Ah, daar bent u, eindelijk," snoof hij; al vanop een afstand ademde hij een zware geur van eau de cologne uit. "Komt u maar gauw naar binnen en maak u klaar voor het diner."
"Het diner?" vroeg ik, terwijl ik aarzelend verder het bordes opliep.
De man richtte een strenge, neerbuigende blik op me en antwoordde: "U zou toch graag het derde cijfer van uw telefoonnummer willen kennen, veronderstel ik?" Ik knikte. "Wel dan, dan zal er niets anders op zitten dan mij te vergezellen naar het Internationale Diner."
"Het internationale diner?"
De man slaakte een diepe zucht. "Kan u nog wat anders dan mijn woorden herhalen? Ik hoop van wel, want straks zal u zich meer dan eens moeten verantwoorden."
"Verantwoorden?" herhaalde ik, onbewust.
De man begon ge´rriteerd aan zijn wenkbrauwen te krabben, richtte zijn blik op de grond, blies door zijn neus, hief het hoofd weer op en zei: "Luister, ik vraag erg weinig van u; in feite zelfs helemaal niets. Ik zou het alleen ten zeerste waarderen dat u zich nu naar binnen zou begeven en u klaar zou maken om mij te vergezellen naar het Internationale Diner. Is dat duidelijk?"
"Duidelijk," antwoordde ik, waarna ik, me plots bewust van mijn zoveelste irritante herhaling, geamuseerd door een binnenpretje de villa binnenstapte.

 

feedback van andere lezers

  • Mephistopheles
    ik eet mee!
    koyaanisqatsi: smakelijk, alvast
  • greta
    Een diner voor twee?



    koyaanisqatsi: Een internationaal diner voor twee? Ja, theoretisch zou het kunnen natuurlijk. :-)
  • Wee
    Sympathiek en leuk is Ismael, ik mag hem graag.
    Mooi stukje!
    x
    koyaanisqatsi: wacht maar... :-)
  • warket
    Ooit nooit schrijf ik verder aan mijn fictieverhaal, maar het is zo verdomd moeilijk.
    koyaanisqatsi: zonder die stormen in je brein is het idd moeilijk. bedankt voor het lezen.
  • Dora
    Hupsakee, ik doe mee aan het globale diner...
    oh nee, inter (conter)nationaal...
    Lekker hoor, met jjullie meeleven.
    koyaanisqatsi: smulpaap!! ;-)
Er zijn 4 bezoekers online, waarvan 0 leden: .