writehi(s)story Passie voor schrijven
home   wat is writehi(s)story?   bladeren   uitgeven   gezamenlijke publicaties   boekenwinkel   manuscriptanalyse   inschrijven   contact   
top 10   wedstrijden   forum   hulp   
 
naam:  
pass:  


wachtwoord vergeten?
 
 

Volg ons op facebook

Ga naar chat

< terug

Betere leesbaarheid

ZAND (19 De Limousine)

door koyaanisqatsi

De villa was leeg. En als ik zeg: leeg, dan bedoel ik: LEEG. Er waren geen kamers, geen trappen, geen verdieping. Het enige wat er aanwezig was was een kledingrek waaraan een smoking en een wit hemd waren opgehangen. Voor de rest was de ruimte slechts gevuld met de geur van nat cement en bouwmaterialen. De witte vloertegels waren dof van het stof, net zoals de ramen waar nauwelijks doorheen viel te kijken. De muren hadden de kleur van lichte klei en waren glad als een babyhuid.
"Waar blijf je?" vroeg de man in smoking met zijn hoofd naar binnen gestoken.
"Kan ik me nergens opfrissen?" vroeg ik domweg.
"Ziet het er naar uit dat je je hier ergens kan opfrissen? Trouwens, het zou weinig zin hebben, want waar wij naar toe gaan is het heet, broeiend heet."
Met een zucht stapte ik op het kledingrek toe. Onder het rek stond een paar gelakte schoenen, met daarin een paar zwarte sokken. Met pijn in het hart trok ik mijn woestijnkleren uit. Tenslotte was ik ondertussen een kind van de woestijn geworden en dus voelde ik me onvermijdelijk beroofd van een stuk van mijn identiteit. Met tegenzin wurmde ik me in het apenpak dat een smoking voor mij was. Gewend aan loszittende kleren leek het wel alsof mijn hele lichaam werd gewurgd.
"Strikje?" was het eerste wat de man me zei toen ik weer naar buiten kwam. "Je hebt je strikje vergeten."
"Er was geen strikje," bromde ik.
"In één van je zakken," zei de man, demonstratief in zijn eigen zakken wurmend.
Tot overmaat van ramp moest ik dus ook nog een strikje rond mijn nek gorden. Toen dat gebeurd was, kreeg ik het gevoel dat de verstikkingsdood nog maar een kwestie van enige tijd was.
"Kom," zei de man, terwijl hij zijn smoking nog een keer goed trok, "de limousine komt er zo aan."
We hadden nog maar net het hek bereikt of daar kwam inderdaad een glanzend witte limousine aangereden. De deuren openden zich automatisch en gingen weer dicht van zodra we achterin het voertuig in lachwekkend comfortabele zetels waren weggezonken.
De chauffeur hield het hoofd recht vooruit en bestuurde de auto als een robot. We passeerden een sjieke laan met langs weerszijden elitaire winkels, bezocht door mannen en vrouwen in peperdure kleren.
Na mijn leven bij de nomaden leek ik wel op een andere planeet terechtgekomen. Ik voelde me alles behalve op mijn gemak tussen al die rijkdom die artificieel en decadent overkwam.
"Kan de airco wat lager?" vroeg ik, "ik bevries bijna."
De man in de smoking grinnikte.
"Jullie woestijnratten toch," zei hij hoofdschuddend, maar niettemin verzocht hij de chauffeur de airco wat lager te zetten.
De limousine begon aan een kronkelige afdaling waardoor de chauffeur constant vaart moest minderen. In verte verscheen opnieuw de zee en de haven, waar ik in de vorm van een dunne zwarte streep in het water de houten aanlegsteiger herkende.
Zou ik definitief afscheid moeten nemen van het soort leven dat ik zo verrassend was gaan leiden? Met een schok drong het tot me door dat ik niet de minste vat op mijn lot had, en toen in mijn gedachten plots de glimlachende Ismael verscheen kwam daar nog de schok bovenop dat deze net zo ongeschreven als onverbiddelijke natuurwet voor ieder levend wezen gold.
"We zijn er," schudde de man in smoking me uit mijn onrustwekkende dagdroom. Hij wees met zijn kin naar een grote open plek aan een meer waar een enorme groene tent stond opgesteld. Rechts van de tent stond een dubbele rij limousine's geparkeerd terwijl aan de rechterkant een hele reeks met sierlijke vlaggetjes versierde kraampjes stond opgesteld. Mannen in smoking en vrouwen in galakledij wandelden statig samen of langs elkaar heen, groetten bekenden of werden door een bekende aan een onbekende voorgesteld.
"Hier zal je het straks goed moeten uitleggen, mijn beste," zei de man terwijl hij op mijn dijbeen klopte.
De chauffeur loodste de auto naar de rij limousines. Ik keek de man in de smoking vragend aan maar in plaats van enige verduidelijking vroeg hij slechts of zijn strikje nog goed zat.

 

feedback van andere lezers

  • Mephistopheles
    Ja dat moet deugd doen. Maar een glaasje champagne hebben ze hem wel niet aangeboden in de limo
    koyaanisqatsi: hij is nog te klein... :-)
  • greta
    Dat moet een cultuurschok zijn, van woestijn naar galadiner.
    En dat strikje!
    Wordt dit een gedwongen keus? Stil en gelukkig leven of aanzien en status?
    koyaanisqatsi: Een strikje hoort bij een smoking... Niks aan te doen. Voor de rest: de reis gaat verder... :-)
  • Dora
    Lekker verhaal weer, zeker wel. Dikke pluim weer.
    Je zal me misschien een muggenzifster vinden? Ik vraag me namelijk af
    of hij, helemaal gewend aan zijn woestijnleven, over een airconditioner zal spreken. Zal hij niet eerder zeggen: "Kan het raam open? Ik vries hierbinnen bijna."
    Het is jouw verhaal uiteraard en van mij maar een overweging, zomaar...
    koyaanisqatsi: Hij komt natuurlijk wel uit 'de moderne' wereld. Hij kent dus een airco. Het raam openzetten en de airco aanlaten is nogal energie verspillend en doet bovendien die airco nog haar werken. Laten we besluiten: het is een andere optie. :-)
Er zijn 7 bezoekers online, waarvan 0 leden: .